Categorie archief: De Avonduren van Baba Frika

12+

De Appel

Jeroen  Brouwers schrijft een boek en hij doet dat goed. Niet eenmaal, maar vele malen. Alle gradaties van sarcasme passeren. Het Hout, zijn recentste boek ligt voor mij. Langzaam ben ik het aan ’t verorberen en ik moet toegeven dat dit de overtreffende trap van walging en afkeer is. De Kerk en zijn handlangers, de Duitsers van tijdens en na de oorlog en al wat dat heeft veroorzaakt in de opvoeding van een naoorlogse generatie. Ze zullen het geweten hebben en ze moeten eraan geloven. Hij braakt het er allemaal uit in hortende en stotende zinnen, wat het soms nog nauwelijks leesbaar maakt. Elk huisje zijn kruisje en oneindig veel respect voor de generatie die hierdoor  gevormd, misvormd en vaak gewoon getraumatiseerd is.

God schept de aarde, heeft hierin wel wat ervaring en zoniet, nog geen probleem,  want hij ziet en kan alles zonder er zijn hand voor te moeten omdraaien. Zeven dagen lang heeft hij zowat heel het heelal en al en in het bijzonder de aarde volgetoverd met tutti quanti. Sommige dingen al mooier en nuttiger dan andere. Zijn pronkstuk, de mens, heeft hij op de laatste dag gecreeerd. Hierover bestaat enige discussie. Is er wat geboetseerd of is er een rib gebruikt of wat ander materiaal om het geheel af te werken, spuitbussen voor de anderskleurigen?!

Palaveren in'tAardsParadijs
Palaveren in’tAardsParadijs

Adam en Eva, werkelijk de eerste mensen op aarde, leefden in het Aards Paradijs. De meesten geloven dit natuurlijk niet meer. Maar er zijn er nog altijd veel teveel die het wel doen. Er was een tijd dat kinderen met van die voze verhaaltjes om de tuin werden geleid, het doopvont werden ingegooid, om vanaf dan ergens  tussen Hemel en Hel hun leven lang te lijden en  zo hun schuld af te lossen voor de Erfzonde. Die ene oerstomme stommiteit van een onnozel stom wicht dat niet beter wist, die ene handeling gaf de wereld een ander uitzicht.  In het Aards Paradijs was alles wat je hartje maar kon wensen. Behalve appelen plukken van die ene appelboom natuurlijk. Wat niet mag, wil je dan wel eens graag doen. Bovendien was in het Aards Paradijs toch vrijwel alles toegelaten, dus een appel meer of minder gaat de wereld niet veranderen.

Toch wel dus! Eva zette haar tanden, op aanraden van die slang, in de appel en de rest is history. Leuk om aan kindjes voort te vertellen, maar voor mij zowat het grootste trauma uit mijn kinderjaren. Geen geweldplegingen, geen gevoos. Gewoon het einde van het Aards Paradijs was het ergste wat me toen kon gebeuren. De zorgeloze kindertijd werd vaarwel gezegd en vanaf dan was het bidden tegen de verdoemenis. Geef mijn kind dan maar een Rescue, besprenkel het met Bachbloesems en klaar is Kees.

Vis op het droge
Vis op het droge

Iets  luchtiger leesvoer en zeker een aanrader voor jonge idealisten en toekomstige wereldverbeteraars is het boekje van Seppe van Groeningen t’Aards Paradijs!

Allez Allez Zimbabwe

“Ziet huldre von Ouest Vloandre?”vraagt ons een jongeman met enige omzichtigheid. Westvlaams is niet zoals het Antwaarps een wereldtaal en dus is bij de eerste contactname enige voorzichtigheid aangewezen. Verstaan ze me of niet. Denken ze dat ik een overal gehate Rus ben of gewoon de enige die deze taal spreekt! Niet makkelijk, het leven van een westvlaams sprekende Westvlaming. Niet in Belgie en zeker niet in Frankrijk. Ook al speelt dit gebeuren zich af op een camping vol belgen ergens verscholen in een stukje bos langs een rivier.  Als je het zou gaan zoeken, je zou het nooit vinden.

Thierry (zijn echte naam doet hier niet terzake en zou alleen maar voor verwarring zorgen) had met zijn scherpe blik gemerkt dat op de nummerplaat van de auto “Lichtervelde”stond vermeld, met daarbij de garage waar de auto tweedehands werd gekocht en zag dus eindelijk, na twee weken bomentellen, zijn kans schoon om een gesprek aan te knopen. Gelukkig zijn wij meertalig en een mondje westvlaams is ons niet vreemd, dus al snel werd er een sappig gesprekje aangeknoopt. Want je zou stilaan kunnen gaan vermoeden dat elke W.V.  en Thierry in het bijzonder, niet meer is dan een individu van bache de kuppe met een mulle vol stutte en verder geen grijze massa tussen de oren. Niets is minder waar!

Thierry is nl. niet alleen een W.V. maar ook een B.V.. Nu kalend, maar daaronder met enige nostalgie terugpeinzend aan zijn jaren als beloftevol wielrenner.

Koersen met Peter Sagan!
Koersen met Peter Sagan!

Koersen met Peter Sagan en bevriend met Jelle Wallaeys en Julien Vermote, tevens zijn trainingsmakkers, vullen een palmares ook zonder overwinningen. Onze Grijze Fietsmuizen en Wannebees grossieren in overwinningen van De Grote Prijs Dirk Claessens, wat ook al niet slecht is, maar is niks vergeleken bij deze lookalike van Michel het Peerke Pollentier.

Toen enkele jaren terug een aantal jonge coureurkes uit een Zimbabwe in volle depressie werden geevacueerd en tijdelijk omarmd door Roger De Vlaeminck en heel wielerminnend Vlaanderen, was hij bovendien trainingspartner/figurant in de serie naar hen genoemd.

Allez Allez Zimbabwe! Wat is er ondertussen van hen geworden. Kapotgetraind in het veld en doodgeknuffeld door rondborstige adoptiemoeders, keerden ze uiteindelijk terug naar hun land van herkomst. Teveel koude,  te weinig talent, opgebruikt door de commerciele zenders, maar hopelijk met een degelijke fiets en veel koersbandjes bestand tegen de kurkdroge, harde Zimbabweaanse ondergrond, terug naar AF.  Rika, onze toekomstige hond, die verder met Thierry niks te maken heeft en waarschijnlijk ook geen uitstaans heeft (is dat eigenlijk wel Nederlands?), kan hier zijn intrede doen omdat het nu even goed uitkomt. Af! Rika…..

Een museum à la Lino Laverazzi in Bedoin, vol oude, kapotte fietsen met verduurde banden, moet zeker haalbaar zijn in Zimbabwe. Het zijn trouwens krakken in het recycleren van zowat alles. Allez Allez Zimbabwe! Wij komen zeker langs.’

Museum Lino Laverazzi
Museum Lino Laverazzi

El Negro en ik.

Het enige exemplaar van de Homo Africanus in een piepklein bergdorpje in de Spaanse Pyreneeen, ,is de helper van Victor in het kruidenierszaakje/bakkerij van Jobita. Zijn naam is Mor van Amor en dat straalt jij ook uit naar iedereen die de bakkerij annex groentewinkeltje passeert. Hij zit met een brede smile naast mij tegen de muur in de schaduw van de brandende middagzon. Hij houdt een brandende struik wiet tussen de lippen en heeft een glas cola in de hand.

Mor
Mor

Of dat denk ik toch, want even later verklapt hij me dat het een mengeling is van rode wijn en cola. Hij wordt er alleszins gelukkig van en, na een nachtje weken in de bakkerij, ook slaperig. Net voor hij vertrekt voor de middagsiesta vertelt hij me dat hij hier de enige Negro is en dat dat zwart zijn in zo’n kleine gemeenschap echt wel een voordeel is.image

Hij is zeven jaar terug als een van de uitverkorenen in Spanje beland. Hij is snel in een ander bootje gestapt met een Spaanse huwbare, heeft onmiddellijk een kind verwekt en zijn papieren in een ruk in orde gebracht. Nu leeft en werkt hij als El Negro hier in het dorp. Hij is bovendien drietalig, spreekt Wolof, Spaans en Frans en is dus een handige tolk tussen mij en het oude volkje dat hier op de Plaza Mayor passeert en nieuwsgierig onze activiteiten observeert.

Enkele  jaren geleden stond er in een museum in een stadje in het noorden van Spanje nog een opgezette neger tentoongesteld., El Negro.Een Nederlandse journalist, Frank Westerman, heeft er een boekje over geschreven en is tevens op zoek gegaan naar diens  geboortestreek in Zuidelijk Afrika. Uiteindelijk is hij daar respectvol begraven. Nog niet zolang geleden ben iik eens gaan kijken en bleek dat ze een beetje verveeld zaten met dat verhaal een museum waar nooit geen kat naar komen kijken is, werd plots wereldbekend in Nederland en Belgie! Ze konden me nog wel de plaats aanwijzen waar El Negro alltijd had gestaan.

In God's hands.
In God’s hands.

In de kelders van het Museum van Midden Afrika in Tervuren zullen ook nog wel een paar van die opgezette exemplaren liggen. Een Pygmee opzetten kan niet zo moeilijk zijn en de dozen afgehakte zwarte handjes uit de tijd van het koloniale bewind van Leopold de Tweede, zullen daar ook wel in kartonnen dozen staan opgestapeld. imageNu ze daar een grote kuis aan’t houden zijn en het beeld van ons koloniaal verleden wat willen opsmukken met een ander concept van tentoonstellen, zou het geen slecht idee zijn die dozen naarboven te halen en , in navolging van de duizenden schedels die her en der  tentoongesteld staan als blijvende herinnering aan een of ander schrikbewind, ….. Of eens in de vuilbakken gaan snuffelen.

Meet the Fockers.

Het Guiness Book of Records heeft er een uitzonderlijke prestatie bij. Geen idee wat er in dat boek allemaal staat, maar lange tijd heeft er zo’n ex. in de WC gelegen. Op koude winterdagen kon je er de blote voeten op warm houden. Ik herinner me nog enkel een foto van een wel heel lange chinees en ernaast een dwerg die tot aan zijn knieen reikte. De mop van de olifant en de muis die samen door de woestijn wandelen ooit gehoord?

Mussen zijn een van de bedreigde diersoorten in onze regio. Teveel pesticiden en te weinig insecten zorgen ervoor dat ze vertrekken, zoals de zwaluwen (0) en de kievitten,..

Uitgestorven soort.
Uitgestorven soort.

De dodo is al vertrokken en tot op heden nog maar enkel in opgezette vorm te bewonderen. Hopelijk is er nog een kleine populatie die zich ergens heeft weten schuilhouden, of nu vermomd als struisvogel door de woestijn wandelt. De hop is hier ondertussen ook verdwenen, maar die zit ergens op een veilig plekje te broeden.

Met uitsterven bedreigde soort.
Met uitsterven bedreigde soort.

Ook de mussen zijn massaal aan het nestelen. Vanmiddag zag ik een vrouwelijke mus -laten we haar gemakkelijkheidshalve Mussa noemen- vrij luidruchtig een mannetje lokken. Zoniet had ik het fenomeen zeker niet opgemerkt. De Mus reageerde vrijwel instant op het getsjilp van Mussa en besprong haar. Ononderbroken bleef ze verder lawaai maken en hij bleef de lokroep enthousiast beantwoorden. Geintrigeerd door het fenomeen, begon ik te tellen. Exact tien beurten heb ik geteld, niet een meer of minder. Geen minuut was verstreken. Daarna vertrok de mus en aan zijn manier van vliegen te zien, leek hij niet echt uitgeput. Ik heb geen idee of dit een record is, maar ik vond het wel het vermelden waard. Er zullen zeker species bestaan die alles nog sneller doen, of langer, of anders. Schildpadden? Mestkevers? Het lijkt mij even interessant om na te gaan of bepaalde soorten het anders zijn beginnen doen door veranderende omstandigheden.

Tsjilp! Tsjilp!
Tsjilp! Tsjilp!

De procreatie in de evolutie bestuderen. In de tijd van het victoriaanse Darwinisme ging het nog voornamelijk over erwtjes en vinken. Veranderende omstandigheden zijn aanleiding tot andere gedragingen. Een olifant doet het bv. liever in het water. Op het droge zal de genotsfactor een pak lager liggen. Intellect en creativiteit spelen zeker ook een rol. De soorten met de grootste varieteit aan vormen van mekaar bespringen, staan het verst in de evolutie. Of spelen leefomstandigheden ook een rol? Doet een straathond het anders dan een schoothond? De kans dat een straathond zijn baasje bespringt is heel klein. Al tsjilpend je vrouwtje bespringen, langs achter, de vleugels gespreid en dat tien keer binnen de minuut. Opnemen en aan het Guiness Book of Records doorsturen. Wedden dat je erin staat, de volgende editie. Ik laat me wel een exemplaar kopen voor onder de kerstboom. De voetjes warmhouden op koude winterdagen!

L’Escroquerie en koppesnellers.

Waar is de tijd dat mensenvlees nog gewoon op het menu stond in bepaalde delen van de wereld. Nu is dat gewoon niet meer te vreten en heeft het voedselagentschap het geschrapt uit de lijst van toegelaten eetbare producten. Een bordje zware metalen licht zwaar op de maag, verteert zwaar en verzwaart. Af en toe is er wel eens een freak die zichzelf of een ander welwillend slachtoffer  fileert en op zijn carpaccio’s consommeert. Ik eet een Chinees vandaag! Koppesnellers zetten de onthoofden te pronken op een paal en konden op die manier nog jaren nagenieten. In de jaren ’80 werden in Zimbabwe blanken gebruikt om het wereldnieuws te halen. Op die moment woedde er een guerilla tussen de volgelingen van Nkomo en die van de huidige president. Het vermoorden, op welke manier dan ook, van lokale zwarten had weinig of geen effect en leidde uitsluitend tot repressie. Het afslachten van enkele blanken daarentegen, zorgde vrijwel onmiddellijk voor de nodige buitenlandse aandacht. Vaak waren blanke boeren het doelwit omdat die op heel afgelegen plekken woonden. Als de boer s’avonds uit de stad terugkeerde na een vruchtbare dag, vond hij bij thuiskomst op de farm zijn familie terug, de koppen op palen gespiesd.  Het conflict werd snel geregeld en Nkomo tot vice-president benoemd.

La luta continua.
A luta continua.

De link naar hedendaagse vormen van koppensnellerij IS snel gelegd. De onthoofdingen van buitenlanders in Syrie en andere conflictgebieden, waartoe ook het Westen meer en meer behoort, hebben nog steeds hetzelfde doel.

Shellfie zonder hoofd.
Shellfie zonder hoofd.

Ons ras is gedoemd om te verdwijnen, vertelde pediater Ikeogu ons al in late jaren tachtig. We deden met hem de dagelijkse ronde door de Paediatric Ward van Mpilo Central Hospital. Een van zijn favoriete bezigheden was o.a. de blanke Drs en Paramedici uit te dagen en ondertussen kon hij wat uitpakken met zijn kennis. Hij liep altijd rond in een iets te strak pak en zijn broek zat ook altijd net iets te hoog onder zijn scrotum en in zijn reet opgetrokken. Ondanks dat vond ik hem een leuke kerel omdat er altijd iets te beleven viel en er bij hem geen greintje onderdanigheid te bespeuren viel, wat we toen bij de lokale bevolking nog net iets teveel zagen. Tussen twee patientjes door zegt hij, langs zijn neus weg, dat het blanke ras met uitsterven bedreigd is. Net als de dodo enige tijd geleden en nu de neushoorn en nog wel wat meer soorten, voldoet het niet aan de eiisen om op deze wereld te overleven. Niet sterk genoeg, te weinig genetische armslag, te trage mutatie,… We zaten toen wel in de volle HIV-explosie, maar dat vond hij net een reden om het zwarte ras er nog sterker te laten uitkomen. Straffe gast en ik vraag mij af of hij die periode overleefd heeft. De levensverwachting lag enige jaren later in datzelfde Zimbabwe rond de 35j.

Ukraine………..10 points!

Een normale werkdag als wannebe taxidriver ziet er als volgt uit: s’morgens opstaan met de zon, een megaportie muesli naarbinnen werken (eigenlijk de belangrijkste maaltijd van de dag), op weg om wat aankopen te doen en dan en passant lifters langs de kant van de weg oppikken en weer afzetten.image

Vanmorgen ben ik onderweg naar de carrefour.. Niet de Carrefour, maar gewoon het dichtsbijzijnde kruispunt van activiteiten, hier 10km verderop. Langs de kant van de weg staan enkele backpackers te liften. Le Petit Taxi doet zijn werk en stopt als vanzelf.image

Enkele minuten later ben ik onderweg met een auto volgepropt als een conservenblik. Zeven Oekraieners hebben mekaar achterin de bak geduwd en zitten nu enthousiast te kwetteren over hun reis, de volgende bestemming en uiteraard hun geboorteland. Ze spreken verrassend goed engels. Ze zijn onderweg naar de bergen en gaan er de Toubkal beklimmen. Onderweg informeer ik ook even naar de burgeroorlog in hun land.” It is not a civil war!”, wordt er al even enthousiast gereplikeerd. Het zijn, volgens hen, gewoon terroristen die door de russen woeden bewapend en die hun land proberen te destabiliseren.

Schieten is trouwens geen simpele bezigheid en ik vind dat daar niet al te licht mag overgegaan worden. Schieten voor de sport op de kermis of voor veel geld op wilde dieren, dat gaat nog. Als professionele fulltime bezigheid wordt het al veel moeilijker. Raakschieten vraagt een goed oog en iemand gewild doodschieten vereist een scherp oog en een vaste hand.

Zo kreeg ik eens een geweer in de hand geduwd de morgen na een nachtje  stappen met een bende Ierse  leraars. In de verte dook een statige kudu op met van die mooie kurketrekkerhoorns. Vastberaden nam ik hem in het vizier. Ik zette de pal op scherp. Hij keek me aan met veel helderdere ogen dan de mijne. Ik zag hem denken wat voor een onnozelaar ik was dat ik nog maar zou durven veronderstellen hem vanop 50m afstand te raken, laat staan in  one single blow dood te schieten. Ik begreep hem. Die blik! En hij verdween in de bush, moglijk op zoek naar nog van die prutsers.

De grote organen van deze wereld beslissen, vaak in Brussel, welk conflict legaal is en welk niet. In zo’n officiele oorlog vallen burgerslachtoffers en worden deze als collateral damage bestempeld. In de niet legale conflicten heb je aan de ene zijde terroristen en aan de andere kant  de vaak door het westen gesteunde strijdkrachten of rebellen of vrijheidsstrijders. Slachtoffers worden daar meestal als helden of martelaars gezien. Ge moet maar geluk hebben in het leven en soms ook in de dood.’

De oekraieners stappen, nog even uitgelaten als voorheen, uit en zetten hun rugzakken aan de kant. De duimen gaan opnieuw omhoog. Toubkal here we come!

Lang leve de Oekraieners en van mij mogen ze elk jaar het Eurovisiesongfestival winnen.

OPUS DEI in de Atlas.

Marokko lijkt een en al het werk van god. Allah is alomtegenwoordig. Het vocabularium van de doorsnee Marokkaan bestaat uit een woord en de rest is aanvulling om de zin vol te krijgen. Correcter is, dat alle mensen hier aan het werk zijn voor god. Een beetje zoals Bush indertijd, die ook alles in de naam van god deed: een oorlogje beginnen,  terroristjes uitschakelen, mensjes vastzetten zonder rechten en nog van dat fraais. Van Darwin en de evolutietheorie is ook hier geen sprake. Het gaat hier zo traag dat het lang en veel proberen wordt voor een verandering echt voet aan de grond krijgt.

In de naam van God!
In de naam van God!

Vanmorgen  pikte ik voor de tweede keer een liftende Imam op die van Tamdaght naar de volgende moskee in Ait Ben Haddou moest. Hij vroeg me wat ons kruisteken eigenlijk betekent. Ik dacht: “eigenlijk niet veel”,maar ik begon toch maar na te denken en te graven naar de betekenis van iets wat vroeger te pas en te onpas gedaan werd, nl. een kruisteken maken.

Ik zei hem dat de hand naar boven op het hoofd brengen, iets met God te maken had, naar onder met zijn zoon Jezus(klopt dat wel), waren dat niet gewoon Maria en Jozef met een beetje hulp van het Groot Licht van de Heilige Geest die daarvoor gezorgd hadden. Daarover ben ik wijselijk niet begonnen, want het was nu al complex en onduidelijk genoeg. En dan links en rechts die Heilige Geest en Amen. We waren in het volgende dorpje gearriveerd en het gesprek zat erop.

De moskeeën rijzen hier uit de grond als paddestoelen. Er is geen huis of mens in mijlen te bespeuren, maar er staat wel een joekel van een bunker in grijs beton met een pik tot aan de hemel te pronken. image

De enorme basiliek van Opus Dei in Torreciudad imageis ook nog zo’n misbaksel , maar dan wel in rode baksteen.

Torreciudad
Torreciudad

Misschien ook door Marokkanen gebouwd. Tot voor kort deden ze daar het zware en vuile werk. Het immense gebouw staat wel op een unieke locatie, hoog boven de vallei van de Cinca en met de hoge, besneeuwde toppen van de Pyreneeën op de achtergrond. Ook daar woont geen mens in de buurt.

Le nouveau douche est arrive.

Na zonsondergang daalt de temperatuur vrij snel. En als de wind door de vallei waait vanuit de hoge, besneeuwde bergen, wordt het ronduit frisjes en kruip je snel naarbinnen. Tussen de dikke muren is de temperatuur vrij constant. Winter en zomer tussen de 15 en 20°C. De aarden wallen zijn onderaan gemakkelijk een halve meter dik en de kleine raampjes houden de zon buiten.

Elke ochtend wassen we ons met het warme water van een waterketel. Net voldoende om het stof af te spoelen en  milieubewust. Water is zoals overal ter wereld ook hier een kostbaar goedje geworden.

Nu het stromend water is gearriveerd, is een warme douche zo af en toe geen overdreven luxe. Vooral de afwas in de keuken wordt er iets makkelijker op.

Fadil en Zin zijn de loodgieters die dit klusje in geen tijd zullen klaren. Twee dagen schatten ze voor de werken en ze beloven ons dat we diezelfde avond zeker een warme douche kunnen nemen.

Zo gezegd zo gedaan en s’avonds roepen ze ons enthousiast toe om hun werk te tonen. De douche werkt, er komt zelfs warm water uit. Maar zowat alles hangt scheef. De brander lijkt van ver tegen de muur gegooid. De koperen leidingen lopen diagonaal naar de kranen en de douchestang is kromgetrokken om hem aan de muur te bevestigen.image

We nemen eerst een zalig warme douche, gaan proper afgespoeld onder de lakens en besluiten s’morgens het hele zwikje van de muur te laten halen en te herbeginnen.

Met een Duitse Grundlichkeit probeer ik hen uit te leggen dat al wat scheef is recht moet. Horizontal! Vertical!. Horizontal! Vertical! En zo ga ik nog even verder tot ze beginnen te lachen en begrijpen wat het moet worden.

We zijn nu drie dagen verder en alles hangt aan de muur. Recht , niet helemaal, maar functioneel en OK.

Yes, it’s not impossible!.

Vinaigre est parti.

imageHoeceine is een berberboer die in de vallei van de Ounila zijn tuintjes bewerkt. Op Middeleeuwse wijze worden de kleine perceeltjes vruchtbare grond geploegd, geharkt en beplant. Irrigatiekanaaltjes bevloeien de ommuurde lapjes op regelmatige tijdstippen. De watermeester waakt over het juiste verloop van de bevloeiing.

Hoeceine heeft een vrouw en 6 kinderen, waarvan het jongste, een jongen, nog naar school gaat. De oudere broer doet het hardere werk in de tuintjes.De meisjes helpen hem of werken mee met de moeder in huis. De oudste zoon, Hassan, was voorbestemd om verder te studeren, maar zijn hoofd was iets “te klein”, zoals zijn vader het vrij plastisch kon uitdrukken. Hij trok dan maar met hem de tuintjes in. Altijd waren ze samen, Hoeceine en Hassan, wat al snel tot naamsverwisseling of-verbastering leidde. Hoeceine bleek daarenboven een vrij koppige kerel, moeilijk in de omgang met anderen, autoritair naar de kinderen,…Na enige tijd werden ze gewoon Azijn en Azzan genoemd. De ezel noemden ze  “l’Ane”, de hond had geen naam. Die hoorde bij de ezel.

De tijd verstreek, langzaam weliswaar. Azzan werkte niet graag in de tuinen en moest dan maar in het leger. De dochters werden 1 voor 1 uitgehuwelijkt en ook dat bracht geld in het laatje. De hemel leek op te klaren voor Azijn en af en toe verscheen er een glimlach op zijn met diepe groeven doorkerfd en bruingebrand gelaat.

Hij nam het besluit een nieuw huis te bouwen. Een berberkasteel uit aarde rees boven de vallei uit. Als een echte kasteelheer stond hij vaak op zijn terras en overschouwde hij de vallei, het dorp, zijn landerijen. Niks ontging hem en dat bleek niet zo goed voor zijn iets te zwakke zenuwstelsel. Een tak verdween uit zijn tuin, er liep wel eens een schaap over zijn grond…. De zuurtegraad steeg weerom en Azijn werd al snel zijn ouwe zelf.

“Vinaigre est parti”, roept de ouwe Fransman uit Bretagne, die hier gepensioneerd zijn dagen met rode wijn doorspoelt, me en passant toe.  In december is er een verschrikkelijke storm door de vallei geraasd. Daken, muren, zelfs hele huizen werden vernield, weggespoeld. Het berberkasteel, hoog boven de vallei tegen de berg aangebouwd, werd door water en slijk meegesleurd. Azijn beleefde de ergste nachtmerrie van zijn leven, die nacht.

Zandkasteel
Zandkasteel
Bismillah.
Bismillah.

Het hele gezin overleefde de ramp, verkocht hebben en houden in het dorp en verhuisde naar een banlieue in de dichtstbijzijnde stad.

Het kleine dorp herademt. De middeleeuwen zijn voorbij. L’Eau est arrive, electriciteit ook en sinds die rampzalige decembernacht verschijnt de cement in het straatbeeld. Huizen worden opgetrokken in B2-blokken, muren beplijsterd met het grijze goedje. Dit overkomt hen geen tweede keer. Misschien een reden voor Azijn om terug te keren…

De Landy is niet te koop.

imageVandaag is de Toyota Landcruiser HZJ 75 of Landycamper 200.000km ver. Een mijlpaal in het 15j oude bestaan van deze 4X4. Half de wereld rond en met de vorige eigenaars, Philippe en José, al naar Rusland, West Afrika, Egypte etc. gecruised. Ze, P&J,  werden het schokken en schudden, het kromzitten in de net iets te lage achterbak, het koken en wassen boven de kakpot en het kakken met de rug tegen de vuile afwas stilaan beu. José was ondertussen door haar slechte rug wel 10cm gekrompen  en Philippe probeerde nog, maar zelfs voor hem werden de harde  slaapbanken er teveel aan. Ze gingen vanaf nu hotels aandoen en met pijn in het hart deden ze afstand van de Landy. Een klein jaartje verder en zonder Terratrip en  satelliettelefoon en nog wat andere, overbodige uitrusting armer, onderwerpt het vehikel zich gewillig aan onze eerste ervaringen offroad. Golvend en wiegend door het mulle zand, rammelend en zwevend over de kms wasbordpiste. Lichttraumatische herinneringen schieten als pijnscheuten door mijn hoofd. Beethovens’ Kweetniehoeveelste  galmt door de boxen, we vliegen op een verlaten  piste van de Mozambiekaanse kust naar de grens met Malawi. De weg is breed en bij een snelheid van rond de 100km/h, trekt de 4X4 ons moeiteloos  in, over en rond de putten. Een iets te diepe krater gooit de hoog op zijn poten staande Hilux naar de kant van de weg. Verstopt in het hoge gras wacht een betonnen duikertje geduldig op de aankomende regens en deze ene keer ook op ons. Met een doffe klap rukt het muurtje de achteras vanonder het voertuig . We vliegen 2m de lucht in en landen iets verder  met het chassis op de weg. Weg ook de achterwielen, die een eindje terug slordig over de hobbelige piste liggen verspreid. Het is 1999 en het einde van wereld nog veraf. The End my friend, my friend The End.