Categorie archief: Bab Afrika

De mosterd…

 

Reizen en zeker reisverhalen vind je niet zelf uit. Als ik ergens de mosterd ben gaan halen voor al dat moois, dan wel bij Telemachus. Oude verhalen, zeker die van vóór de 19de eeuw, zijn waar en vertellen niks dan de waarheid, zo helpe mij God. Illustere voorgangers en handleidingen voor eendertwat zijn de Bijbel, de Tora en de Koran. Tot op de dag van vandaag zijn ze een inspiratiebron voor al wat jong is en de weg is kwijtgeraakt!

Het avontuur waar we onze reis van Hove naar Bulawayo op gebaseerd hebben, staat beschreven in een boekje dat dateert uit 1715. Het is geschreven in een apart, archaïsch taaltje. Het lezen vergt wat oefening, maar het beroeren van de bladzijden alleen al maakt het de moeite waard.  Telemachus was de zoon van een reiziger die het noorden kwijt was, nl. Odysseus. Zoals toen de wereld groot en plat was, is die nu klein en rond.

image
Lezen voor gevorderden

En onderweg zijn was ook toen de hoofdbezigheid. De Goden, dat waren er veel in die tijd, wezen de weg. GPS, Tracks for Africa en andere door satellieten gestuurde gidsen misleiden nu de overlander doorheen het donkerste van alle continenten. Erasmus zei ooit: Wie durft te verdwalen, vindt nieuwe wegen! De Chinezen zorgen daar in een tempo voor dat zelfs Michelin niet kan volgen. De kaarten zijn zo outdated dat ze nog enkel nuttig zijn als behangpapier.

image
Michelinkaart West Afrika, het betere behangpapier!

Een Odyssee is het niet geworden, die Afrikareis. Vertrek- en aankomstplaats waren vooraf vastgelegd. De weg ernaartoe slalomde tussen Ebola, Al Qaeda en Boko Haram. Nigeria, Benin en Cameroen werden afgesneden om visaredenen. Al bij al vrij rechttoe rechtaan. Anderhalve maand trager dan het snelste tijdsschema aankomen na een kleine 20.000km zonder mechanische problemen, zonder lekke banden of andere stoornissen, is niet eens zo erg en een once in a lifetime ervaring.

Byo, zoals zovele provinciesteden of middelgrote steden op het afrikaanse continent, is op zijn retour. Economisch wordt het achteruitgesteld. Het brokkelt af aan de randen, rioleringen zijn kapot en de watervoorziening hapert (niet) altijd. De infrastruktuur van voor de onafhankelijkheid is opgebruikt en afgeleefd. Driehonderd keer herstellingen uitvoeren met een stukje draad en plastiekzak?! De Afrikaanse hoofdsteden daarentegen rijzen als mini Dubais uit de grond, barsten uit hun voegen en duwen  al wat oud, versleten en verkrot is plat. Eromheen heerst chaos, overbevolking en vervuiling. Dakar, Accra en andere Lomés zijn een verschrikking om in rond te bewegen. Verplaatsingen van A naar B met een voertuig zijn vrijwel onmogelijk en ronduit gevaarlijk. De taxi of wat daar moet voor doorgaan, is een wrak dat zich overladen met mensen, dieren en goederen in een zwarte rookwolk over het asfalt verdersleept. Tanken doe je  in hoeveelheden van 1 tot max 5L alnaargelang de inkomsten van de dag.

image
Taxi Bamako

De prijs van de benzine verschilt enorm van land tot land. Oliebronnen en -inkomsten maken dat het betreffende landje zijn brandstof minder taxeert. In de Westelijke Sahara rijden we volgas honderden kms tussen oceaan en Sahara voor 60 eurocent per liter. Angola, mits geld wisselen op straat, rekent 0,30€ aan de pomp. Het is wel merkbaar dat de olieinkomsten van landen als Gabon, Angola en schijnbaar ook Nigeria ooit hoger waren, waardoor nu infrastructuurwerken maar moeilijk afbetaald raken en taksheffingen plots wel nodig worden. De met dikke bakken rondrijdende middenklasse kreunt onder deze onvoorziene lasten en ziet met lede ogen toe hoe corrupte politici en aanverwanten lustig verdergraaien in de alsmaar leger wordende vetpotten. In Zimbabwe betaal je 1,10$ voor een liter diesel.Voltanken doen we in de buurlanden, waar een liter gasoil rond de 80 cent schommelt. Met 240L in de buik is de Landy, met zijn redelijk smalle wielbasis, nog baanvaster en hebben we een actieradius van 1500 tot 2000km. Arrivederci!

image
Koloniaal sfeertje in het Vic Falls Hotel

 

UBUNTU

Het verlangen naar meer, is natuurlijk een fantastisch gevoel. Genieten van het verlangen, is al een beetje moeilijker. Het materialiseren van dat gevoel wordt secundair en geeft ruimte aan een verscheidenheid van  invullingen. Toen we een dik jaar terug besloten het leventje hier af te ronden en bij de opkuis ervan merkten dat kasten, kelders, zolders en achterkamertjes volgestouwd zaten met ooit of nooit gedragen of gebruikte spullen, zijn we beginnen uitlenen, weggeven en weggooien. Een genot! Trop is teveel en teveel is trop!

image
Teveel is trop, trop is teveel (VDB)

Delen is het nieuwe hebben. Teveel patatten of appelen?! Teveel boeken, wijsheid, overtuiging, empathie, liefde, raad, muziek, handwerkjes, ….   Gun het een ander en het genieten wordt groter.   De markt en de leefwereld waar dit alles wordt verhandeld, behoeft geen geld, niets moet ingeruild voor iets anders. Wie geeft wat hij in overdaad bezit, gaat nooit tekort komen. Wie tekort heeft, ontvangt en hoeft dus niet te nemen. Stel dat je hersenen uitpuilen van een bepaald gedachtengoed, dan kan je Hyde Parkgewijs je verhaal kwijt op een spreekgestoelte of een krukje in het gras.

image
Hyde Park  London

Ubuntu is een woord in één of andere afrikaanse taal. Het betekent zoiets als….? Ik zal het vlug even opzoeken en later neerschrijven. Alleszins, het klinkt als overvloed en wie geven, delen en ontvangen als waarden hoog in het vaandel draagt, komt in de buurt van wat het betekent. Materiële rijkdom is belangrijk en daar hoeven we met onze westerse overdaad alomtegenwoordig, niet flauw over te doen. Maar trop is teveel!

image
Teveel is trop, trop is teveel.

 Andere, wat wij dan primitieve culturen noemen, hebben die kwaliteiten vaak als basis van hun maatschappelijk zijn en dreigen net die eigenschappen te verliezen onder druk van ons Westers denken. Essentieel in het systeem is dat er niets wordt teruggeëist of gevraagd in ruil voor hetgeen men van zijn overdaad deelt. Geld of ruilgoederen zitten nog gevangen in dat Hebbendenken. Ontvangen zonder te moeten geven, opent de weg naar de nieuwe rijkdom. Sommigen kennen dit, velen leven in dit systeem, te weinig mensen zijn er zich bewust van. 

image
Aangepast vehikel en on the road again!

Het geloof in een universeel gedeeld verbond dat de hele mensheid verbindt(sic of was het slik), is een wat stroeve betekenis van hetgeen waarvoor Ubuntu  staat. Ik ben door de ander, is een iets simpelere samenvatting van de term die eigenlijk niet in één woord te vatten is. In de praktijk kan het en wordt het in vele vormen gegoten alnaargelang de betekenis die je eraan geeft of wil geven. Bv. Als je in Zimbabwe en bij uitbreiding heel Afrika en Amerika, iets teveel te vertellen hebt en er wordt alle vijf woorden God in vernoemd én je slaagt er bovendien in om minstens tien aanhangers te verzamelen die je telkens wat geld toestoppen, dan heb je een nieuwe religie en  rij je in geen tijd in een chique auto.

image
Bond Zonder Naam.

Na zoveel gezwets de voorbije twee, bijna drie maanden wordt het hoogtijd om de poort naar Afrika terug  door te rijden en met een open geest het veranderende landschap te doorkruisen! De winter loopt naar zijn einde in het zuidelijk halfrond en nog wel andere dingen daar lopen op hun laatste pootjes of hebben hun tijd gehad.            No time to waste!

The piano has been drinking

Oneindig veel goeie muziek is er door de mens gecreëerd. Een wonder van de natuur en een genot om naar te luisteren. Een paar nummers zijn momenteel brandend actueel. Als Tracy Chapman Talking about the  Revolution zingt of Imagine van John Lennon passeert, kun je niet anders dan beseffen dat deze onderwerpen van alle tijden zijn.

Gustenboom in Aburi Botanical Gardens
Gustenboom in Aburi Botanical Gardens

Tom Waits is nog zo één van mijn helden. De manier waarop hij The piano has been drinking zingt, is zo origineel en echt dat je het beeld van de lege kroeg net voor het sluiten er onmiddellijk  bijkrijgt.

We rijden nu al enkele weken door Ghana en passeren de ene roadblock na de andere. Kerst en Nieuwjaar zijn pakjesperiodes en ook voor de arme Arm  der Wet  is het niet anders. Onverstoord, meestal gezellig, soms een beetje assertief  grimmig vragen ze je hen iets te geven. Negeren en vriendelijk  blijven lost dit meestal probleemloos op. The P. has  been drinking en dat maakt hem nog iets stouter en doortastender dan normaal. Hier helpt geen vriendelijk gesprekje over de trip die je maakt en hoe lang je al onderweg bent en waar het avontuur naartoegaat.

Roadblock
Roadblock

Give me your Driver’s License en hij ploft in zijn stoel naast de weg om prompt zijn roes te beginnen uitslapen. No Time to Waits, denk ik! We hebben nog een eind te gaan en er gaan nog een reeks van die verkeersvertragers volgen. Hij wil geld!, komt Kris me even later vertellen en ik heb hem een paar biertjes in ruil beloofd. Ik heb het gehad, maak een Uturn met de Landy en roep hem toe dat ik wel terugrij naar het dichtstbijzijnde politiebureau. Niet doen! Hij springt op uit zijn roes en zijn stoel en ontploft. Ik wordt volgespuwd. Stank en agressie worden in mijn gezicht gebraakt. Hij slaat zijn platte hand naast mijn hoofd op het stalen koetswerk van ons tijdelijk huis, de Landy. Het gonst in mijn oren. Don’t talk back!, wordt me aan de andere kant door een wijze man toegefluisterd, Don’t talk back!  En gelijk heeft hij, want dit wordt gevaarlijk. The P. Has been drinking en too much is erover! Zijn overste komt op een brommertje aangereden en overtuigt hem uiteindelijk het rijbewijs terug te geven. We hebben een lesje in onderdanigheid gekregen en rijden nederig en met een dubbel gevoel de volgende roadblock tegemoet.

Twee vrolijke hollandse meiden spreken ons toe. We ontbijten in The Little Acre  net buiten Aburi. Wifi is de reden. En de kinderen!                               Ze zijn hier op vakantie en bezoeken de ouders van één van beiden, afkomstig uit de Voltaregio. Nederland is veel te moeilijk, gooit ze ons goedlachs toe. Ik ben verloofd met een jonge Ghanese zakenman en kom hier definitief wonen. De andere twijfelt nog en ziet vooral de voordelen van een leventje in het Noorden. Even later komen nog vier duitse Schönen aan tafel zitten. Ook zij worden vergezeld door enkele gladde jongens. Die Zukunft liegt im Afrika!

Und warum nicht?!

And for a very special friend, who’s recovering at this very moment in the hospital,…… Yes, it’s not impossible!

 

Made in Ghana

Ghana is onafhankelijk geworden in 1957. Een paar jaar later, in 1960, hadden ze hun eerste president. Daarvoor fungeerde de Britse Queen als staatshoofd. Hoe de Britten destijds hun kolonies installeerden, struktureerden, hun kultuur oplegden, daar kunnen de Fransen nog een lesje  van leren. We logeren bij een Ghanese Brit in een van de chiquere buitenwijken van Kumasi. Hij geeft ons een uiteenzetting over de superioriteit van de Britten en de onkunde van zijn eigen volk. Met een leuk brits accentje en een goeie dosis humor en zelfspot omschrijft hij hoe de Ghanezen leven en vooral niet werken, corrupt zijn. Dan liever wonen in een klein Chinatown hier, voegt hij er vol overtuiging aan toe. Die werken tenminste en zorgen voor wat sfeer. De mensen leven hier maar wat op straat, spulletjes van niets verkopen en zien dat ze de dag rondgeraken. Mugabe is voor hen een held. Hoe die de blanken heeft buitengekregen! Harare is een moderne modelstad. Spijtig toch van de commerciele boerderijen. Dat was een foutje en misschien wordt hij nu toch wel wat oud en is het tijd om te gaan. Zijn pleidooi is niet te stoppen en nog gezellig ook.

Cape Coast lonkt. Na een maand in het droge binnenland, is het tijd om terug wat iodium op te doen en de zilte lucht van de zee op te snuiven. De harmattan, een droge woestijnwind die stof meevoert, vermengd met het roet van de continue bushfires, hebben onze luchtwegen danig geteisterd. De zon zit verscholen achter een grijze mist.

image.jpg
Oversteek van de Zwarte Volta

Het is eind jaren vijftig. Een gezonde boerendochter uit de stad en een jonge kerel getekend door de oorlogsjaren, proberen hun lot te veranderen en, aangetrokken door de diamantkoorts, pakken ze hebben en houden en nemen de pakketboot  richting Ghana. Accra wordt hun nieuwe thuis. Het is er vochtig en warm. Een gezin wordt gesticht. Twee zonen worden  in tropische omstandigheden op de wereld gebracht. Malaria, tyfus en andere black fevers liggen op de loer. Het wordt onhoudbaar en als de onafhankelijkheid van Ghana goed en wel een feit is en de eerste president gaat ingehuldigd worden, spreken ze af een nieuwe nest te bouwen in hun thuisland. Een feestje wordt gebouwd. Het vuurwerk knalt. Negen maanden later staat er Made in Ghana op het geboortekaartje van hun derde kind. De golden sixties breken aan en vrij snel staat er een modern huis met tuin en auto voor de deur.

Kris komt thuis en zo voelt het ook. Hier begon het allemaal een dikke vijftig jaar geleden. Queen Elisabeth huldigt begin juli 1960 de eerste president Khruma in en enkele weken later wurmt ze zich een weg doorheen de veel te smalle uitgang richting openlucht. Een wonder is geschied!

image
Soeur Sourire in Gaoua

We lopen richting Amonabu op het strand, verlaten eerst het privé-strand van het resort met dezelfde naam om dan de eerste kleurrijke vissersboten en even verder de eerste tekenen van bewoning tegen te komen. Plastiekresten allerhande drijven in het water, liggen opgehoopt  aan de rand van de beukende zee. Twee meisjes zitten gehurkt op het strand en kijken ons neutraal aan. Geen glimlach, geen vriendelijk welkomstwoordje. Hoopjes menselijke faeces liggen her en der verspreid in het zand.  Dit is duidelijk het openbare toilet van het dorp. Kinderen spelen naakt tussen de afval, geiten knabbelen aan plastiekzakjes, grote worsten, kleine worsten, ….

image
Hoeveel baboons in de boom?

Van noord naar zuid zijn we doorheen Ghana gereden. Kris waant zich de vrouw van de vorige Franse president Sarkozy. Bruni, Bruni!, worden we langs alle kanten toegeroepen. In Senegal was onze roepnaam Toubab, in Mali en Burkina noemen ze je gewoon Les Blancs en hier is het Bruni.

In Anomabu worden we gewoon aangestaard. In het dorp liggen de riolen open, de mensen zien er niet gelukkig uit, moe en ongezond. Het is hier één van de armere regio’s van Ghana. Vroeger werden van hieruit slaven verscheept richting Nieuwe Wereld. Fort William was een verzamelplaats voor hun vertrek. Hetgeen achtergebleven is spiegelt zich nu, zoveel jaar later, aan die nakomelingen die vanuit Amerika naar hier op reis komen om hun roots te ontdekken. Veel is er niet veranderd, denk ik. Wat denken zij ervan? To be made in Ghana!?

The Future is Orange

Als het rood is moet je stoppen. Bij groen licht rij je gewoon door. Oranje betekent oppassen, afremmen, uitkijken.  Zo ziet de toekomst er tegenwoordig voor ons uit. Als je er de reisadviezen op naslaat, belanden we nu écht in de gevarenzone! Het zuiden van Marokko, Mauretanie? Piece of cake! Mali is the real thing. Tegenover ons zit een oud legionair zijn verhaal te doen. Hij reist op en af naar het noorden van Mali om er de Franse stoottroepen te begeleiden, stukken weg te helpen ontmijnen, enz. Ze weten niet naar welke kant ze eerst moeten kijken en kunnen niemand vertrouwen. Iedereen wil hen weg, dat is het probleem. Dit geraakt nooit opgelost, vertrouwt hij ons toe.

Watjes!
Watjes!

In de jaren tachtig kregen we in Zimbabwe duidelijke richtlijnen als we de bush introkken. Er was nog een guerilla aan de gang en blanken waren het makkelijkste doelwit. Één vermoorde blanke was een veelvoud zwarte lijken waard. En dat principe werd minutieus uitgevoerd. An ambush noemden ze de hinderlagen die werden gelegd voor blanke boeren en medische teams die de bush introkken naar de afgelegen clinics. Verwittig niet aan eenieder waar je naartoe gaat, stop niet onderweg en als er iemand terug de bosjes in verdwijnt, dan gaat hij zijn wapen halen en moet je vertrekken.

image
Les Dimanches á Bamako

Gisteren was onze trip slecht getimed. Nochtans was de grensovergang tussen Senegal en Mali één van de makkelijkste, maar het neemt toch algauw een uur in beslag. Carbonpapier en in drievoud met de hand geschreven formuliertjes worden nauwkeurig ingevuld. Om het noorden van Mali te ontwijken zijn we langs Zuid Senegal de grens overgestoken. Bovendien was ons verteld dat er een gloednieuwe asfalt werd  aangelegd die ons rechtstreeks  naar Bamako kon brengen. Iets te ver, zo bleek.

image
Timing

We rijden langs uitgestrekte katoenvelden. Mali is een verademing!  Mensen wuiven enthousiast langs de kant van de weg. De zon zakt zacht en zoet over de witte, netgeoogste bergen katoen. We verlaten de asfalt en nemen een piste en dan een nog kleiner dirtroadje. De duisternis valt snel in Afrika. We belanden in een piepklein dorpje en zetten onze auto tussen de hutjes van een overvriendelijke en gastvrije familie. Het leven zoals het is op het platteland in Afrika, speelt zich rondom ons af. Wij doen ook ons ding en oud en jong verzamelt zich rondom ons voertuig, ons kookvuurtje, het tafeltje, de stoelen, het bestek, … Het eten wordt gedeeld, het bestek uitgeprobeerd.

Dédé
Dédé

Nooit langer dan één nacht blijven in een risicogebied, werd ons ingepeperd. Met een beetje spijt in het hart verlaten we s’morgens Mba en Dédé met zijn twee vrouwen en zes kinderen, en de lieve grootmoeder. Mali ziet oranje of eerder rood gekleurd en dus is rondreizen not done. Of zoals de ontgoochelde en beroofde Duitsers-op-de-terugweg ons zegden: “Dan maar met het vliegtuig naar Bali ipv Mali.”

Demain, Dimanche á Bamako. C’est le jour des mariages!

Je pense donc je suis

De Zebrabar ligt op de rand van een landengte langsheen de Senegal. Het witte zand strekt zich eindeloos voor ons uit. Pelikanen, neushoornvogels en andere species waarvan we de namen nog niet kennen, vliegen om ons heen. Het is het stukje Afrika waar de drukte, het vuil en de chaos van de steden niet lijkt te bestaan. De camping wordt verder opgevuld met een Mercedestruck van leuke Oostenrijkers op de terugweg, met Nederlanders onderweg op onze route en met het kleine 123-tentje van Matt die al enkele keren ons pad kruiste. Een koppeltje Spaanse ornithologen verblijft in één van de hutjes langs het strand. De sfeer is ongedwongen en joviaal. Nederlands, Engels en Duits mengen zich al even vanzelfsprekend in de boeiende conversaties. De verhalen van komen en gaan, de normale problemen bij de grensovergangen en de ideale routes worden besproken.

image
Life is biutiful Matt

Een enorme truck komt de camping opgereden. Hij rijst als een groot monster boven de rest uit. Het is een dubbelasser, drie meter hoog met tutti quanti-uitrusting voor een reis door een tropisch oerwoud. Onze vehikels verdwijnen in het niets bij de verschijning van deze tank. Vanuit de cockpit komen enkele figuren de trap af naar de begane grond. Ze ogen vermoeid, komen waarschijnlijk van heel ver, vandaag. Ze komen onze richting uitgesleft. Het gesprek valt stil. In het Duits vertellen ze de groep dat ze net terugkomen uit de Casamance, het diepe zuiden van Senegal, waar men de controle een beetje kwijt is en het af en toe wat onrustig is. Zeguinchor, de hoofdstad, is een echt dievenhol en kapotgeleefd. De straten liggen er open, de mensen lijken uit de onderwereld opgestaan.

image
St.Louis

Enfin, de Duitsers vertellen ons dat ze er de vorige nacht, tijdens hun slaap, zijn beroofd. Ze liggen drie meter boven de grond, hoog en droog in hun buitenmaatse overlander. Het muskietengaas is opengesneden en alle electronische apparatuur werd hun ontvreemd. De verdeling van de rijkdom!
Ze hebben het duidelijk gehad, hier in Afrika! Alles wat ze te vertellen hebben is negatief en dus loopt ook alles fout.
Ondertussen rijdt nog een witte uitgebouwde Landrover-met-ophefdak het parkeerterrein op. Twee jonge dertigers stappen uit. Ook zij ogen vermoeid, zijn op de terugweg en hebben de laatste dagen met de huiswaarts kerende Duitsers opgetrokken. Iets te lang, denken we, want de negatieve verhalen stapelen zich de rest van de avond op. Naarmate de tijd vordert, vult de tafel zich met dikke, lege flessen Gazellebier. Één zo’n fles heeft een inhoud van 63cl en een alcoholgehalte van 4,2%. Te licht, zo blijkt, want de sfeer blijft ernstig en somber. Ik richt me tot de ornithologen en vertel hen dat mijn lievelingsdier de Fisheagle is en dacht zijn roep vanmorgen bij het opstaan gehoord te hebben. Hij gooit enthousiast een ex. van The Birds of The Senegal and The Gambia op tafel en toont trots een afbeelding van mijn visarend. Ze zijn gesponsord door een Belgische NGO, gestationeerd in Oostende, en mogen hier gedurende drie maanden langs de Langue de Barbarie vogelspecies afturven. En dus, vertellen ze mij, hebben we zo een groep van wel dertig visarenden ontdekt. Matt, de jonge Brit van London, kijkt ons met lachende oogjes aan en vind het leven zó duidelijk mooi. Hij dringt onze vogelconversatie binnen en meldt dat hij wel meegaat tot in Dakar, maar niet doorreist naar Gambia, want de andere jonge Britten vertelden hem net een verhaal van twee Spanjaarden, met de fiets onderweg door Afrika, die enige dagen terug aan de Gambiaanse grens waren vastgezet omdat ze in hun reisapotheek tranquilisers hadden zitten, op voorschrift van de dokter, maar illegaal in Gambia.

image
Taximan can

S’morgens aan tafel heerst een geladen stilte. De Oostenrijkers verlaten met spijt zwart Afrika. De Duitsers gaan naar Bali en niet naar Mali tegen de Kerst, met het vliegtuig. Matt stapt achterin en we rijden achter de Landrover richting Dakar en dan Mali, Burkina,…
Yes, it’s not impossible!

Kerekewerekring.

Lange wegen, hier. De wereld is groot en we zullen het geweten hebben. We zijn nu al een halve dag onderweg naar de grens van Mauretanië. Het landschap verandert van zand naar meer zand. Dreigend duwt het zich een weg over het asfalt en, geholpen door een strakke wind, schuurt het genadeloos aan het koetswerk van de Landy.

“Tropic de Concer” staat er op een bord. Kreeftskeerkring? Geen lijn, geen monument of bord met verdere uitleg of een pretpark in de buurt om dit te vieren. Toch stoppen we en vereeuwigen dit moment. Digitaal en zogauw er een internetverbinding is, mag eenieder er deel van uitmaken. De ring van het niets en nog meer niets. Tot we plots de grens bereiken, de mooie, perfect geregelde Marokkaanse douane passeren en het Niemandsland inrijden. Behoedzaam. De wildste verhalen doen de ronde over dit stukje onland. De gieren staan ons op te wachten, proberen ons mee te leiden, hun richting uit te laten rijden en ons vast te zetten. Letterlijk, want dat is wat je ziet langs de doolhof van pistes hier. Wrakken liggen her en der verspreid in het zand. Een autokerkhof strekt zich voor ons uit. Waar we ook kijken liggen leeggehaalde, volledig gestripte auto’s te wachten tot het zand hen opvreet.

Kerekeerwere?
Kerekeerwere?

Braafjes en heel traagjes volgen we een zwaarbeladen vrachtwagen. Truckers kennen de weg! Tegen 5km/h kruipen we door het zand naar de Mauretaanse grenspost. Links en rechts van ons worden we gevolgd door de aasgieren in hun aftandse Mercedessen. Als een fata morgana duiken de grensgebouwen eindelijk op aan de horizon. We durven de vrachtwagen achter ons laten en bedanken hem voor  de hulp.

We staan geduldig met onze paspoorten aan het bureau van de Mauretaanse douane te wachten tot het onze beurt is. Die komt er niet. De deur sluit zich en eens geopend, worden vlug enkele paspoorten naar binnengeduwd. Pauze! C’est le temps des prières!

De zon brand in onze rug en op onze hoofden. De uren verstrijken, de dag kort! De zon staat al laag boven de horizon en het is nog een kleine 50km tot Nouadhibou, de dichtsbijzijnde stad.

Abdoullahi kijkt ons een beetje  bezorgd aan. “Vous êtes fatigués?” We zijn HET moe, maar hier de nacht doorbrengen hoeft nu ook weer niet! Dievenhol, wrakkenopslag, lijkepikkersverzamelplaats. Voor 100dh, zo’n kleine 10€ regelt hij in 10min onze papieren!

Comping complet
Comping complet

Anderhalf uur later en in het pikkedonker rijden we richting stad en camping. We zijn 50€ armer en nu wel moe. In Afrika kom je s’nachts met de auto beter niet op de weg en dat is wat we nu aan het doen zijn. Sommige rijden met één koplamp, andere met de grote lichten aan. Links en rechts op de weg of gewoon dwars stilstaand om over te steken. Beiroet aan de westkust, daar lijkt het op. No rules!

Welcome to Africa!

Comping Complet

De Atlantische Oceaan wijst ons al enkele weken de weg.  Frankrijk, Spanje en Portugal zijn gepasseerd. Marokko heeft een kustlijn langsheen de oceaan van Tanger tot voorbij Dakhla, net voor de grens met Mauretanie. Een slordige 2000km waar wij als Belgen alleen maar van kunnen dromen. Stel u voor! Één ononderbroken muur van appartementen 6 of 8 hoog, who cares, met elke 60 km een autostrade die uitmondt in een wijde delta tussen rijen huizenblokken. Het urenlange wachten in files op net die ene zonnige dag, behoort definitief tot het verleden.

Pequeños grandes mundos
Pequeños grandes mundos

Marokko is in vele opzichten op weg om Belgie te evenaren. Het Noorden althans. Openbare Werken moet het drukst bezette departement in de Marokkaanse regering zijn, naast Terrorismebestrijding en Religieuze Aangelegenheden. Wegen, verkavelingen, grote infrastructuurwerken, het land wordt in sneltempo omgetoverd tot een modern ogende staat. De Amerikanen en Saoudi’s investeren zich te pletter. Het belang van Marokko in de Arabische wereld is merkbaar groot. Hoe breder en verder Onze Civilisatie reikt, hoe meer controle en-niet minder belangrijk nu- hoe geringer de neiging om naar het rijke Westen i.c. Europa te trekken.

Met twee op de halfverkavelde camping Miramonte
Met twee op de halfverkavelde camping Miramonte

Wij kamperen ons rustig een weg langsheen die grote bouwwerf. We zijn nu zowat halverwege en er lijkt geen eind aan te komen! Sean en Tessa, de Schotten die we in Tanger ontmoetten op de half wegverkavelde camping Miramonte, gaven ons in ruil voor een kaart van Spanje en Portugal, een Michelinkaart met alle campings in Marokko erop aangeduid. We doen echt moeite en zoeken, meestal vruchteloos, naar de aangeduide plekjes op de kaart. Gesloten, plaatsgemaakt voor een vakantiedorp of gloednieuw hotel, totaal verloederd en opgebruikt na 60j onafhankelijkheid. Het traditionele campinggebeuren met de tent, ligt op sterven.

Gesloten camping in Asilah
Gesloten camping in Asilah

De campingcar, camper en grote mobilhome zetten zich probleemloos naast  bouwwerven, op een stuk braakliggend terrein of parking aan het einde van het dorp! Het alternatief nl. wildkamperen wordt ons om voor de hand liggende redenen door iedereen afgeraden. Koppesnellerij is terug  en meer dan ooit een afschrikkingsmiddel voor eenieder die zich in moslimgebied alleen op pad waagt.

Een nieuwe allergische reactie duikt op. In heel specifieke, nog nader te omschrijven omstandigheden, beginnen plots mijn neusvleugels te flapperen, dreigt mijn neustussenschot het te begeven en beginnen mijn voorhoofsholtes met volle kracht tegen  mijn frontale hersenkwab te beuken.  De oorzaak is een sterk geconcentreerd mengsel van rottende visresten, overlopende toiletten,  zware, warme, vochtige lucht en veel mensen.

Het Ministerie van Binnenlandse Zaken is zo drukbezet met het voorkomen van onthoofdingen, dat er geen manschappen en budgetten overblijven voor afvalverwerking en waterzuivering. Brussel moet in Belgie zowat de laatste stad geweest zijn waar nog lustig en ongezuiverd geloosd werd, wat van de Zenne een open riool maakte. Hier loopt de smurrie gewoon over de straten, langs de muren en rotsen. Een sterkgeconcentreerd moosgeurtje verwelkomt je in elk min of meer bewoond stukje Marokko. Afval wordt over muren gekieperd en op stranden gestort. De zee neemt onverstoorbaar mee. Eb en vloed. De oceaan slokt op en braakt even verder weer uit. Mooie strandjes hier!

Vanavond weer een unieke  oranjerode zonsondergang!

Zonsondergang op de Paaseilanden?
Zonsondergang op de Paaseilanden?

1.200.000km

Richard, de zoon van Zatte Hendrik de Zoveelste van Engeland sprak ooit de historische woorden: My Kingdom for a Horse! Hij had beter de daad bij het woord gevoegd en was dan allicht nog bekender geworden. Geen mens die wakker ligt van een koninkrijkje meer of minder. Paardevlees eten op het Britse eiland is echter not done. Hondevlees is alleen voor Chinezen en in Afrika eten ze alles wat beweegt.

My Kingdom for a Horse
My Kingdom for a Horse
image
Niet bellen!

Ondertussen.zijn we met de Landy 3400km onderweg, oftewel een vijfde van de trip is achter de rug. Een Spanjaard staat ons enthousiast op te wachten aan onze overnachtingsplek in Vila Real. Hij reed met een identieke auto, een Troupie, en toen hij hem uiteindelijk verkocht aan een vriend, stonden er niet minder dan 1.200.000km op de teller. Yours is new, geeft hij ons en passant mee. Elke geruststelling is welkom en bovendien steekt er een briefje tussen de ruitenwisser van ene Stepenson die ons schriftelijk uitnodigt om in Ronda eentje te komen drinken.

1986
1986

Hij heeft een identiek exemplaar om de wereld mee rond te reizen en wil een beetje uitwisseling. Tanger en Afrika tout court lonkt na een dikke maand acclimatiseren in Zuid Europa. De kans is groot dat we onderweg nog ergens op elkaar botsen. De wereld is klein en de mens nog kleiner. Geen haan die kraait om een ditje of datje meer of minder.

La Cathedral in Sevilla
La Cathedral in Sevilla

Fout parkeren is ook hier strafbaar. Het ticketje verlopen en een boete van 4.50€. Redelijk en als ook de jonge vrouwelijke parkeerwachter ons meldt dat buitenlanders verder geen last wordt berokkend met boetes die achterna worden gestuurd, is ook CMD gerustgesteld.

image
Skyline Sevilla.

De skyline van Sevilla is vrij vlak. Recent is er echter een joekel van een toren bovenuit gerezen. Het bouwsel lijkt nog het sterkst op een schouw van een steenbakkerij. Jarenlang stond de schouwtoren in rode baksteen van de Jos Tomat te pronken in ons landschap. Even verder stond de kerktoren van Hove afgetekend tegen de horizon bij zonsondergang. De serres zijn verdwenen en de kerktoren zit verstopt achter nieuwbouw van het beste soort. Daartussen zijn doodlopende straatjes getrokken met de namen van overleden burgemeesters.

Twee Portugezen.

image
Billetjes met een korstje.

Twee Portugezen stappen richting Landcruiser. Begeerlijke blikken gaan op en af. Ik zit te worstelen met de tentakels van een veel te grote octopus voor ons twee. Het vriendelijke viswijf vertelde Kris dat het, na kuisen, net genoeg zou zijn.image Niet dus! Een solitair reizende Hollandse had ons nochtans verwittigd bij het binnenrijden van Portugal. Vraag een halve portie van het gerecht en zelfs dan is het nog teveel, vertrouwde ze ons toe. Het klopt helemaal! Portugezen zijn niet alleen buitengewoon gastvrij, ze hebben ook een ongelofelijk rijke keuken. De bakkerijen liggen vol lekkere broodjes, gebakken met natuurlijke gist, en fijne patisserie. Voor elk huis wordt s’middags en s’avonds de houtskool aangestoken en worden er versgevangen sardientjes en ander lekkers uit de zee mooi op aangebrand.

Anderssoortige bruingebrande volronde broodjes liggen rij aan rij op het kleine stukje bewaakte strand langs de uitgestrekte Atlantische kust warm te blijven. Jonge Portugese vrouwen pronken niet met borsten, maar branden net geen korsten op hun nauwelijks bedekte achteronderkant. Niks dan respect voor de emancipatie van de vrouw!

De zondagmis gooit zich hier volledig op de verering van de H.Fatima. Drie op de honderd aanwezigen zijn mannen. De vrouwen zijn vrijwel allen zeventigplussers in het zwart gekleed, buiten die ene in een blauw, uit jute vervaardigd kleed,dat er alles aan doet om elke vrouwelijke vorm als in een patattezak te laten verdwijnen, non. Respect en ze zong nog mooi ook! Greogoriaans is niet dé moeilijkst te zingen muziek, maar toch.image

De twee Portugezen vertellen me dat ze al surfend op de golven diezelfde kust verkennen. Ze werken beiden in het buitenland. De ene spreekt een mondje Nederlands, geleerd op zijn job in het uiterste noorden van Nederland. De andere geeft les in Angola en droomt ervan de twee Portugese oudkolonies van west naar oost met een fourwheeldrive te doorkruisen.  De verbinding overland van Angola naar Mozambiek is een trip doorheen één van de laatste grote stukken ongerepte Afrikaanse wildernis. Kaza Transfrontier National Park strekt zich uit van Angola over Namibie, Zambia, Zimbabwe en Botswana en laat zich verder via de Zambezi vrij makkelijk verbinden met Malawi en Mozambiek. Een Landcruiser lijkt hem daarvoor het meest geschikt. Dit laatste hebben we nog gehoord! Afrikakenners hebben ons dat al meermaals wijsgemaakt en ik ben nog steeds benieuwd of dit echt wel zo is! Proefondervindelijk bewijs dringt zich hier op en deze hypothese vraagt om bevestiging. On the road!image

De kranten herinneren me aan de dreigende gevaren onderweg. In de woestijn verloren gelopen Libiers met Kalashnikovs op zoek naar een geschikt voertuig, Boko Haram, met Ebola besmette openbare kakpotten,… In niet mis te verstane koppen trekken ze de aandacht en vergeten daarbij dat Koning Voetbal de hoofdzaak van hun schrijfsels is. ManU is het seizoen vrij goed begonnen… Lees verder Twee Portugezen.