Categorie archief: Bad Afrika

Zwerm of hoe het coronanieuws de pandemie is geworden.

Het boek staat al jaren in de boekenkast. Het valt op met zijn dikke, witte rug. In grote letters is Zwerm gedrukt. Het boek leest van blz 365 naar blz 1. of zoiets. Zover ben ik echter nooit geraakt. Het is onduidelijk wat er zich in het verhaal afspeelt. Virussen hebben de wereld overgenomen en mensen kruipen weg in een surrealistisch leventje.

De meest vermaarde diamantduikers van SA.

De Landcruiser staat geparkeerd achter een sanitaire blok op een camping in het zuiden van Afrika. De exacte lokatie ga ik hier niet verklappen om mogelijke samenscholing van hopeloos verloren lotgevallen te vermijden. Wat er zich voor de toiletten afspeelt weten we niet echt. Bij aankomst, een week geleden, zagen we het strand, de zee, de blauwe lucht. Nu zien we een lichte nevel en een halve maan. De auto zit tot het dak gevuld met WC-papier, muesli, rijst, spaghetti, ….80L drinkbaar water en 240L diesel in de tank. Enkele dagen geleden reden we nog onbezorgd door onbewoonde, onmetelijke landschappen. Geen vuiltje aan de lucht. Gravel and dust! In een niet nader vernoemd stadje zetten we ons op een camping en openen de mails en berichten op onze IPhone en Pad.

zonsONDERGANG

Ik scheur blz 264 en blz 263 uit het boek en steek er het vuur mee aan. Het is hier al vier jaar kurkdroog in Namaqualand en alle organische afval brand alsof het met benzine is overgoten. Het boek heb ik mezelf beloofd uit te lezen. Het stond al zolang tussen al die andere, vaak eveneens ongelezen boeken in de kast. Een gezonde dosis koppigheid en veel vrije tijd leidden ertoe dat ik het toch in de auto stopte net voor het vertrek op onze grote reis. Een ijzige wind en het meegevoerde vocht uit de zee maakt het aangenaam zitten rond een vuurtje. Achter de sanitaire blok is de wind trouwens niet zo sterk.

WC-pot met zicht op de Fish River Canyon.

De berichten overspoelen ons. Het lijkt of een tsunami het strand overspoelt en we met vuilbakken, douchen, toiletten en al worden weggevaagd. Mensen, gezondheid, politiek, economie of is het omgekeerd. Hoe meer paniek, hoe minder economische belangen primeren, zo blijkt. Collateral damage noemen de hollanders de slachtoffers van hun enigszins afwijkende aanpak. Toch blijft het raar dat al die kleine landjes in Europa verschillende op wetenschap gebaseerde opvattingen hebben en ook uitvoeren. België altijd te laat en vol compromissen, Nederlanders recht voor de raap, …. we zien op het einde van de rit wel wie het bij het rechte eind had, voegt een bekende epidemiologe er op het laatste Nieuws aan toe. Tof!

In het boek hebben de virussen de mensen in hun macht. Machteloos stoppen ze zich weg in een wereldje zo klein mogelijk. Met mijn smetvrees is het nochtans leuk rondlopen hier in de winkels en restaurants, die vooralsnog open zijn. Overal staat handzeep, ontsmettingsmiddel,… ik laaf mijn handen in het frisse goedje zoveel en zo vaak ik wil. Geen vuiltje aan de lucht ook al barst mijn huid en kloven de toppen van mijn vingers als nooit tevoren.

Rara

We are stuck in paradise, meld ik mijn vrienden online. Er zijn ergere plekken om dit mee te maken. België bv. waar je sinds vanmorgen niet meer ongewettigd de straat op mag. De publieke ongehoorzaamheid wordt gestraft. Binnenblijven!

Even de hoek om een plasje doen en nog een paar pagina’s uit Zwerm verwerken en dan duiken we ons Million Star Hotel in. Tot…

Kakken met smaak

Gezondheid! Eten en drinken kan een bijna fulltime bezigheid zijn in de periode rond Kerst en Nieuwjaar. Wat de uren of de dag daarop volgt is het resultaat van zoveel suiker en zuur en rottend vlees dat in de pot ontploft en met de hulp van enkele miljoenen grazers en nog meer alleseters een nog groter gat in de ozonlaag dreigt te slaan. Dat ons nageslacht hiervan de gevolgen draagt, is niet te verwonderen en sinds kort dagelijks nieuws. Greta Thunberg doet er goed aan even op verlof te gaan want als ze moet wachten op politici die verkrampt door verkiezingsuitslagen niet meer weten wat wel en niet te zeggen, dan… ja wat dan! Gezond eten dus… ervoor zorgen dat de kwaliteit van je stoelgang zo goed is dat, althans volgens Tish, het goedje aangenaam (pleasant)ruikt. Foodwriters die vooral sterrenrestaurants dienen, doen er goed aan zich eens te laten gaan. Weg van Michelin- en Gault Millau-gidsen moeten ze zich dringend bezinnen over de vooruitgang van de achteruitgang. En niet het omgekeerde telkens weer vergoelijken en ophemelen voor de buitenwereld.

Perineum sunning

Zweet kan gepaard gaan met een geur. En soms is die aangenaam. Of wordt die onbewust geassocieerd met iets wat een leuke herinnering oproept of heeft nagelaten. Okselvijvers, plakkende billen, natte voorhoofden en muffe sokken zijn de uitzonderingen op de regel. Zelfs daarop zijn nog uitzonderingen, maar dan moet de indruk zó uitzonderlijk zijn geweest dat er iets van een Aha!Erlebnis werd aan toegevoegd. Een extatische ervaring bij een unieke combinatie van geur, beeld, smaak,…

Bibendum mascotte (later Michelin Flatulier)

Aarsemen (ademen en aars), een gevolg van gasvorming in de darmen, idealiter te combineren met de nieuwe rage van het anuszonnen, gaat echter veel verder. Een geur ontwikkelt, differentieert zich en kan dan benoemd worden als fruitig, luchtig, herfstig, bossig,… kortom een geurenpalet waar een sommelier een grote kluif zou aan hebben. Loslaten, even laten hangen, chambreren en inhaleren. Een Flatulier, kenner van de flatulatie, zou een extra dimensie geven aan de reeds rijke wereld van het culinaire ervaren.

Adem, idem dito! Al pratend deel je met je partner niet alleen enkele miljoenen bacteriën, wat speeksel en een kleine dosis CO2, maar ook de geur van tanden, tandvlees, slijmen, maagzuren,… en toch kan ook dat ‘pleasant’ ruiken. Vaak ruik je helemaal niets of hooguit een pepermuntje, wat sowieso verdacht maakt. Een doorrookte adem of de geur van alcohol-van-gisteren zijn wel de ergste.

Monk!

Terug naar de achteruitgang. Want daar ligt uiteraard de sleutel tot de vooruitgang. Of is het omgekeerd. Wat binnenkomt moet er ooit terug uit. Adem, zweet, urine en faeces zijn de restproducten. Zij geven aan wat de kwaliteit is van wat erin gaat, hoe het verteert en absorbeert. Uiteraard is dit wat simplistisch en zijn we geen Kakmachine. Maar toch!

Dieren zijn er minder mee bezig en denken er al zeker niet over na. Een nijlpaard en een varken doen het allebei en toch zo verschillend, dat je jezelf afvraagt wat de reden hiervoor kan zijn. Is Darwin in Afrika geweest? Heeft hij ook dit fenomeen geobserveerd en een evolutie toebedeeld. Een varken (en een koe )schijt en ligt zich er even later in rond te wentelen alsof er niets zaliger is. Een nijlpaard daarentegen gebruikt zijn staart als een propeller om de drek in het rond te slingeren. Waarom? Een levende beerkar? Ze zien er zo wel uit, maar dan properder. De mens is het enige dier dat zoveel schaamte heeft over de productie van zijn vertering dat het restant nog enkel heimelijk in een toiletpot wordt gedumpt om het dan heel snel door te spoelen en met reukblokjes en geurverwijderaars hopelijk nog sneller onherkenbaar te maken. Lavendel wordt zo onlosmakelijk een WC-geur. Dat is wel evolutionair!

Uiteindelijk is dit gewoon een pleidooi om gezond te gaan eten. Vers, ongespoten, uit de grond en in de zon gerijpt, met liefde bereid. Varieer en vraag aan je vrienden wat ze ervan vinden, van die stoelgang…pleasant toch, Tish?!

Luxe en het probleem

Dagen dwalen we met de Landcruiser door de bush. De opeenvolgende landschappen zijn adembenemend. Het is een verslavende bezigheid geworden. Het favoriete tijdverdrijf in dit deel van de wereld. De vriendelijke passant wijst de weg. Het met op wild jagende, corpulente en zwaarbebaarde Afrikaanse jagers gevulde jeepke kruist je op een nog verder afgelegen uithoek van het land. Alleen stropers en het tot uitsterven gedoemde jagersras maakt deze onherbergzame uithoeken onveilig.

Jagersgebied

We zigzaggen over de grensweg die Zimbabwe van Botswana scheidt. Wild en vooral wilde olifanten migreren met duizenden van het ene land in het andere. Geen grenzen of fencen. Toch houden we ons aan de regels en overnachten aan deze kant. De kant waarvan het laatste IN-stempeltje in de paspoorten prijkt. Tien meter naar rechts en de tent of de auto of wij staan aan de andere kant.

Soms, heel af en toe en dus bijna niet merkbaar of toch verwaarloosbaar, valt in Byo de electriciteit uit. Dit leidt niet tot alarmerende toestanden. New York drie uur in het donker is wereldnieuws. Hier hooguit een fait divers in een lange reeks van ongemakken. Het leidingwater heeft langere onderbrekingen, maar dit heeft met de regens tijdens de zomermaanden te maken. Vorige week stonden we vijf dagen droog. De boorput en pomp vullen de reserves aan. Zonder water staan hier geen fruitbomen en gras. Luxeproblemen lijken het wel. En ongelooflijk hoe vanzelfsprekend de mensen hier met die gebreken omspringen.

Winnaar van de VicFalls Marathon 2019

Na enkele weken verplicht verblijf over de grens-ook een luxeprobleem-rijden we welgemutst en enthousiast terug huiswaarts naar onze thuisstad toe. De elektrische poort blijft gesloten ondanks herhaaldelijk drukken op het afstandsbedienertje. Even later willen we een zalig warme douche en blijft die droog. Geen City Council, zoals het leidingwater genoemd wordt. De borehole heeft electriciteit nodig en kan geen hulp bieden. Dan maar Glampen in ons eigen huis. Kaarsjes, een vuurtje, wat vlees op de braai, een rijzende maan en miljoenen sterren! Voldaan kruipen we in bed en willen we nog vlug het avondnieuws meepakken. De politieke situatie in België en de rest van de wereld is veel boeiender dan de lokale en dus gaan we online om wat nieuws te sprokkelen. WiFi is hier snel en één van de weinige dingen die met de tijd is meegegaan. Snel, betrouwbaar en overal bereikbaar. Behalve nu! Zonder electriciteit, geen internet.

Na 3 dagen backwashen

Voor het eerst wordt onze weerbaarheid echt op de proef gesteld. Geen water, geen electriciteit, geen internet…. apart gewoon luxeproblemen, tesamen toch wel lastig en als het te regelmatig gebeurt, bv. 5 dagen zonder water, tien uur per dag zonder electriciteit, gewoon een nijpend gebrek aan comfort. Maar niettemin luxeproblemen als je het vergelijkt met wat lokalen dagelijks doormaken.

Door de aanhoudende economische crisis en monetaire instabiliteit zoeken mensen de grenzen van het legale op. De zwarte markt floreert en de munt zakt snel in waarde. Een ware goldrush komt op gang en mensen graven overal putten op zoek naar goud. Bier wordt in de lokale winkeltjes betaald met goudkorreltjes. Een immens grote, nieuw aangelegde pecannoten boerderij wordt s’nachts beroofd van de goudhoudende rotsblokken die naast de net uitgegraven putten liggen. Dit deel van het land zit vol goud en alles en iedereen wil ermee aan de slag. Of de putten daarmee terug gevuld geraken is zeer de vraag. Wij denken van niet, maar het geeft hoop en is misschien goed voor de moraal, zeker na een slecht regenseizoen en lamentabele maïsoogst.

Bread, breed and broth.

Niks zo tof als orde in de chaos. Het fragiele evenwicht tussen ratio en emotie, tussen vallen en opstaan, hangen en wurgen! De lichten vallen uit op Nieuwjaarsavond en een hels onweer barst los boven onze hoofden. De dakgoten hangen er werkloos bij wanneer de regen in een waterval het dak komt afgedonderd. Vieze dikke regenkikkers rollebollen in het zompige gras en duizenden insekten herleven of ontsnappen een verdrinkingsdood vanonder het aardoppervlak. Op zulk momenten staan de haren recht door zoveel uitgestalde natuurkracht. Als nu ook nog het water uit de kranen wegblijft, wordt het ellende. De bloem is uit de rekken gehamsterd, de benzine komt met mondjesmaat in de tankstations en cash geld is ondertussen vrijwel onbestaande. De wanhoop sluipt in je systeem. De zenuwen staan strakker en datgene wat nog rest wil je onder controle houden. Vanmorgen komt de tuinman in mijn richting gesloft. Can I show you something, boss?! Die BOSS krijg ik er niet uit! Gewoon mijn naam zeggen of zoiets als Sir, can I show you something?!, zou leuker zijn. Het lukt gewoon niet. Can I show you something, Boss?! Het is meer een melding dan een vraag. Uit pijnlijke ervaringen weet ik dat het zoveelste mankement wordt aangekondigd. 3 waterpompen, een grasmachien, hakselaar, waterleidingen, elektrische kabels, schoppen, laarzen, … we hebben de duurste tuinman van Zim in onze tuin lopen. Hij is gek van alles wat geluid maakt. De hakselaar wordt elke dag ritueel buitengezet en klaargemaakt om de enkele snoeitakjes van de dag daarvoor te vermalen. Minutieus wordt de machine een halfuurtje later terug proper gemaakt. De voormiddag is om.

287FC6F3-7317-48F6-9E55-C7CAEABFC150
Werkt hopelijk zonder hond achter de poort!

Gisteravond reden we huiswaarts, na een avondje film, de straat door en zagen twee huizen verder een samenscholing. Het waren de tuinmannen uit de buurt die net dieven hadden onderschept terwijl die een generator en nog wat huisraad over de muur aan’t gooien waren. Aan de foto’s te zien hadden ze hem goed bewerkt. Overal hangt aan de poorten ‘Basopa lo inja’. Pas op voor de hond! Wij gaan er eentje hangen met Beware of the gardener! Veilige buurt hier.0A00DC27-DC8B-4769-89FB-D73EECCAF06F

Een aantal nooit eerder gepubliceerde verhalen van Franz Kafka liggen gebundeld in een klein boek op het nachtkastje. Ooit las ik Het Proces in opdracht van zoonlief die aan z’n eerste jaar Rechten was begonnen. Verplichte lektuur voor beginnende advocaten. Niet voor hem!  Het kluwen van randgebeurtenissen, procedures, techniciteiten,… wordt op zijn kafkaiaans in al zijn kronkels en obsessieve zijwegen uitgespit. Echt geen avondlektuur! s’Morgens wordt je wakker met een tollend hoofd vol zich herhalende gedachten,… Te Gek!

01E7E95C-A056-4945-8671-2463FA36EA5D
Eerste guava uit de tuin

De Gote Chinese Muur is nochtans een aanrader in tijden van niet-bruggenbouwers. Het is een kort verhaal over de bouw van De Muur.  Maniakaal legt Kafka uit hoe het bouwen van zo’n constructie in het werk gaat, wat soort mensen eraan meewerkt, welke kwalificatie ze moeten hebben, hoe de maatschappij daarrond wordt opgebouwd, welke bedoeling erachter zit, welke mechanismen dit schijnbaar onmogelijke werk in gang houden,… uiteindelijk blijkt het om een heleboel redenen zinloos. De mens is een passant en zelfs leiders, al denken ze daar zelf anders over, zijn maar voor enkelen en voor een hele korte tijd belangrijk. Heel actueel en zou verplichte lectuur moeten zijn voor murenbouwers.

CDB4C0A3-3369-4F07-A87A-D56EDA749CC6
Schoolvriendjes (Thabani Ndlovu)

Het weerbericht in België begint heel sterk te lijken op wat we hier continu horen. Het grondwaterpeil, zegt Sabine Hagedoorn, staat te laag wegens de langdurige droogte het voorbije jaar. Ondertussen regent het pijpenstelen en is het koud in Stakistan en probeert men de gemoederen wat te bedaren door het slechte weer niet nog slechter te maken. Een glimlach is niet te onderdrukken op dit vroege ochtenduur hier in Byo. Het is halfzeven en de zon werpt zijn eerste stralen in de frangipani voor het raam. Het zuurdesembrood staat in de oven en de zalige geur van versgebakken brood komt de kamer in. Lekker wakkerworden…

529CD365-D621-4BFA-AC09-EC9FE36D9830
Zuurdesemroggebrood

 

 

TRUMPETTER

Ook flamingo’s hebben een haatliefdeverhouding  met nattigheid. Komen ze of komen ze niet dit jaar. Het water mag net tot boven hun enkels staan. Niet hoger. Met hun lange nek en kromme bek hangen ze ondersteboven in het ondiepe, brakke water te sabbelen naar lekkers. Staat het water te hoog, dan verdrinken ze gewoon en heeft het water onvoldoende zoutconcentratie om hun optimale voeding te voorzien.

Een lepelaar staat eenzaam in een plasje zigzaggend met zijn platte lepelvormige bek naar visjes en ongewervelden te lepelen. Iets verder steltloopt een koppeltje geelbekooievaars(Afrikaanse Nimmerzat of Mycteria Ibis). Ze zijn op paddenjacht. In de achtergrond pikt een groepje struisvogels zaadjes van het hoge gras. Wildebeesten vervolledigen het plaatje. Lekker vlees moet dat zijn, pré-salé!  Zoals de schapen in de Monding van de Somme, grazen ook deze dieren gras en kruiden op een brakke bodem. Bij droogte schittert de vlakte van de zoutkristallen en lijkt het op een ijsvlakte. Leuk om over te rijden, funest voor het koetswerk. Geen flamingo’s te bespeuren. Naakt stap ik in het water. Honderd meter verder sta ik kniediep met de kop in het water. Ongedwongen vul ik het zoutgehalte aan. Nog steeds geen flamingo’s. Terug uit het water leg ik me te drogen op het uitkijkplatform en wacht tot er zoutkristallen op mijn huid beginnen te vormen.

image
Shongololo Express

De Rhodesian Railways hadden prachtige treinstellen tot ver in de jaren tachtig van de vorige eeuw. Ze werden ook nog voortgetrokken door een stoomlokomotief, waarvan er hier in het Railway Museum in Byo nog enkele prachtexemplaren staan. Trouwens het treinstel dat door Cecil John Rhodes werd gebruikt zou er ook nog te bezoeken zijn. Hijzelf had een standbeeld op Main Street. Nu staat dat incognito in het hoge gras achter het Natural History Museum. In de jaren tachtig lag het daar met nog enkele andere in brons gegoten pioneers op een hoopje. Zimbabwe was toen net onafhankelijk geworden en in sneltempo werden alle relikten uit de koloniale tijd weggeveegd uit het straatbeeld. De straten kregen namen van vrijheidsstrijders. Selborne werd Takawira, Main werd Nkomo, Rhodes werd Silundika…

De Shongololo Express komt net aan in Vic Falls. In Out of Africa-stijl word je door de mooiste stukjes Afrika gereden. Van Kaapstad tot Vic Falls, van Bulawayo tot Dar Es Salaam,… Stoppen doet de trein in wildparken of op plaatsen met een historische betekenis.

Spoorwegen zijn recht en zo vlak mogelijk. Ze leiden je van A naar B via de kortste weg en met zo weinig mogelijk moeite. Landschappen kijken en tuinhuisjes. De lelijke kant van een stad of vervallen industrie. Niet hier! Of dat proberen ze toch niet!

image
Victoria Falls Hotel

De Shongololo doet de mooiste plekjes aan en rijdt s’nachts langs de andere kant van Afrika. Een shongololo is een miljoenpoot en leent zijn naam aan alles wat lang en kronkelend wormachtig van vorm is. Dus ook een lange trein…of een slurf van een olifant. Vandaag is het Trumpdag! Ook zo’n smurf met een slurf van een shongololo en miljoenpoot! Tomorrow another day!image

No country for old men

Dertig graden dag en nacht. In of uit de zon, het maakt allemaal niet zoveel uit. Eerst dacht ik dat de thermometer stuk was. Hij beweegt niet. De vochtigheidsgraad moet ook dicht tegen de 100% aanleunen. Bewegen is dodelijk. Bij elke stap die je zet gutst het zweet uit je poriën en stroomt het in beekjes langs huidplooien en oksels je lichaam af.

image.jpg
Duitse invasie op de camping

Marie Claire heeft er geen last van. We slaan een gezellige Vlaamse babbel voor haar winkeltje ergens in de buitenwijken van Lomé. Na de adoptie van haar Togolese zoon, een 25 jaar geleden, en na zich ontdaan te hebben van haar lastige man en dominante moeder, is ze hier komen wonen en nooit meer teruggekeerd. Eerst verkocht ze wat kleine huishoudspulletjes, daarna tonnen cement, mais, ijsblokjes,…. Nu houdt ze nog enkel haar klein kruidenierswinkeltje open, verkoopt geiten, schapen, eenden en hanen…en is gelukkig. Meer geintegreerd kun je alleszins niet zijn. En als we de mensen zien langskomem voor een paar blokjes ijs, wat koekjes en snoepjes voor cinqcent francs, beginnen we het ook echt te geloven en groeit onze sympathie voor deze Brusselse dame.

image.jpg
36 km tot de grens met Benin

Overland onderweg naar zuidelijk Afrika, bots je na enige tijd altijd weer op dezelfde avonturiers. Allemaal leuke mensen die ieder op hun eigen manier de doorsteek maken. Vaak zie je weken niet en hoor je enkel hun whereabouts via de sociale mecia. Hier, voor de grens met Nigeria, stropt het hele zootje samen. De Duitsers op hun motorfiets, de Engelsen met hun twee zonen in hun grote truck, de Nieuwzeelander  op de moto, de Hollanders en New Jerseyers met hun Landrovers. Nos compagnons de route. Zoekers, romantici, idealisten, Einzelgänger,…. Vrienden voor het leven ook. Nigeria is no go area. Al geruime tijd en het wordt alleen maar slechter en ook moeilijker om visa te krijgen. We don’t issue Tourist Visa because we can’t guarantee you a safe passage. Zoveel is duidelijk als gisteravond de bende aan het strand verzamelt en de wildste verhalen worden gedeeld.

image.jpg
83 jarige Zwitserse heeft haar eigen bushalte! Chez Alice…..

No country for old men! Als we eenmaal terug aan land gaan in Libreville Gabon, rijden we stilaan in The Heart of Darknes! Het kleine boekje van Konrad is de bijbel voor al wie doorheen Centraal Afrika rijdt. Het koloniale verleden van ons kleine landje onder het bewind van Leopold II, wordt er in al zijn lelijkheid, onmenselijkheid en donkerte blootgelegd. Later werd dit de basis voor het scenario van de surrealistische film Apocalypse Now. Een film die het regime van Pol Pot ( what’s in a name) in Cambodja weergeeft. Niet echt om fier op te zijn …….

Che and the system

Fuck the system! Jan Mulder is er boven de rest mee uitgestegen. Boskamp uit de ploeg gespeeld. Een spits staat net iets meer in de belangstelling dan een schoffelende middenvelder. Zijn boek ligt hier voor mij en het is wel amusant zo af en toe een paar blz te kunnen lezen. We wachten op het visum voor Ghana en hangen een beetje rond in een Auberge van een jonge Zwitserse idealiste. Ook Christan, de Duitse verkoper van bussen, loopt hier wat te ijsberen. Zijn laatste bus raakt maar moeilijk verkocht en hij wil koste wat kost voor de feestdagen terug in zijn Heimat zijn.image

New york heeft zijn Twin Towers, Brussel zijn Inno, Parijs zijn Eiffeltoren en Bamako zijn Radisson. Alleen de twee laatste staan er nog. Voor hoe lang!? De stad heeft zijn onschuld verloren, net zoals het grootste deel van W.Europa. De klimaatconferentie wordt plots ernstig genomen. De wereld lijkt wakkergeschud uit een lange, verslavende, kapitalistische  droom. De bubbel is opengespat als een dikke, etterende, onverzorgde  zweer. Het pus ligt op straat en kleurt onze angstdromen. De idee dat armoede, honger,  geweld en ongelijkheid ver van ons liggen en enkel op TV of in sociale media aan bod komen, is voorbij.

Je pense donc je suis
Je pense donc je suis

Een waterpomp hier, een hospitaaltje daar, een kippenprojekt waar ze uiteindelijk zelf de arme beestjes beginnen op te eten. Het heeft iets zieligs. Goed bedoeld en goed voor ons geweten. West Afrika ligt werkelijk bezaaid van dit soort goedbedoelde initiatieven. De rijkdom verdelen, anders komen ze het pakken. Dat we het zover laten komen voor het te beseffen, is eigen aan ons kapitalistisch denken.

Het leven gaat verder
Het leven gaat verder

En dan moet ik terugdenken aan mannen als Che Guevara. Helden van net voor onze tijd, maar nog altijd springlevend. Zijn beeltenis plakt ook hier her en der op een verhakkelde bus of taxi. Sommige uit mekaar hangende, zwarte rook hoestende Mercedessen dragen een Belgische sticker of een reclame van één of ander Kempisch vleesbedrijf. Anderen dragen een boodschap uit. God is groot! Allah is one! Of gewoon de zwart-wit beeltenis van het gelaat van Che op een rode achtergrond. Niet kapot te krijgen. Niet Che en ook niet die Taxi’s. 1.000.000km op de teller die er niet meer inzit. Is er een revolutie aan de gang, proberen wij verkrampt de poorten te controleren van Fort Europe.  Push the button!, hoeft niet meer want dan gooien we onszelf plat. Toch één goed ding aan deze rotzooi. Al die overtijdse, onder een dikke laag stof liggende kernkoppen kunnen nu wel ontmanteld worden. Wie spreekt er nog over kernwapens en nucleaire dreiging. Terrorisme in onze steden en straten is de nieuwe oorlogsvoering. Makkelijker en efficienter, zo blijkt.

Haircut at home
Haircut at home

De broussekapper is net langs geweest. Een propere haircut met schaar en vingers handig uitgevoerd voor 1000CFA. Zoek het maar op. Het is geen geld!

Frisse coupe en frisse kop. Thank you, Mamadou!