MER de DESERT

Soms droom ik ervan om middenin de woestijn te zitten. Mezelf verliezen in een zee van zand. Zandbaden en , bij zonsondergang, mijn rug verwarmen tegen een hoge duin terwijl de lucht rondom al snel begint af te koelen.

Hier daarentegen is de woestijn niet meer dan een paar hoopjes zand met kruiwagen en camion kriskras neergekieperd. De Duitsers en Spanjaarden racen ze dan plat met hun 4X4’s en quads. In de winter , als het laagseizoen is , duwen ze dan het zand terug omhoog tot ware duinen. Een fenomeen dat zich bij ons aan de kust ook jaarlijks voordoet. Het water zou anders nu al in Antwerpen aan onze voeten staan. Achter die duinen imageworden dan een reeks campementen opgetrokken, snel snel met bijhorend sanitair blokje, om de stront te centraliseren in een gat. Zoniet vliegt het WC-papier je nog meer om de oren. Merde Desert!

Dagelijks zo tegen zonsondergang racet die hele bende de dichtstbijzijnde duin op. Dromedarissen, quads, voetgangers haasten zich om de laatste straaltjes mee te pikken. Helaas, voor sommigen, die hijgend neerzijgen aan de rand van de duin, is de zon hen net iets te snel af geweest. Ontmoedigd ploffen ze in het zand. Tomorrow another day!

OPUS DEI in de Atlas.

Marokko lijkt een en al het werk van god. Allah is alomtegenwoordig. Het vocabularium van de doorsnee Marokkaan bestaat uit een woord en de rest is aanvulling om de zin vol te krijgen. Correcter is, dat alle mensen hier aan het werk zijn voor god. Een beetje zoals Bush indertijd, die ook alles in de naam van god deed: een oorlogje beginnen,  terroristjes uitschakelen, mensjes vastzetten zonder rechten en nog van dat fraais. Van Darwin en de evolutietheorie is ook hier geen sprake. Het gaat hier zo traag dat het lang en veel proberen wordt voor een verandering echt voet aan de grond krijgt.

In de naam van God!
In de naam van God!

Vanmorgen  pikte ik voor de tweede keer een liftende Imam op die van Tamdaght naar de volgende moskee in Ait Ben Haddou moest. Hij vroeg me wat ons kruisteken eigenlijk betekent. Ik dacht: “eigenlijk niet veel”,maar ik begon toch maar na te denken en te graven naar de betekenis van iets wat vroeger te pas en te onpas gedaan werd, nl. een kruisteken maken.

Ik zei hem dat de hand naar boven op het hoofd brengen, iets met God te maken had, naar onder met zijn zoon Jezus(klopt dat wel), waren dat niet gewoon Maria en Jozef met een beetje hulp van het Groot Licht van de Heilige Geest die daarvoor gezorgd hadden. Daarover ben ik wijselijk niet begonnen, want het was nu al complex en onduidelijk genoeg. En dan links en rechts die Heilige Geest en Amen. We waren in het volgende dorpje gearriveerd en het gesprek zat erop.

De moskeeën rijzen hier uit de grond als paddestoelen. Er is geen huis of mens in mijlen te bespeuren, maar er staat wel een joekel van een bunker in grijs beton met een pik tot aan de hemel te pronken. image

De enorme basiliek van Opus Dei in Torreciudad imageis ook nog zo’n misbaksel , maar dan wel in rode baksteen.

Torreciudad
Torreciudad

Misschien ook door Marokkanen gebouwd. Tot voor kort deden ze daar het zware en vuile werk. Het immense gebouw staat wel op een unieke locatie, hoog boven de vallei van de Cinca en met de hoge, besneeuwde toppen van de Pyreneeën op de achtergrond. Ook daar woont geen mens in de buurt.

De Grote Afrikakwis Deel 2

Dit is een dringende oproep aan alle kindjes jonger dan 12j die nog wakker zijn. De overigen moeten weer gewekt worden want er is iets heel ernstigs gebeurd. Er heeft iemand meegedaan aan de Grote Afrikakwis alsof hij Newborn Ferron was. Ongehoord en verboden en ook wel gevaarlijk. Die valsaard kan wel de winnaar worden van deze belangrijke kwis, omdat hij uit het Noorden komt en alles kent over de Koeielaar. Die groeit daar en bloeit en loeit als er nieuwe koetjes geboren worden. Dus opgelet voor de Deen uit het Noorden van Denemarken.

Daarom is er vandaag een nieuwe vraag in de Grote Afrikakwis. 1 vraag met meer dan 1 antwoord. Hier gaan we.

Als s’avonds de zon gaat slapen dan zakt ze onder de horizon. Die is plat als we aan de zee of in de woestijn zijn. Maar in de bergen heeft de horizon veel vormen en zie je soms zelfs  figuren. Het wordt donkerder hoe dieper de zon onder de aarde kruipt en s’morgens duikt ze langs de andere kant weer op , in het Oosten, om het terug licht te laten worden. Let wel! De zon gaat niet langs het Noorden, dus hier gaat die stoute Deen niks vanafweten. Als je heel goed naar de zonsondergang van maandag kijkt op de foto bovenaan, dan kun je een dier ontdekken of misschien wel meerdere. Je hebt hier veel fantasie voor nodig en je moet wel een paar Afrikaanse dieren kennen. Wie de dieren vindt is de tweede winnaar van de Grote Afrikakwis.

Le nouveau douche est arrive.

Na zonsondergang daalt de temperatuur vrij snel. En als de wind door de vallei waait vanuit de hoge, besneeuwde bergen, wordt het ronduit frisjes en kruip je snel naarbinnen. Tussen de dikke muren is de temperatuur vrij constant. Winter en zomer tussen de 15 en 20°C. De aarden wallen zijn onderaan gemakkelijk een halve meter dik en de kleine raampjes houden de zon buiten.

Elke ochtend wassen we ons met het warme water van een waterketel. Net voldoende om het stof af te spoelen en  milieubewust. Water is zoals overal ter wereld ook hier een kostbaar goedje geworden.

Nu het stromend water is gearriveerd, is een warme douche zo af en toe geen overdreven luxe. Vooral de afwas in de keuken wordt er iets makkelijker op.

Fadil en Zin zijn de loodgieters die dit klusje in geen tijd zullen klaren. Twee dagen schatten ze voor de werken en ze beloven ons dat we diezelfde avond zeker een warme douche kunnen nemen.

Zo gezegd zo gedaan en s’avonds roepen ze ons enthousiast toe om hun werk te tonen. De douche werkt, er komt zelfs warm water uit. Maar zowat alles hangt scheef. De brander lijkt van ver tegen de muur gegooid. De koperen leidingen lopen diagonaal naar de kranen en de douchestang is kromgetrokken om hem aan de muur te bevestigen.image

We nemen eerst een zalig warme douche, gaan proper afgespoeld onder de lakens en besluiten s’morgens het hele zwikje van de muur te laten halen en te herbeginnen.

Met een Duitse Grundlichkeit probeer ik hen uit te leggen dat al wat scheef is recht moet. Horizontal! Vertical!. Horizontal! Vertical! En zo ga ik nog even verder tot ze beginnen te lachen en begrijpen wat het moet worden.

We zijn nu drie dagen verder en alles hangt aan de muur. Recht , niet helemaal, maar functioneel en OK.

Yes, it’s not impossible!.

Vinaigre est parti.

imageHoeceine is een berberboer die in de vallei van de Ounila zijn tuintjes bewerkt. Op Middeleeuwse wijze worden de kleine perceeltjes vruchtbare grond geploegd, geharkt en beplant. Irrigatiekanaaltjes bevloeien de ommuurde lapjes op regelmatige tijdstippen. De watermeester waakt over het juiste verloop van de bevloeiing.

Hoeceine heeft een vrouw en 6 kinderen, waarvan het jongste, een jongen, nog naar school gaat. De oudere broer doet het hardere werk in de tuintjes.De meisjes helpen hem of werken mee met de moeder in huis. De oudste zoon, Hassan, was voorbestemd om verder te studeren, maar zijn hoofd was iets “te klein”, zoals zijn vader het vrij plastisch kon uitdrukken. Hij trok dan maar met hem de tuintjes in. Altijd waren ze samen, Hoeceine en Hassan, wat al snel tot naamsverwisseling of-verbastering leidde. Hoeceine bleek daarenboven een vrij koppige kerel, moeilijk in de omgang met anderen, autoritair naar de kinderen,…Na enige tijd werden ze gewoon Azijn en Azzan genoemd. De ezel noemden ze  “l’Ane”, de hond had geen naam. Die hoorde bij de ezel.

De tijd verstreek, langzaam weliswaar. Azzan werkte niet graag in de tuinen en moest dan maar in het leger. De dochters werden 1 voor 1 uitgehuwelijkt en ook dat bracht geld in het laatje. De hemel leek op te klaren voor Azijn en af en toe verscheen er een glimlach op zijn met diepe groeven doorkerfd en bruingebrand gelaat.

Hij nam het besluit een nieuw huis te bouwen. Een berberkasteel uit aarde rees boven de vallei uit. Als een echte kasteelheer stond hij vaak op zijn terras en overschouwde hij de vallei, het dorp, zijn landerijen. Niks ontging hem en dat bleek niet zo goed voor zijn iets te zwakke zenuwstelsel. Een tak verdween uit zijn tuin, er liep wel eens een schaap over zijn grond…. De zuurtegraad steeg weerom en Azijn werd al snel zijn ouwe zelf.

“Vinaigre est parti”, roept de ouwe Fransman uit Bretagne, die hier gepensioneerd zijn dagen met rode wijn doorspoelt, me en passant toe.  In december is er een verschrikkelijke storm door de vallei geraasd. Daken, muren, zelfs hele huizen werden vernield, weggespoeld. Het berberkasteel, hoog boven de vallei tegen de berg aangebouwd, werd door water en slijk meegesleurd. Azijn beleefde de ergste nachtmerrie van zijn leven, die nacht.

Zandkasteel
Zandkasteel
Bismillah.
Bismillah.

Het hele gezin overleefde de ramp, verkocht hebben en houden in het dorp en verhuisde naar een banlieue in de dichtstbijzijnde stad.

Het kleine dorp herademt. De middeleeuwen zijn voorbij. L’Eau est arrive, electriciteit ook en sinds die rampzalige decembernacht verschijnt de cement in het straatbeeld. Huizen worden opgetrokken in B2-blokken, muren beplijsterd met het grijze goedje. Dit overkomt hen geen tweede keer. Misschien een reden voor Azijn om terug te keren…

De Grote Afrikakwis

De Grote Afrikakwis is voor kindjes jonger dan 12j. Grote mensen mogen alleen voorlezen voor kindjes die dat nog niet kunnen. Het is wel ten strengste verboden om te helpen bij de kwis. Newborn Ferron kan niet meedoen, want die kan nog niet eens praten. De Grote Afrikakwis bestaat uit 1 vraag en evenveel antwoorden. Drie verhaaltjes worden verteld over de foto hierboven. Let op! Slechts 1 is juist, de andere 2 fout. Wie juist antwoord is de winnaar van de Grote Afrikakwis.

Verhaal 1.

Jullie hebben misschien al wel eens een gevaarlijke of stoute hond gezien. Vroeger deed men een muilband rond de bek en de gevaarlijke tanden van die honden om niemand te kunnen bijten.

Dit kleine koetje, ook wel kalfje genoemd, is een echt stout kalf. Het bonkt en bijt en likt met zijn tong van schuurpapier. Niemand is nog veilig als het kalf in de buurt komt. Dus een plastieken kruik, een stukje erafgesneden, een koordje eraan en zo voor de bijtgrage bek van die stouterik.

Verhaal 2.image

In Afrika is er niet alleen een Schapenboom, maar staan er in het noorden, niet hier, dus ik kan geen foto laten zien, maar meer in het noorden staan bomen waar koeien in geboren worden. De fameuze Koeielaar is een boom vol plastiekpotten die zodra de kalfjes klaar zijn om geboren te worden, worden geplukt. De kalfjes groeien dan verder in de potjes. Dit kalfje is duidelijk te groot geworden voor de plastiekpot en alleen zijn mond en neus zijn nog bedekt.

Verhaal 3.

Kleine koetjes drinken melk van de uier van de koe. De koe heeft 4 tepels en een grote uier waar wel 40 liter melk kan inzitten. Als de kalfjes groter worden leren ze stilaan gras eten en is het gedaan met zuigen aan de uier. Newborn Ferron heeft dat nog niet zolang geleden ook meegemaakt. Het grote verschil is dat N.F. geen plastiekpot op zijn mond krijgt geduwd en de kalfjes wel.

Welk verhaaltje is het enige juiste en maakt van jou de winnaar van de Grote Afrikakwis.

Good Luck!

image.

De Groene Steenvreter.

Dit verhaaltje is voor kinderen onder de 12j. die slim genoeg zijn om naar verhaaltjes te luisteren en raadseltjes op te lossen, zoals Morrisjepisje en Juulskepuulske. Newborn Ferron is nog te klein en kan maar alleen kijken en lachen en nog wat andere dingen maar verstaat nog niks.

Hier gaan we!

Wat is groen, zit drie meter onder de grond en eet stenen?  (De Groene Steenvreter)

image
Rembrandt

Wat is nog groener en zit 4m onder de grond?  (De Groene Steenvreter die misselijk is van teveel  stenen te eten)

Wat is Groen, lacht en zit bovenop een berg stenen?  (De misselijke Groene Steenvreter die net zijn stenen heeft uitgekotst)

Dit  zijn natuurlijk maar raadseltjes en dus niet waar. Maar wat wel echt is, en wat wij zelf hebben gezien is hetvolgende. We zijn een hele dag met de jeep door bergen, valleien en rivieren gereden, hotsebotsend over stenen en rotsen en grindwegeltjes. We zagen daar ook veel geiten en schapen. Wat eten die, denk je? Net zoals onze Groene Steenvreter uit de raadseltjes, stenen. En met een beetje geluk ook af en toe een plastiekzak. Ze hangen hier aan struiken en bosjes in alle kleuren van de regenboog. Het is net een lentebloesem zoals de appel-en perenbomen in de tuin. De schapen en geiten moeten wel oppassen als ze gaan drinken in de rivier dat ze er niet invallen en verdrinken, zoals de Grote Boze Wolf van Roodkapje met al die stenen in zijn buik. De plastiekzakken kunnen wel handig zijn. Als de schapen naar de supermarkt moeten om te dienen als ribbetjes en koteletjes voor op de BBQ, zitten ze misschien al verpakt in een gekleurd plastiekzakje. Ik weet natuurlijk niet of ze dat wel echt kunnen, maar het zou wel handig zijn.

En nu oogjes dicht en schaapjes tellen….Hopelijk kan je al verder dan tien tellen, anders heb je een probleem.image

De fameuze Schapenboom. Dit ex. Staat in bloei,. Als hij geoogst wordt in de herfst zitten de ribbetjes en koteletjes gewoon in de plastiekzakken, klaar om geplukt te worden.
De fameuze Schapenboom. Dit ex. staat in bloei,. Als hij geoogst wordt in de herfst zitten de ribbetjes en koteletjes gewoon in de plastiekzakken, klaar om geplukt te worden.

De Landy is niet te koop.

imageVandaag is de Toyota Landcruiser HZJ 75 of Landycamper 200.000km ver. Een mijlpaal in het 15j oude bestaan van deze 4X4. Half de wereld rond en met de vorige eigenaars, Philippe en José, al naar Rusland, West Afrika, Egypte etc. gecruised. Ze, P&J,  werden het schokken en schudden, het kromzitten in de net iets te lage achterbak, het koken en wassen boven de kakpot en het kakken met de rug tegen de vuile afwas stilaan beu. José was ondertussen door haar slechte rug wel 10cm gekrompen  en Philippe probeerde nog, maar zelfs voor hem werden de harde  slaapbanken er teveel aan. Ze gingen vanaf nu hotels aandoen en met pijn in het hart deden ze afstand van de Landy. Een klein jaartje verder en zonder Terratrip en  satelliettelefoon en nog wat andere, overbodige uitrusting armer, onderwerpt het vehikel zich gewillig aan onze eerste ervaringen offroad. Golvend en wiegend door het mulle zand, rammelend en zwevend over de kms wasbordpiste. Lichttraumatische herinneringen schieten als pijnscheuten door mijn hoofd. Beethovens’ Kweetniehoeveelste  galmt door de boxen, we vliegen op een verlaten  piste van de Mozambiekaanse kust naar de grens met Malawi. De weg is breed en bij een snelheid van rond de 100km/h, trekt de 4X4 ons moeiteloos  in, over en rond de putten. Een iets te diepe krater gooit de hoog op zijn poten staande Hilux naar de kant van de weg. Verstopt in het hoge gras wacht een betonnen duikertje geduldig op de aankomende regens en deze ene keer ook op ons. Met een doffe klap rukt het muurtje de achteras vanonder het voertuig . We vliegen 2m de lucht in en landen iets verder  met het chassis op de weg. Weg ook de achterwielen, die een eindje terug slordig over de hobbelige piste liggen verspreid. Het is 1999 en het einde van wereld nog veraf. The End my friend, my friend The End.

Babarbier.

Kinderen jonger dan 12j. mogen dit verhaaltje lezen bij het slapengaan. De kindjes die nog niet kunnen lezen, mogen uitzonderlijk het verhaaltje laten lezen door papa en mama. Ik denk daarbij speciaal aan Morrisjepisje, Juulskepuulske en Newborn Ferron, die zelfs nog niks verstaat!

Vanmorgen heel vroeg ging ik wandelen door  de smalle straatjes van het stadje Fes. Fes is a mess want de straatjes zijn zo smal dat alleen kleine kinderen erdoorkunnen  en ook honden, katten en andere diertjes die in smalle straten en riolen wonen. Ik dacht: “Ik verkleed me in een Kerstman, dan mag ik zeker ook door de steegjes wandelen.” De Kerstman is nl. een kindervriend en meer moet dat niet zijn om ook door  messy Fes te lopen. Het eerste wat moest gedaan worden was een witte baard op mijn kin laten zetten of plakken. Dus ik trok mijn stoutste schoenen aan en ging naar de Barbier. Eigenlijk betekent het woordje “barbier” gewoon Baardman in onze taal. De Barbier die heel lief was, zei dat ik maar moest gaan zitten op zijn speciale stoel (zie foto) en dat dit klusje snel zou geklaard zijn. Ik probeer de meneer uit te leggen wat ik kom doen, maar hij verstaat mijn taal niet zo goed. Hij spreekt alleen de Berbertaal. Een taal die alleen Berbers en Barbiers spreken.. Zoals je wel kunt horen, is dat bijna hetzelfde en rijmt het ook een beetje. “Och!”, denk ik, “so what!?” Laat hem maar zijn zin doen, hij weet het wel best, want hij is de Barbier, niet ik. En de Barbier begint te werken en te werken en ik zit daar rustig met mijn oogjes dicht tot hij gedaan heeft. Wat zie ik! De Barbier die Berbers spreekt en mij niet kan verstaan heeft, in plaats van een baard te zetten, mijn baard-van-twee-dagen afgeschoren. Weg, niks meer, nutti frutti! Te laat ook al wordt ik kwaad, alles is erafgeschoren!image image image image

Voor wie het echt niet kan geloven, kijk gerust naar de fotootjes en dan zien jullie het met je eigen oogjes.

En dan nu…..oogjes dicht en lekker dromen!

Over de zon en de Bleonne.

Twee nachten en evenveel dagen heeft het geduurd om ons van die vuile, natte koude regen , gecondenseerd nat uit donkergrijze, laaghangende wolken, in de zon te rijden! Steeds verder zuidwaarts werden we gedreven, België uit, Frankrijk door, Spaans Baskenland in,overdekt met een dun laagje sneeuw, het anders zo schrale binnenland van Spanje, gewoon nat, de overzet naar Tanger Danger was ronduit gevaarlijk door de hevige stormwind en horizontale regen enz. tot we een 2500km verder Casablanca passeerden en de grijze wolken in een mooie lijn overgingen in witte stapelwolkjes en dan plots plaatsmaakten voor  blauwblauwe lucht.

In een ver verleden reden we zuidwaarts Frankrijk in met de meest memorabele auto ooit in het bezit van Dirk (Claessens), een Borgward Isabella Deluxe . We gingen druiven plukken in Macon. Die ochtend regende het toevallig ook en de wijnvoortbrengsels bleken in de maand juli nog onrijp en groen aan de stokken te hangen. Doorrijden tot aan de zon was het enige alternatief. En minder eten ook. De kosten waren nogal strak berekend. Druivenplukken zou alles een beMonochroometje vergemakkelijken. 50% van het budget werd vanaf dan opgeslorpt  door dat versleten salon op vier wielen. Extra’s zoals zonnecrème, filmrolletjes, etc.  werden  verboden. Uiteindelijk zijn we gestrand langs de Bleonne.

GeZONde principes nooit laten vallen!

Lotgevallen over een reis van Hove naar Bulawayo.

%d bloggers liken dit: