Categorie archief: Back to Africa

Zwerm of hoe het coronanieuws de pandemie is geworden.

Het boek staat al jaren in de boekenkast. Het valt op met zijn dikke, witte rug. In grote letters is Zwerm gedrukt. Het boek leest van blz 365 naar blz 1. of zoiets. Zover ben ik echter nooit geraakt. Het is onduidelijk wat er zich in het verhaal afspeelt. Virussen hebben de wereld overgenomen en mensen kruipen weg in een surrealistisch leventje.

De meest vermaarde diamantduikers van SA.

De Landcruiser staat geparkeerd achter een sanitaire blok op een camping in het zuiden van Afrika. De exacte lokatie ga ik hier niet verklappen om mogelijke samenscholing van hopeloos verloren lotgevallen te vermijden. Wat er zich voor de toiletten afspeelt weten we niet echt. Bij aankomst, een week geleden, zagen we het strand, de zee, de blauwe lucht. Nu zien we een lichte nevel en een halve maan. De auto zit tot het dak gevuld met WC-papier, muesli, rijst, spaghetti, ….80L drinkbaar water en 240L diesel in de tank. Enkele dagen geleden reden we nog onbezorgd door onbewoonde, onmetelijke landschappen. Geen vuiltje aan de lucht. Gravel and dust! In een niet nader vernoemd stadje zetten we ons op een camping en openen de mails en berichten op onze IPhone en Pad.

zonsONDERGANG

Ik scheur blz 264 en blz 263 uit het boek en steek er het vuur mee aan. Het is hier al vier jaar kurkdroog in Namaqualand en alle organische afval brand alsof het met benzine is overgoten. Het boek heb ik mezelf beloofd uit te lezen. Het stond al zolang tussen al die andere, vaak eveneens ongelezen boeken in de kast. Een gezonde dosis koppigheid en veel vrije tijd leidden ertoe dat ik het toch in de auto stopte net voor het vertrek op onze grote reis. Een ijzige wind en het meegevoerde vocht uit de zee maakt het aangenaam zitten rond een vuurtje. Achter de sanitaire blok is de wind trouwens niet zo sterk.

WC-pot met zicht op de Fish River Canyon.

De berichten overspoelen ons. Het lijkt of een tsunami het strand overspoelt en we met vuilbakken, douchen, toiletten en al worden weggevaagd. Mensen, gezondheid, politiek, economie of is het omgekeerd. Hoe meer paniek, hoe minder economische belangen primeren, zo blijkt. Collateral damage noemen de hollanders de slachtoffers van hun enigszins afwijkende aanpak. Toch blijft het raar dat al die kleine landjes in Europa verschillende op wetenschap gebaseerde opvattingen hebben en ook uitvoeren. België altijd te laat en vol compromissen, Nederlanders recht voor de raap, …. we zien op het einde van de rit wel wie het bij het rechte eind had, voegt een bekende epidemiologe er op het laatste Nieuws aan toe. Tof!

In het boek hebben de virussen de mensen in hun macht. Machteloos stoppen ze zich weg in een wereldje zo klein mogelijk. Met mijn smetvrees is het nochtans leuk rondlopen hier in de winkels en restaurants, die vooralsnog open zijn. Overal staat handzeep, ontsmettingsmiddel,… ik laaf mijn handen in het frisse goedje zoveel en zo vaak ik wil. Geen vuiltje aan de lucht ook al barst mijn huid en kloven de toppen van mijn vingers als nooit tevoren.

Rara

We are stuck in paradise, meld ik mijn vrienden online. Er zijn ergere plekken om dit mee te maken. België bv. waar je sinds vanmorgen niet meer ongewettigd de straat op mag. De publieke ongehoorzaamheid wordt gestraft. Binnenblijven!

Even de hoek om een plasje doen en nog een paar pagina’s uit Zwerm verwerken en dan duiken we ons Million Star Hotel in. Tot…

van Jagter tot wildliefhebber

De laatste herfstbladeren worden fijngehakseld in de tuin. Het is een beetje nat en de zitmaaier slaagt er nog nauwelijks in het plakkende goedje van het gras te schrapen en even verder fijngemalen weer te laten vallen. Het is de ideale compost voor het wintergras. In de verte schiet een voortvluchtige fazant door mijn verhakkelde gezichtsveld. Deze gekweekte boskiekes weten niet waar lopen of schuilen nu even verder het lood met luide knallen wild in het rond wordt geschoten. Het is dan ook het enige ‘wilde’ aan dit barbaarse gebeuren,nl. wild en ongecontroleerd en met veel lawaai in het rond schieten op alles wat beweegt of een gammele poging doet om op te vliegen. Noch lopen, noch vliegen is hen aangeleerd en in een instinctieve poging om de grond te verlaten wordt hen een lading lood of is het plastiek door het lijf gejaagd.. Het is een zielig herfstplaatje.

Rond een fles cava zitten Vaillant en ik te fantaseren over het komende verblijf in Afrika. Ook de jacht komt aan bod en de vraag waarom er nog altijd zijn die het zo belangrijk vinden om een dier te vermoorden en zelfs hun hoofd of hun hele lijf op de kast te hebben staan. Opgezet en vereeuwigd, een dier dat er geen meer is. Ook een herfstplaatje. Een emotionele band kan ik me hier tussen dier en jager niet voorstellen. Nochtans probeert de schrijver van ‘Van Jagter tot Wildliefhebber’ dat beeld te schetsen. Vruchteloos romantisch en kinderlijk. Dat een 15-jarige naar het leger wil om te leren schieten, is nog mogelijk. Een vijftiger?! Problemas con cohones….

Latte from the house

De laatste jaren laten we de eindejaarsfeesten in familieverband passeren. Een glaasje belegen champagne naast het zwembad en een gezellige braai met vrienden voor Oudjaar nemen we met plezier als alternatief. Preventief hebben we dit jaar vóór het vertrek en ook voor de gelegenheid St.Niklaas, Kerstmis, Nieuwjaar en nog een paar verjaardagen gebundeld in één groot feest. De sfeer was tof en tegelijk moeilijk te benoemen. Alleszins voor herhaling vatbaar.

Startmotor doorgebrand

Als we voet aan grond zetten op Nqabuqa Nkomo International Airport in Byo waait een frisse wind ons toe. De skyline met het zicht op de stad in de verte is gewoonweg mooi. Het gras is groen na de eerste zware regens van afgelopen week. Ondertussen, een week verder, slepen we ons van het ene bed naar het andere, proberen we het verloren vocht terug bij te vullen en ziet de dag er vrij ééntonig uit. Vrijdag werd voor het eerst in weken de electriciteitstoevoer onderbroken. Er waren al geruchten over gestolen kabels even verderop in de wijk. Een enkele generator slaat aan en doorbreekt de verlammende hitte. De ijskast zwijgt, de pomp pompt niet. Het www raast met dezelfde hoge snelheid aan ons voorbij en als het s’avonds ook nog eens donker wordt, lijkt de bewoonde wereld plots heel ver weg. Rond 22h stopt het monotone geronk van de generator bij de buren en springt een alarm tot leven. Veel maakt het op dit uur niet meer uit, want we liggen al wijdbeens onder het muskietengaas in bed. Het moet rond de dertig graden Celsius zijn. Tomorrow another day!

Kerst bij 30°C

De vogels wekken ons opgewekt met hun ochtendconcert. Half bewust draai ik mijn hoofd op het kussen en check het rode lampje op de verdeelstekker. No power. Het is zes uur in de ochtend. Ik zet een potje water op het gasfornuis en maak een bakje ontbijtthee. Het wordt, net als gisteren, een warme dag. Gisteren had ik toch nog even om halfelf in een impuls een stukje Nieuws meegepikt. Het is de Warmste Week en Goedele Wachters doet dat goed. Wij voelen mee. Het gaat naar de 35° op de middag en zonder stroom geen leven. Als tegen de achten s’avonds de stekker terug wordt ingestoken, hervat het leven. De ijskast krijgt zijn functie terug. De diepvriezer en inhoud hebben we ondertussen opgegeven. De scampi’s waren net voldoende ontdooid. De rest wordt in de vuilbak gekieperd. We zetten de pomp aan. Het groenige water in het zwembad begon kikkers en insecten te lokken. Oud nieuws komt via het internet binnengestroomd. Welke dag zijn we nu weer?! Vanochtend herhaalt hetzelfde fenomeen zich, maar nu wordt de electriteit om drie uur in de namiddag terug opgezet. Ondanks de verzengende hitte stijgt ook nu de activiteitsmeter: ijskast, wasmachine, waterkoker, mixer, oven, waaiers, pompen, www…. Morgen Maandag.

De olifant en de muis