Categorie archief: Bab Afrika

The piano has been drinking

Oneindig veel goeie muziek is er door de mens gecreëerd. Een wonder van de natuur en een genot om naar te luisteren. Een paar nummers zijn momenteel brandend actueel. Als Tracy Chapman Talking about the  Revolution zingt of Imagine van John Lennon passeert, kun je niet anders dan beseffen dat deze onderwerpen van alle tijden zijn.

Gustenboom in Aburi Botanical Gardens
Gustenboom in Aburi Botanical Gardens

Tom Waits is nog zo één van mijn helden. De manier waarop hij The piano has been drinking zingt, is zo origineel en echt dat je het beeld van de lege kroeg net voor het sluiten er onmiddellijk  bijkrijgt.

We rijden nu al enkele weken door Ghana en passeren de ene roadblock na de andere. Kerst en Nieuwjaar zijn pakjesperiodes en ook voor de arme Arm  der Wet  is het niet anders. Onverstoord, meestal gezellig, soms een beetje assertief  grimmig vragen ze je hen iets te geven. Negeren en vriendelijk  blijven lost dit meestal probleemloos op. The P. has  been drinking en dat maakt hem nog iets stouter en doortastender dan normaal. Hier helpt geen vriendelijk gesprekje over de trip die je maakt en hoe lang je al onderweg bent en waar het avontuur naartoegaat.

Roadblock
Roadblock

Give me your Driver’s License en hij ploft in zijn stoel naast de weg om prompt zijn roes te beginnen uitslapen. No Time to Waits, denk ik! We hebben nog een eind te gaan en er gaan nog een reeks van die verkeersvertragers volgen. Hij wil geld!, komt Kris me even later vertellen en ik heb hem een paar biertjes in ruil beloofd. Ik heb het gehad, maak een Uturn met de Landy en roep hem toe dat ik wel terugrij naar het dichtstbijzijnde politiebureau. Niet doen! Hij springt op uit zijn roes en zijn stoel en ontploft. Ik wordt volgespuwd. Stank en agressie worden in mijn gezicht gebraakt. Hij slaat zijn platte hand naast mijn hoofd op het stalen koetswerk van ons tijdelijk huis, de Landy. Het gonst in mijn oren. Don’t talk back!, wordt me aan de andere kant door een wijze man toegefluisterd, Don’t talk back!  En gelijk heeft hij, want dit wordt gevaarlijk. The P. Has been drinking en too much is erover! Zijn overste komt op een brommertje aangereden en overtuigt hem uiteindelijk het rijbewijs terug te geven. We hebben een lesje in onderdanigheid gekregen en rijden nederig en met een dubbel gevoel de volgende roadblock tegemoet.

Twee vrolijke hollandse meiden spreken ons toe. We ontbijten in The Little Acre  net buiten Aburi. Wifi is de reden. En de kinderen!                               Ze zijn hier op vakantie en bezoeken de ouders van één van beiden, afkomstig uit de Voltaregio. Nederland is veel te moeilijk, gooit ze ons goedlachs toe. Ik ben verloofd met een jonge Ghanese zakenman en kom hier definitief wonen. De andere twijfelt nog en ziet vooral de voordelen van een leventje in het Noorden. Even later komen nog vier duitse Schönen aan tafel zitten. Ook zij worden vergezeld door enkele gladde jongens. Die Zukunft liegt im Afrika!

Und warum nicht?!

And for a very special friend, who’s recovering at this very moment in the hospital,…… Yes, it’s not impossible!

 

Made in Ghana

Ghana is onafhankelijk geworden in 1957. Een paar jaar later, in 1960, hadden ze hun eerste president. Daarvoor fungeerde de Britse Queen als staatshoofd. Hoe de Britten destijds hun kolonies installeerden, struktureerden, hun kultuur oplegden, daar kunnen de Fransen nog een lesje  van leren. We logeren bij een Ghanese Brit in een van de chiquere buitenwijken van Kumasi. Hij geeft ons een uiteenzetting over de superioriteit van de Britten en de onkunde van zijn eigen volk. Met een leuk brits accentje en een goeie dosis humor en zelfspot omschrijft hij hoe de Ghanezen leven en vooral niet werken, corrupt zijn. Dan liever wonen in een klein Chinatown hier, voegt hij er vol overtuiging aan toe. Die werken tenminste en zorgen voor wat sfeer. De mensen leven hier maar wat op straat, spulletjes van niets verkopen en zien dat ze de dag rondgeraken. Mugabe is voor hen een held. Hoe die de blanken heeft buitengekregen! Harare is een moderne modelstad. Spijtig toch van de commerciele boerderijen. Dat was een foutje en misschien wordt hij nu toch wel wat oud en is het tijd om te gaan. Zijn pleidooi is niet te stoppen en nog gezellig ook.

Cape Coast lonkt. Na een maand in het droge binnenland, is het tijd om terug wat iodium op te doen en de zilte lucht van de zee op te snuiven. De harmattan, een droge woestijnwind die stof meevoert, vermengd met het roet van de continue bushfires, hebben onze luchtwegen danig geteisterd. De zon zit verscholen achter een grijze mist.

image.jpg
Oversteek van de Zwarte Volta

Het is eind jaren vijftig. Een gezonde boerendochter uit de stad en een jonge kerel getekend door de oorlogsjaren, proberen hun lot te veranderen en, aangetrokken door de diamantkoorts, pakken ze hebben en houden en nemen de pakketboot  richting Ghana. Accra wordt hun nieuwe thuis. Het is er vochtig en warm. Een gezin wordt gesticht. Twee zonen worden  in tropische omstandigheden op de wereld gebracht. Malaria, tyfus en andere black fevers liggen op de loer. Het wordt onhoudbaar en als de onafhankelijkheid van Ghana goed en wel een feit is en de eerste president gaat ingehuldigd worden, spreken ze af een nieuwe nest te bouwen in hun thuisland. Een feestje wordt gebouwd. Het vuurwerk knalt. Negen maanden later staat er Made in Ghana op het geboortekaartje van hun derde kind. De golden sixties breken aan en vrij snel staat er een modern huis met tuin en auto voor de deur.

Kris komt thuis en zo voelt het ook. Hier begon het allemaal een dikke vijftig jaar geleden. Queen Elisabeth huldigt begin juli 1960 de eerste president Khruma in en enkele weken later wurmt ze zich een weg doorheen de veel te smalle uitgang richting openlucht. Een wonder is geschied!

image
Soeur Sourire in Gaoua

We lopen richting Amonabu op het strand, verlaten eerst het privé-strand van het resort met dezelfde naam om dan de eerste kleurrijke vissersboten en even verder de eerste tekenen van bewoning tegen te komen. Plastiekresten allerhande drijven in het water, liggen opgehoopt  aan de rand van de beukende zee. Twee meisjes zitten gehurkt op het strand en kijken ons neutraal aan. Geen glimlach, geen vriendelijk welkomstwoordje. Hoopjes menselijke faeces liggen her en der verspreid in het zand.  Dit is duidelijk het openbare toilet van het dorp. Kinderen spelen naakt tussen de afval, geiten knabbelen aan plastiekzakjes, grote worsten, kleine worsten, ….

image
Hoeveel baboons in de boom?

Van noord naar zuid zijn we doorheen Ghana gereden. Kris waant zich de vrouw van de vorige Franse president Sarkozy. Bruni, Bruni!, worden we langs alle kanten toegeroepen. In Senegal was onze roepnaam Toubab, in Mali en Burkina noemen ze je gewoon Les Blancs en hier is het Bruni.

In Anomabu worden we gewoon aangestaard. In het dorp liggen de riolen open, de mensen zien er niet gelukkig uit, moe en ongezond. Het is hier één van de armere regio’s van Ghana. Vroeger werden van hieruit slaven verscheept richting Nieuwe Wereld. Fort William was een verzamelplaats voor hun vertrek. Hetgeen achtergebleven is spiegelt zich nu, zoveel jaar later, aan die nakomelingen die vanuit Amerika naar hier op reis komen om hun roots te ontdekken. Veel is er niet veranderd, denk ik. Wat denken zij ervan? To be made in Ghana!?

The Future is Orange

Als het rood is moet je stoppen. Bij groen licht rij je gewoon door. Oranje betekent oppassen, afremmen, uitkijken.  Zo ziet de toekomst er tegenwoordig voor ons uit. Als je er de reisadviezen op naslaat, belanden we nu écht in de gevarenzone! Het zuiden van Marokko, Mauretanie? Piece of cake! Mali is the real thing. Tegenover ons zit een oud legionair zijn verhaal te doen. Hij reist op en af naar het noorden van Mali om er de Franse stoottroepen te begeleiden, stukken weg te helpen ontmijnen, enz. Ze weten niet naar welke kant ze eerst moeten kijken en kunnen niemand vertrouwen. Iedereen wil hen weg, dat is het probleem. Dit geraakt nooit opgelost, vertrouwt hij ons toe.

Watjes!
Watjes!

In de jaren tachtig kregen we in Zimbabwe duidelijke richtlijnen als we de bush introkken. Er was nog een guerilla aan de gang en blanken waren het makkelijkste doelwit. Één vermoorde blanke was een veelvoud zwarte lijken waard. En dat principe werd minutieus uitgevoerd. An ambush noemden ze de hinderlagen die werden gelegd voor blanke boeren en medische teams die de bush introkken naar de afgelegen clinics. Verwittig niet aan eenieder waar je naartoe gaat, stop niet onderweg en als er iemand terug de bosjes in verdwijnt, dan gaat hij zijn wapen halen en moet je vertrekken.

image
Les Dimanches á Bamako

Gisteren was onze trip slecht getimed. Nochtans was de grensovergang tussen Senegal en Mali één van de makkelijkste, maar het neemt toch algauw een uur in beslag. Carbonpapier en in drievoud met de hand geschreven formuliertjes worden nauwkeurig ingevuld. Om het noorden van Mali te ontwijken zijn we langs Zuid Senegal de grens overgestoken. Bovendien was ons verteld dat er een gloednieuwe asfalt werd  aangelegd die ons rechtstreeks  naar Bamako kon brengen. Iets te ver, zo bleek.

image
Timing

We rijden langs uitgestrekte katoenvelden. Mali is een verademing!  Mensen wuiven enthousiast langs de kant van de weg. De zon zakt zacht en zoet over de witte, netgeoogste bergen katoen. We verlaten de asfalt en nemen een piste en dan een nog kleiner dirtroadje. De duisternis valt snel in Afrika. We belanden in een piepklein dorpje en zetten onze auto tussen de hutjes van een overvriendelijke en gastvrije familie. Het leven zoals het is op het platteland in Afrika, speelt zich rondom ons af. Wij doen ook ons ding en oud en jong verzamelt zich rondom ons voertuig, ons kookvuurtje, het tafeltje, de stoelen, het bestek, … Het eten wordt gedeeld, het bestek uitgeprobeerd.

Dédé
Dédé

Nooit langer dan één nacht blijven in een risicogebied, werd ons ingepeperd. Met een beetje spijt in het hart verlaten we s’morgens Mba en Dédé met zijn twee vrouwen en zes kinderen, en de lieve grootmoeder. Mali ziet oranje of eerder rood gekleurd en dus is rondreizen not done. Of zoals de ontgoochelde en beroofde Duitsers-op-de-terugweg ons zegden: “Dan maar met het vliegtuig naar Bali ipv Mali.”

Demain, Dimanche á Bamako. C’est le jour des mariages!

Je pense donc je suis

De Zebrabar ligt op de rand van een landengte langsheen de Senegal. Het witte zand strekt zich eindeloos voor ons uit. Pelikanen, neushoornvogels en andere species waarvan we de namen nog niet kennen, vliegen om ons heen. Het is het stukje Afrika waar de drukte, het vuil en de chaos van de steden niet lijkt te bestaan. De camping wordt verder opgevuld met een Mercedestruck van leuke Oostenrijkers op de terugweg, met Nederlanders onderweg op onze route en met het kleine 123-tentje van Matt die al enkele keren ons pad kruiste. Een koppeltje Spaanse ornithologen verblijft in één van de hutjes langs het strand. De sfeer is ongedwongen en joviaal. Nederlands, Engels en Duits mengen zich al even vanzelfsprekend in de boeiende conversaties. De verhalen van komen en gaan, de normale problemen bij de grensovergangen en de ideale routes worden besproken.

image
Life is biutiful Matt

Een enorme truck komt de camping opgereden. Hij rijst als een groot monster boven de rest uit. Het is een dubbelasser, drie meter hoog met tutti quanti-uitrusting voor een reis door een tropisch oerwoud. Onze vehikels verdwijnen in het niets bij de verschijning van deze tank. Vanuit de cockpit komen enkele figuren de trap af naar de begane grond. Ze ogen vermoeid, komen waarschijnlijk van heel ver, vandaag. Ze komen onze richting uitgesleft. Het gesprek valt stil. In het Duits vertellen ze de groep dat ze net terugkomen uit de Casamance, het diepe zuiden van Senegal, waar men de controle een beetje kwijt is en het af en toe wat onrustig is. Zeguinchor, de hoofdstad, is een echt dievenhol en kapotgeleefd. De straten liggen er open, de mensen lijken uit de onderwereld opgestaan.

image
St.Louis

Enfin, de Duitsers vertellen ons dat ze er de vorige nacht, tijdens hun slaap, zijn beroofd. Ze liggen drie meter boven de grond, hoog en droog in hun buitenmaatse overlander. Het muskietengaas is opengesneden en alle electronische apparatuur werd hun ontvreemd. De verdeling van de rijkdom!
Ze hebben het duidelijk gehad, hier in Afrika! Alles wat ze te vertellen hebben is negatief en dus loopt ook alles fout.
Ondertussen rijdt nog een witte uitgebouwde Landrover-met-ophefdak het parkeerterrein op. Twee jonge dertigers stappen uit. Ook zij ogen vermoeid, zijn op de terugweg en hebben de laatste dagen met de huiswaarts kerende Duitsers opgetrokken. Iets te lang, denken we, want de negatieve verhalen stapelen zich de rest van de avond op. Naarmate de tijd vordert, vult de tafel zich met dikke, lege flessen Gazellebier. Één zo’n fles heeft een inhoud van 63cl en een alcoholgehalte van 4,2%. Te licht, zo blijkt, want de sfeer blijft ernstig en somber. Ik richt me tot de ornithologen en vertel hen dat mijn lievelingsdier de Fisheagle is en dacht zijn roep vanmorgen bij het opstaan gehoord te hebben. Hij gooit enthousiast een ex. van The Birds of The Senegal and The Gambia op tafel en toont trots een afbeelding van mijn visarend. Ze zijn gesponsord door een Belgische NGO, gestationeerd in Oostende, en mogen hier gedurende drie maanden langs de Langue de Barbarie vogelspecies afturven. En dus, vertellen ze mij, hebben we zo een groep van wel dertig visarenden ontdekt. Matt, de jonge Brit van London, kijkt ons met lachende oogjes aan en vind het leven zó duidelijk mooi. Hij dringt onze vogelconversatie binnen en meldt dat hij wel meegaat tot in Dakar, maar niet doorreist naar Gambia, want de andere jonge Britten vertelden hem net een verhaal van twee Spanjaarden, met de fiets onderweg door Afrika, die enige dagen terug aan de Gambiaanse grens waren vastgezet omdat ze in hun reisapotheek tranquilisers hadden zitten, op voorschrift van de dokter, maar illegaal in Gambia.

image
Taximan can

S’morgens aan tafel heerst een geladen stilte. De Oostenrijkers verlaten met spijt zwart Afrika. De Duitsers gaan naar Bali en niet naar Mali tegen de Kerst, met het vliegtuig. Matt stapt achterin en we rijden achter de Landrover richting Dakar en dan Mali, Burkina,…
Yes, it’s not impossible!

Kerekewerekring.

Lange wegen, hier. De wereld is groot en we zullen het geweten hebben. We zijn nu al een halve dag onderweg naar de grens van Mauretanië. Het landschap verandert van zand naar meer zand. Dreigend duwt het zich een weg over het asfalt en, geholpen door een strakke wind, schuurt het genadeloos aan het koetswerk van de Landy.

“Tropic de Concer” staat er op een bord. Kreeftskeerkring? Geen lijn, geen monument of bord met verdere uitleg of een pretpark in de buurt om dit te vieren. Toch stoppen we en vereeuwigen dit moment. Digitaal en zogauw er een internetverbinding is, mag eenieder er deel van uitmaken. De ring van het niets en nog meer niets. Tot we plots de grens bereiken, de mooie, perfect geregelde Marokkaanse douane passeren en het Niemandsland inrijden. Behoedzaam. De wildste verhalen doen de ronde over dit stukje onland. De gieren staan ons op te wachten, proberen ons mee te leiden, hun richting uit te laten rijden en ons vast te zetten. Letterlijk, want dat is wat je ziet langs de doolhof van pistes hier. Wrakken liggen her en der verspreid in het zand. Een autokerkhof strekt zich voor ons uit. Waar we ook kijken liggen leeggehaalde, volledig gestripte auto’s te wachten tot het zand hen opvreet.

Kerekeerwere?
Kerekeerwere?

Braafjes en heel traagjes volgen we een zwaarbeladen vrachtwagen. Truckers kennen de weg! Tegen 5km/h kruipen we door het zand naar de Mauretaanse grenspost. Links en rechts van ons worden we gevolgd door de aasgieren in hun aftandse Mercedessen. Als een fata morgana duiken de grensgebouwen eindelijk op aan de horizon. We durven de vrachtwagen achter ons laten en bedanken hem voor  de hulp.

We staan geduldig met onze paspoorten aan het bureau van de Mauretaanse douane te wachten tot het onze beurt is. Die komt er niet. De deur sluit zich en eens geopend, worden vlug enkele paspoorten naar binnengeduwd. Pauze! C’est le temps des prières!

De zon brand in onze rug en op onze hoofden. De uren verstrijken, de dag kort! De zon staat al laag boven de horizon en het is nog een kleine 50km tot Nouadhibou, de dichtsbijzijnde stad.

Abdoullahi kijkt ons een beetje  bezorgd aan. “Vous êtes fatigués?” We zijn HET moe, maar hier de nacht doorbrengen hoeft nu ook weer niet! Dievenhol, wrakkenopslag, lijkepikkersverzamelplaats. Voor 100dh, zo’n kleine 10€ regelt hij in 10min onze papieren!

Comping complet
Comping complet

Anderhalf uur later en in het pikkedonker rijden we richting stad en camping. We zijn 50€ armer en nu wel moe. In Afrika kom je s’nachts met de auto beter niet op de weg en dat is wat we nu aan het doen zijn. Sommige rijden met één koplamp, andere met de grote lichten aan. Links en rechts op de weg of gewoon dwars stilstaand om over te steken. Beiroet aan de westkust, daar lijkt het op. No rules!

Welcome to Africa!

Comping Complet

De Atlantische Oceaan wijst ons al enkele weken de weg.  Frankrijk, Spanje en Portugal zijn gepasseerd. Marokko heeft een kustlijn langsheen de oceaan van Tanger tot voorbij Dakhla, net voor de grens met Mauretanie. Een slordige 2000km waar wij als Belgen alleen maar van kunnen dromen. Stel u voor! Één ononderbroken muur van appartementen 6 of 8 hoog, who cares, met elke 60 km een autostrade die uitmondt in een wijde delta tussen rijen huizenblokken. Het urenlange wachten in files op net die ene zonnige dag, behoort definitief tot het verleden.

Pequeños grandes mundos
Pequeños grandes mundos

Marokko is in vele opzichten op weg om Belgie te evenaren. Het Noorden althans. Openbare Werken moet het drukst bezette departement in de Marokkaanse regering zijn, naast Terrorismebestrijding en Religieuze Aangelegenheden. Wegen, verkavelingen, grote infrastructuurwerken, het land wordt in sneltempo omgetoverd tot een modern ogende staat. De Amerikanen en Saoudi’s investeren zich te pletter. Het belang van Marokko in de Arabische wereld is merkbaar groot. Hoe breder en verder Onze Civilisatie reikt, hoe meer controle en-niet minder belangrijk nu- hoe geringer de neiging om naar het rijke Westen i.c. Europa te trekken.

Met twee op de halfverkavelde camping Miramonte
Met twee op de halfverkavelde camping Miramonte

Wij kamperen ons rustig een weg langsheen die grote bouwwerf. We zijn nu zowat halverwege en er lijkt geen eind aan te komen! Sean en Tessa, de Schotten die we in Tanger ontmoetten op de half wegverkavelde camping Miramonte, gaven ons in ruil voor een kaart van Spanje en Portugal, een Michelinkaart met alle campings in Marokko erop aangeduid. We doen echt moeite en zoeken, meestal vruchteloos, naar de aangeduide plekjes op de kaart. Gesloten, plaatsgemaakt voor een vakantiedorp of gloednieuw hotel, totaal verloederd en opgebruikt na 60j onafhankelijkheid. Het traditionele campinggebeuren met de tent, ligt op sterven.

Gesloten camping in Asilah
Gesloten camping in Asilah

De campingcar, camper en grote mobilhome zetten zich probleemloos naast  bouwwerven, op een stuk braakliggend terrein of parking aan het einde van het dorp! Het alternatief nl. wildkamperen wordt ons om voor de hand liggende redenen door iedereen afgeraden. Koppesnellerij is terug  en meer dan ooit een afschrikkingsmiddel voor eenieder die zich in moslimgebied alleen op pad waagt.

Een nieuwe allergische reactie duikt op. In heel specifieke, nog nader te omschrijven omstandigheden, beginnen plots mijn neusvleugels te flapperen, dreigt mijn neustussenschot het te begeven en beginnen mijn voorhoofsholtes met volle kracht tegen  mijn frontale hersenkwab te beuken.  De oorzaak is een sterk geconcentreerd mengsel van rottende visresten, overlopende toiletten,  zware, warme, vochtige lucht en veel mensen.

Het Ministerie van Binnenlandse Zaken is zo drukbezet met het voorkomen van onthoofdingen, dat er geen manschappen en budgetten overblijven voor afvalverwerking en waterzuivering. Brussel moet in Belgie zowat de laatste stad geweest zijn waar nog lustig en ongezuiverd geloosd werd, wat van de Zenne een open riool maakte. Hier loopt de smurrie gewoon over de straten, langs de muren en rotsen. Een sterkgeconcentreerd moosgeurtje verwelkomt je in elk min of meer bewoond stukje Marokko. Afval wordt over muren gekieperd en op stranden gestort. De zee neemt onverstoorbaar mee. Eb en vloed. De oceaan slokt op en braakt even verder weer uit. Mooie strandjes hier!

Vanavond weer een unieke  oranjerode zonsondergang!

Zonsondergang op de Paaseilanden?
Zonsondergang op de Paaseilanden?

1.200.000km

Richard, de zoon van Zatte Hendrik de Zoveelste van Engeland sprak ooit de historische woorden: My Kingdom for a Horse! Hij had beter de daad bij het woord gevoegd en was dan allicht nog bekender geworden. Geen mens die wakker ligt van een koninkrijkje meer of minder. Paardevlees eten op het Britse eiland is echter not done. Hondevlees is alleen voor Chinezen en in Afrika eten ze alles wat beweegt.

My Kingdom for a Horse
My Kingdom for a Horse
image
Niet bellen!

Ondertussen.zijn we met de Landy 3400km onderweg, oftewel een vijfde van de trip is achter de rug. Een Spanjaard staat ons enthousiast op te wachten aan onze overnachtingsplek in Vila Real. Hij reed met een identieke auto, een Troupie, en toen hij hem uiteindelijk verkocht aan een vriend, stonden er niet minder dan 1.200.000km op de teller. Yours is new, geeft hij ons en passant mee. Elke geruststelling is welkom en bovendien steekt er een briefje tussen de ruitenwisser van ene Stepenson die ons schriftelijk uitnodigt om in Ronda eentje te komen drinken.

1986
1986

Hij heeft een identiek exemplaar om de wereld mee rond te reizen en wil een beetje uitwisseling. Tanger en Afrika tout court lonkt na een dikke maand acclimatiseren in Zuid Europa. De kans is groot dat we onderweg nog ergens op elkaar botsen. De wereld is klein en de mens nog kleiner. Geen haan die kraait om een ditje of datje meer of minder.

La Cathedral in Sevilla
La Cathedral in Sevilla

Fout parkeren is ook hier strafbaar. Het ticketje verlopen en een boete van 4.50€. Redelijk en als ook de jonge vrouwelijke parkeerwachter ons meldt dat buitenlanders verder geen last wordt berokkend met boetes die achterna worden gestuurd, is ook CMD gerustgesteld.

image
Skyline Sevilla.

De skyline van Sevilla is vrij vlak. Recent is er echter een joekel van een toren bovenuit gerezen. Het bouwsel lijkt nog het sterkst op een schouw van een steenbakkerij. Jarenlang stond de schouwtoren in rode baksteen van de Jos Tomat te pronken in ons landschap. Even verder stond de kerktoren van Hove afgetekend tegen de horizon bij zonsondergang. De serres zijn verdwenen en de kerktoren zit verstopt achter nieuwbouw van het beste soort. Daartussen zijn doodlopende straatjes getrokken met de namen van overleden burgemeesters.

Twee Portugezen.

image
Billetjes met een korstje.

Twee Portugezen stappen richting Landcruiser. Begeerlijke blikken gaan op en af. Ik zit te worstelen met de tentakels van een veel te grote octopus voor ons twee. Het vriendelijke viswijf vertelde Kris dat het, na kuisen, net genoeg zou zijn.image Niet dus! Een solitair reizende Hollandse had ons nochtans verwittigd bij het binnenrijden van Portugal. Vraag een halve portie van het gerecht en zelfs dan is het nog teveel, vertrouwde ze ons toe. Het klopt helemaal! Portugezen zijn niet alleen buitengewoon gastvrij, ze hebben ook een ongelofelijk rijke keuken. De bakkerijen liggen vol lekkere broodjes, gebakken met natuurlijke gist, en fijne patisserie. Voor elk huis wordt s’middags en s’avonds de houtskool aangestoken en worden er versgevangen sardientjes en ander lekkers uit de zee mooi op aangebrand.

Anderssoortige bruingebrande volronde broodjes liggen rij aan rij op het kleine stukje bewaakte strand langs de uitgestrekte Atlantische kust warm te blijven. Jonge Portugese vrouwen pronken niet met borsten, maar branden net geen korsten op hun nauwelijks bedekte achteronderkant. Niks dan respect voor de emancipatie van de vrouw!

De zondagmis gooit zich hier volledig op de verering van de H.Fatima. Drie op de honderd aanwezigen zijn mannen. De vrouwen zijn vrijwel allen zeventigplussers in het zwart gekleed, buiten die ene in een blauw, uit jute vervaardigd kleed,dat er alles aan doet om elke vrouwelijke vorm als in een patattezak te laten verdwijnen, non. Respect en ze zong nog mooi ook! Greogoriaans is niet dé moeilijkst te zingen muziek, maar toch.image

De twee Portugezen vertellen me dat ze al surfend op de golven diezelfde kust verkennen. Ze werken beiden in het buitenland. De ene spreekt een mondje Nederlands, geleerd op zijn job in het uiterste noorden van Nederland. De andere geeft les in Angola en droomt ervan de twee Portugese oudkolonies van west naar oost met een fourwheeldrive te doorkruisen.  De verbinding overland van Angola naar Mozambiek is een trip doorheen één van de laatste grote stukken ongerepte Afrikaanse wildernis. Kaza Transfrontier National Park strekt zich uit van Angola over Namibie, Zambia, Zimbabwe en Botswana en laat zich verder via de Zambezi vrij makkelijk verbinden met Malawi en Mozambiek. Een Landcruiser lijkt hem daarvoor het meest geschikt. Dit laatste hebben we nog gehoord! Afrikakenners hebben ons dat al meermaals wijsgemaakt en ik ben nog steeds benieuwd of dit echt wel zo is! Proefondervindelijk bewijs dringt zich hier op en deze hypothese vraagt om bevestiging. On the road!image

De kranten herinneren me aan de dreigende gevaren onderweg. In de woestijn verloren gelopen Libiers met Kalashnikovs op zoek naar een geschikt voertuig, Boko Haram, met Ebola besmette openbare kakpotten,… In niet mis te verstane koppen trekken ze de aandacht en vergeten daarbij dat Koning Voetbal de hoofdzaak van hun schrijfsels is. ManU is het seizoen vrij goed begonnen… Lees verder Twee Portugezen.

Beetle-queeste.

Achtervolging voor eerste sleuteltest.
Achtervolging voor eerste sleuteltest.

In de jaren zeventig van de vorige eeuw kon je nog rondrijden met derde of vierdehands autootjes van om en bij de 5000 Bfr. Zo kocht ik ooit van de familie Le Clé een witte Volkswagen Kever. De legendarische Beetle is ondertussen in een iets gestroomlijndere versie terug op de markt te verkrijgen, maar werd tot enige tijd terug, net zoals het hippiebusje, geproduceerd in een oude, gedemonteerde en terug geassembleerde fabriek, ergens in de jungle van Midden of Zuid Amerika.

Dictators hebben vaak een visie die aanvankelijk nobel en aanvaardbaar lijkt. In de uitvoering ervan gaan ze meestal zo dwangmatig tekeer en bovendien zo ver uit de bocht, dat ze onherroepelijk de geschiedenisboeken ingaan als dusdanig. Castro ging het communisme heruitvinden en mocht van geluk spreken dat ene Che Guevara de ideologie levend hield door vroeg de hoek om te gaan. Anderen hebben dat geluk niet, leven te lang of eindigen op de beklaagdenbank in Den Haag.

Hitler had het lumineuze idee dat een auto niet alleen een voorrecht voor adel en rijkdom  mocht zijn. Samen met Porsche besprak hij de mogelijkheid om iets gelijkaardigs te bouwen voor en van het volk. De Volkswagen was geboren. En net zoals Truman enige jaren later op de knop drukte voor het lossen van de atoombommen boven Hiroshima en Nagasaki, om zo het einde van de Tweede Wereldoorlog in te luiden, startte Hitler de productie van de Volswagen en even later diezelfde oorlog. Hij vergat daarbij dat de productie van de kleine wagentjes zo niet bij het volk, maar in zijn allesverslindende oorlogsmachine terecht kwam.

Het geluid van dit wagentje was onovertroffen, het rijplezier iets minder dan de al even legendarische 2PK, maar je moest beide ervaringen gehad hebben. De 1200 CC 4 cilinder Boxermotor voelde je gewoon. Even de voet op het gaspedaal duwen en de achterkant draaide lichtjes scheef en onderuit. De goesting om weg te scheuren kon onmogelijk groter zijn. Al wie  op een BMW Boxer heeft gezeten en nog kan zitten kent het.

Delco
Delco

Ogen dicht en eens goed aan de gashendel draaien!

Na enige tijd werd het starten wat moeilijker door de uitgerodeerde kooltjes in de Delco. Het kleine toestel vervaardigd in Bakeliet, stak als een gladde uier uitnodigend naar je toe eenmaal het  motordeksel achteraan werd opengedaan!  Iets té eigenlijk en als ook de ramen meer en meer en op ongepaste momenten wegzakten in de deuren, zat er niets anders op dan het geheel te verkopen. Ter vervanging werd opnieuw een Deuxchevauxke aangeschaft. De Kever ging de boot op richting Afrika, waar hij nu, zo’n kleine 40 jaar later, mogelijk nog ergens over onverharde wegen rondokkert.

Le Clé
Le Clé

Ga je nog iets doen met deze sleutels? vraagt CMD me enkele dagen terug. Ze is naarstig door de kasten aan’t gaan en bezig met een opruim/verdeling van onze persoonlijke spullen. Het vertrek nadert en onze tijdelijke woonst zit nog volgepropt met 35j vergaren van nu plots overbodige spullen allerhande. De Landcruiser heeft een inhoud van zo’n 2 kubiekmeter en dient vooral om in te leven, koken en slapen. Niet om oude spullen in op te stapelen en ooit gekoesterde relikten uit een ver verleden te vervoeren.

Die sleutels van Le Clé brengen me wel op ideeën. Zou het zomaar eens kunnen dat je op die witte Kever botst ergens in Burkina Faso of de DRCongo. En waarom ze dan niet uitproberen op elke Beetle die ons pad kruist!? Kwestie van een bezigheid te hebben onderweg. Een andere dan grenzen oversteken en nukkige ambtenaren allerhande geduldig te proberen afschudden.

De Professionele Afscheidnemer.

Als je, zoals ik, al 6 mn vertrokken bent, is weggaan even interessant als terugkomen. Eens onderweg passeert alles voor en achter, boven en onder, links en rechts, vooruit achteruit,….

“Afscheidnemen voor altijd” is een veel ernstigere bezigheid, vraagt enige vaardigheid en heeft daarvoor een aantal bijgeleverde emoties. Ik ken iemand die het voorgaande allemaal bezit en nog wel wat meer.

Met enig onbegrip keek ik ernaar en vroeg me vaak af waartoe dit allemaal diende. Wetende dat alles eindig is, niks voor altijd of voor eeuwig zolang het duurt, lijkt Het Afscheid onnodig, verspilde energie of het complex maken van eenvoudige dingen zoals inpakken en wegwezen.

Meer en meer vrienden, kennissen, jantjes en klein peerkes zag ik met groeiende verwondering het beste toewensen, een goeie reis gunnen, …. En als dan de vertrekdatum nog maar eens met een weekje opschoof, zag je vaak dezelfde mensen nog maar eens kussen, knuffelen, traantjes wegpinken. Een tweede, derde,….zevenendertigste keer met veel zorg en aandacht voor dat emotionele onderdeel in ons systeem, dat telkens denkt mensen nooit meer terug te zien of voor altijd te moeten missen.

Met ogen vol tranen en warme ontroering groeit dan toch uiteindelijk en geleidelijk een immense bewondering voor hen die echt kunnen afscheidnemen. Ik ken zo iemand en ben blij dat ik daar een eind mee onderweg kan gaan en dat ik nog veel keer afscheid mag zien nemen door een echte Professionele Afscheidnemer. Morgen weer een nieuwe dag!

What day is it? asked Pooh.

Today, answered Piglet.

Ooh, that’s my favorite day! said Pooh.