Alle berichten door 131matopos

van Jagter tot wildliefhebber

De laatste herfstbladeren worden fijngehakseld in de tuin. Het is een beetje nat en de zitmaaier slaagt er nog nauwelijks in het plakkende goedje van het gras te schrapen en even verder fijngemalen weer te laten vallen. Het is de ideale compost voor het wintergras. In de verte schiet een voortvluchtige fazant door mijn verhakkelde gezichtsveld. Deze gekweekte boskiekes weten niet waar lopen of schuilen nu even verder het lood met luide knallen wild in het rond wordt geschoten. Het is dan ook het enige ‘wilde’ aan dit barbaarse gebeuren,nl. wild en ongecontroleerd en met veel lawaai in het rond schieten op alles wat beweegt of een gammele poging doet om op te vliegen. Noch lopen, noch vliegen is hen aangeleerd en in een instinctieve poging om de grond te verlaten wordt hen een lading lood of is het plastiek door het lijf gejaagd.. Het is een zielig herfstplaatje.

Rond een fles cava zitten Vaillant en ik te fantaseren over het komende verblijf in Afrika. Ook de jacht komt aan bod en de vraag waarom er nog altijd zijn die het zo belangrijk vinden om een dier te vermoorden en zelfs hun hoofd of hun hele lijf op de kast te hebben staan. Opgezet en vereeuwigd, een dier dat er geen meer is. Ook een herfstplaatje. Een emotionele band kan ik me hier tussen dier en jager niet voorstellen. Nochtans probeert de schrijver van ‘Van Jagter tot Wildliefhebber’ dat beeld te schetsen. Vruchteloos romantisch en kinderlijk. Dat een 15-jarige naar het leger wil om te leren schieten, is nog mogelijk. Een vijftiger?! Problemas con cohones….

Latte from the house

De laatste jaren laten we de eindejaarsfeesten in familieverband passeren. Een glaasje belegen champagne naast het zwembad en een gezellige braai met vrienden voor Oudjaar nemen we met plezier als alternatief. Preventief hebben we dit jaar vóór het vertrek en ook voor de gelegenheid St.Niklaas, Kerstmis, Nieuwjaar en nog een paar verjaardagen gebundeld in één groot feest. De sfeer was tof en tegelijk moeilijk te benoemen. Alleszins voor herhaling vatbaar.

Startmotor doorgebrand

Als we voet aan grond zetten op Nqabuqa Nkomo International Airport in Byo waait een frisse wind ons toe. De skyline met het zicht op de stad in de verte is gewoonweg mooi. Het gras is groen na de eerste zware regens van afgelopen week. Ondertussen, een week verder, slepen we ons van het ene bed naar het andere, proberen we het verloren vocht terug bij te vullen en ziet de dag er vrij ééntonig uit. Vrijdag werd voor het eerst in weken de electriciteitstoevoer onderbroken. Er waren al geruchten over gestolen kabels even verderop in de wijk. Een enkele generator slaat aan en doorbreekt de verlammende hitte. De ijskast zwijgt, de pomp pompt niet. Het www raast met dezelfde hoge snelheid aan ons voorbij en als het s’avonds ook nog eens donker wordt, lijkt de bewoonde wereld plots heel ver weg. Rond 22h stopt het monotone geronk van de generator bij de buren en springt een alarm tot leven. Veel maakt het op dit uur niet meer uit, want we liggen al wijdbeens onder het muskietengaas in bed. Het moet rond de dertig graden Celsius zijn. Tomorrow another day!

Kerst bij 30°C

De vogels wekken ons opgewekt met hun ochtendconcert. Half bewust draai ik mijn hoofd op het kussen en check het rode lampje op de verdeelstekker. No power. Het is zes uur in de ochtend. Ik zet een potje water op het gasfornuis en maak een bakje ontbijtthee. Het wordt, net als gisteren, een warme dag. Gisteren had ik toch nog even om halfelf in een impuls een stukje Nieuws meegepikt. Het is de Warmste Week en Goedele Wachters doet dat goed. Wij voelen mee. Het gaat naar de 35° op de middag en zonder stroom geen leven. Als tegen de achten s’avonds de stekker terug wordt ingestoken, hervat het leven. De ijskast krijgt zijn functie terug. De diepvriezer en inhoud hebben we ondertussen opgegeven. De scampi’s waren net voldoende ontdooid. De rest wordt in de vuilbak gekieperd. We zetten de pomp aan. Het groenige water in het zwembad begon kikkers en insecten te lokken. Oud nieuws komt via het internet binnengestroomd. Welke dag zijn we nu weer?! Vanochtend herhaalt hetzelfde fenomeen zich, maar nu wordt de electriteit om drie uur in de namiddag terug opgezet. Ondanks de verzengende hitte stijgt ook nu de activiteitsmeter: ijskast, wasmachine, waterkoker, mixer, oven, waaiers, pompen, www…. Morgen Maandag.

De olifant en de muis

Kakken met smaak

Gezondheid! Eten en drinken kan een bijna fulltime bezigheid zijn in de periode rond Kerst en Nieuwjaar. Wat de uren of de dag daarop volgt is het resultaat van zoveel suiker en zuur en rottend vlees dat in de pot ontploft en met de hulp van enkele miljoenen grazers en nog meer alleseters een nog groter gat in de ozonlaag dreigt te slaan. Dat ons nageslacht hiervan de gevolgen draagt, is niet te verwonderen en sinds kort dagelijks nieuws. Greta Thunberg doet er goed aan even op verlof te gaan want als ze moet wachten op politici die verkrampt door verkiezingsuitslagen niet meer weten wat wel en niet te zeggen, dan… ja wat dan! Gezond eten dus… ervoor zorgen dat de kwaliteit van je stoelgang zo goed is dat, althans volgens Tish, het goedje aangenaam (pleasant)ruikt. Foodwriters die vooral sterrenrestaurants dienen, doen er goed aan zich eens te laten gaan. Weg van Michelin- en Gault Millau-gidsen moeten ze zich dringend bezinnen over de vooruitgang van de achteruitgang. En niet het omgekeerde telkens weer vergoelijken en ophemelen voor de buitenwereld.

Perineum sunning

Zweet kan gepaard gaan met een geur. En soms is die aangenaam. Of wordt die onbewust geassocieerd met iets wat een leuke herinnering oproept of heeft nagelaten. Okselvijvers, plakkende billen, natte voorhoofden en muffe sokken zijn de uitzonderingen op de regel. Zelfs daarop zijn nog uitzonderingen, maar dan moet de indruk zó uitzonderlijk zijn geweest dat er iets van een Aha!Erlebnis werd aan toegevoegd. Een extatische ervaring bij een unieke combinatie van geur, beeld, smaak,…

Bibendum mascotte (later Michelin Flatulier)

Aarsemen (ademen en aars), een gevolg van gasvorming in de darmen, idealiter te combineren met de nieuwe rage van het anuszonnen, gaat echter veel verder. Een geur ontwikkelt, differentieert zich en kan dan benoemd worden als fruitig, luchtig, herfstig, bossig,… kortom een geurenpalet waar een sommelier een grote kluif zou aan hebben. Loslaten, even laten hangen, chambreren en inhaleren. Een Flatulier, kenner van de flatulatie, zou een extra dimensie geven aan de reeds rijke wereld van het culinaire ervaren.

Adem, idem dito! Al pratend deel je met je partner niet alleen enkele miljoenen bacteriën, wat speeksel en een kleine dosis CO2, maar ook de geur van tanden, tandvlees, slijmen, maagzuren,… en toch kan ook dat ‘pleasant’ ruiken. Vaak ruik je helemaal niets of hooguit een pepermuntje, wat sowieso verdacht maakt. Een doorrookte adem of de geur van alcohol-van-gisteren zijn wel de ergste.

Monk!

Terug naar de achteruitgang. Want daar ligt uiteraard de sleutel tot de vooruitgang. Of is het omgekeerd. Wat binnenkomt moet er ooit terug uit. Adem, zweet, urine en faeces zijn de restproducten. Zij geven aan wat de kwaliteit is van wat erin gaat, hoe het verteert en absorbeert. Uiteraard is dit wat simplistisch en zijn we geen Kakmachine. Maar toch!

Dieren zijn er minder mee bezig en denken er al zeker niet over na. Een nijlpaard en een varken doen het allebei en toch zo verschillend, dat je jezelf afvraagt wat de reden hiervoor kan zijn. Is Darwin in Afrika geweest? Heeft hij ook dit fenomeen geobserveerd en een evolutie toebedeeld. Een varken (en een koe )schijt en ligt zich er even later in rond te wentelen alsof er niets zaliger is. Een nijlpaard daarentegen gebruikt zijn staart als een propeller om de drek in het rond te slingeren. Waarom? Een levende beerkar? Ze zien er zo wel uit, maar dan properder. De mens is het enige dier dat zoveel schaamte heeft over de productie van zijn vertering dat het restant nog enkel heimelijk in een toiletpot wordt gedumpt om het dan heel snel door te spoelen en met reukblokjes en geurverwijderaars hopelijk nog sneller onherkenbaar te maken. Lavendel wordt zo onlosmakelijk een WC-geur. Dat is wel evolutionair!

Uiteindelijk is dit gewoon een pleidooi om gezond te gaan eten. Vers, ongespoten, uit de grond en in de zon gerijpt, met liefde bereid. Varieer en vraag aan je vrienden wat ze ervan vinden, van die stoelgang…pleasant toch, Tish?!

Elephantsh**country

Twee politiemannen stoppen ons bij de enige overgebleven roadblock op de weg van VicFalls naar Byo. Anderhalf jaar geleden waren het er nog 14. Wat de 450km lange trip meer dan een uur verlengde. Zelfverzekerd, zoals alleen flikken dat kunnen, stappen ze rond de auto en beginnen te lachen. Ze snappen ‘em. De vlag van St.Babwe wappert boven een uitgedroogde olifantenstront op de antenne van de auto. Humor, droge humor, is de mensen hier niet vreemd. Er wordt zoveel ‘bull’shit over hun landje de wereld rond verspreid, dat dit hen alleen maar grappig of goedgevonden overkomt.

Elephantsh**country!

Overal liggen bergen olifantenstront langs de weg. De zoete geur van halfverteerde schors, gras en takken bedwelmt onze zintuigen al de ganse tijd. Voor één keer mogen we fietsen door één van de grootste en mooiste wildparken van Afrika. The Pumping Legs for Water organiseren een driedaagse fietssponsertocht om pompen op zonne-energie te installeren aan de honderden waterpoints van deze immense wildernis. Met honderden zelfs duizenden komen olifanten en andere wilde dieren uit het aangrenzende Chobe NP en Makgadikgadi NP uit Botswana overgestoken op zoek naar water en eten. Zo platgetrapt en vernield de droge savanne er aan de andere kant uitziet, zo verfrissend en overweldigend liggen de waterholes, grasvlaktes en bossen er aan de Zim-kant bij. Veel dieren en weinig toeristen. Verwend worden we en al snel krijgen we het gevoel dat al deze schoonheid alleen voor ons is gecreëerd. Het ‘on the road’zijn is verslavend. De beste verslaving in een lange reeks van interessante, lekkere, weldoende dingen des levens. Goesting en opengesperde zintuigen is al wat je nodig hebt. Absorberen als een spons!

Africalia!

Pumping Legs for Water in Hwange NP

Negen maanden al duurt ons verblijf op het zuidelijk halfrond. Talloze indrukken en situaties, bron voor eindeloze verhalen en discussies, rijker keren we nieuwsgierig terug naar die andere plek. Thuis leeft onze andere wereld. Even aanlokkelijk en op een andere manier interessant. Aanpikken en pogen te volgen in een ritme vele malen sneller. Arrividerci Afrika!

View of the World in Matobo NP

Luxe en het probleem

Dagen dwalen we met de Landcruiser door de bush. De opeenvolgende landschappen zijn adembenemend. Het is een verslavende bezigheid geworden. Het favoriete tijdverdrijf in dit deel van de wereld. De vriendelijke passant wijst de weg. Het met op wild jagende, corpulente en zwaarbebaarde Afrikaanse jagers gevulde jeepke kruist je op een nog verder afgelegen uithoek van het land. Alleen stropers en het tot uitsterven gedoemde jagersras maakt deze onherbergzame uithoeken onveilig.

Jagersgebied

We zigzaggen over de grensweg die Zimbabwe van Botswana scheidt. Wild en vooral wilde olifanten migreren met duizenden van het ene land in het andere. Geen grenzen of fencen. Toch houden we ons aan de regels en overnachten aan deze kant. De kant waarvan het laatste IN-stempeltje in de paspoorten prijkt. Tien meter naar rechts en de tent of de auto of wij staan aan de andere kant.

Soms, heel af en toe en dus bijna niet merkbaar of toch verwaarloosbaar, valt in Byo de electriciteit uit. Dit leidt niet tot alarmerende toestanden. New York drie uur in het donker is wereldnieuws. Hier hooguit een fait divers in een lange reeks van ongemakken. Het leidingwater heeft langere onderbrekingen, maar dit heeft met de regens tijdens de zomermaanden te maken. Vorige week stonden we vijf dagen droog. De boorput en pomp vullen de reserves aan. Zonder water staan hier geen fruitbomen en gras. Luxeproblemen lijken het wel. En ongelooflijk hoe vanzelfsprekend de mensen hier met die gebreken omspringen.

Winnaar van de VicFalls Marathon 2019

Na enkele weken verplicht verblijf over de grens-ook een luxeprobleem-rijden we welgemutst en enthousiast terug huiswaarts naar onze thuisstad toe. De elektrische poort blijft gesloten ondanks herhaaldelijk drukken op het afstandsbedienertje. Even later willen we een zalig warme douche en blijft die droog. Geen City Council, zoals het leidingwater genoemd wordt. De borehole heeft electriciteit nodig en kan geen hulp bieden. Dan maar Glampen in ons eigen huis. Kaarsjes, een vuurtje, wat vlees op de braai, een rijzende maan en miljoenen sterren! Voldaan kruipen we in bed en willen we nog vlug het avondnieuws meepakken. De politieke situatie in België en de rest van de wereld is veel boeiender dan de lokale en dus gaan we online om wat nieuws te sprokkelen. WiFi is hier snel en één van de weinige dingen die met de tijd is meegegaan. Snel, betrouwbaar en overal bereikbaar. Behalve nu! Zonder electriciteit, geen internet.

Na 3 dagen backwashen

Voor het eerst wordt onze weerbaarheid echt op de proef gesteld. Geen water, geen electriciteit, geen internet…. apart gewoon luxeproblemen, tesamen toch wel lastig en als het te regelmatig gebeurt, bv. 5 dagen zonder water, tien uur per dag zonder electriciteit, gewoon een nijpend gebrek aan comfort. Maar niettemin luxeproblemen als je het vergelijkt met wat lokalen dagelijks doormaken.

Door de aanhoudende economische crisis en monetaire instabiliteit zoeken mensen de grenzen van het legale op. De zwarte markt floreert en de munt zakt snel in waarde. Een ware goldrush komt op gang en mensen graven overal putten op zoek naar goud. Bier wordt in de lokale winkeltjes betaald met goudkorreltjes. Een immens grote, nieuw aangelegde pecannoten boerderij wordt s’nachts beroofd van de goudhoudende rotsblokken die naast de net uitgegraven putten liggen. Dit deel van het land zit vol goud en alles en iedereen wil ermee aan de slag. Of de putten daarmee terug gevuld geraken is zeer de vraag. Wij denken van niet, maar het geeft hoop en is misschien goed voor de moraal, zeker na een slecht regenseizoen en lamentabele maïsoogst.

Bread, breed and broth.

Niks zo tof als orde in de chaos. Het fragiele evenwicht tussen ratio en emotie, tussen vallen en opstaan, hangen en wurgen! De lichten vallen uit op Nieuwjaarsavond en een hels onweer barst los boven onze hoofden. De dakgoten hangen er werkloos bij wanneer de regen in een waterval het dak komt afgedonderd. Vieze dikke regenkikkers rollebollen in het zompige gras en duizenden insekten herleven of ontsnappen een verdrinkingsdood vanonder het aardoppervlak. Op zulk momenten staan de haren recht door zoveel uitgestalde natuurkracht. Als nu ook nog het water uit de kranen wegblijft, wordt het ellende. De bloem is uit de rekken gehamsterd, de benzine komt met mondjesmaat in de tankstations en cash geld is ondertussen vrijwel onbestaande. De wanhoop sluipt in je systeem. De zenuwen staan strakker en datgene wat nog rest wil je onder controle houden. Vanmorgen komt de tuinman in mijn richting gesloft. Can I show you something, boss?! Die BOSS krijg ik er niet uit! Gewoon mijn naam zeggen of zoiets als Sir, can I show you something?!, zou leuker zijn. Het lukt gewoon niet. Can I show you something, Boss?! Het is meer een melding dan een vraag. Uit pijnlijke ervaringen weet ik dat het zoveelste mankement wordt aangekondigd. 3 waterpompen, een grasmachien, hakselaar, waterleidingen, elektrische kabels, schoppen, laarzen, … we hebben de duurste tuinman van Zim in onze tuin lopen. Hij is gek van alles wat geluid maakt. De hakselaar wordt elke dag ritueel buitengezet en klaargemaakt om de enkele snoeitakjes van de dag daarvoor te vermalen. Minutieus wordt de machine een halfuurtje later terug proper gemaakt. De voormiddag is om.

287FC6F3-7317-48F6-9E55-C7CAEABFC150
Werkt hopelijk zonder hond achter de poort!

Gisteravond reden we huiswaarts, na een avondje film, de straat door en zagen twee huizen verder een samenscholing. Het waren de tuinmannen uit de buurt die net dieven hadden onderschept terwijl die een generator en nog wat huisraad over de muur aan’t gooien waren. Aan de foto’s te zien hadden ze hem goed bewerkt. Overal hangt aan de poorten ‘Basopa lo inja’. Pas op voor de hond! Wij gaan er eentje hangen met Beware of the gardener! Veilige buurt hier.0A00DC27-DC8B-4769-89FB-D73EECCAF06F

Een aantal nooit eerder gepubliceerde verhalen van Franz Kafka liggen gebundeld in een klein boek op het nachtkastje. Ooit las ik Het Proces in opdracht van zoonlief die aan z’n eerste jaar Rechten was begonnen. Verplichte lektuur voor beginnende advocaten. Niet voor hem!  Het kluwen van randgebeurtenissen, procedures, techniciteiten,… wordt op zijn kafkaiaans in al zijn kronkels en obsessieve zijwegen uitgespit. Echt geen avondlektuur! s’Morgens wordt je wakker met een tollend hoofd vol zich herhalende gedachten,… Te Gek!

01E7E95C-A056-4945-8671-2463FA36EA5D
Eerste guava uit de tuin

De Gote Chinese Muur is nochtans een aanrader in tijden van niet-bruggenbouwers. Het is een kort verhaal over de bouw van De Muur.  Maniakaal legt Kafka uit hoe het bouwen van zo’n constructie in het werk gaat, wat soort mensen eraan meewerkt, welke kwalificatie ze moeten hebben, hoe de maatschappij daarrond wordt opgebouwd, welke bedoeling erachter zit, welke mechanismen dit schijnbaar onmogelijke werk in gang houden,… uiteindelijk blijkt het om een heleboel redenen zinloos. De mens is een passant en zelfs leiders, al denken ze daar zelf anders over, zijn maar voor enkelen en voor een hele korte tijd belangrijk. Heel actueel en zou verplichte lectuur moeten zijn voor murenbouwers.

CDB4C0A3-3369-4F07-A87A-D56EDA749CC6
Schoolvriendjes (Thabani Ndlovu)

Het weerbericht in België begint heel sterk te lijken op wat we hier continu horen. Het grondwaterpeil, zegt Sabine Hagedoorn, staat te laag wegens de langdurige droogte het voorbije jaar. Ondertussen regent het pijpenstelen en is het koud in Stakistan en probeert men de gemoederen wat te bedaren door het slechte weer niet nog slechter te maken. Een glimlach is niet te onderdrukken op dit vroege ochtenduur hier in Byo. Het is halfzeven en de zon werpt zijn eerste stralen in de frangipani voor het raam. Het zuurdesembrood staat in de oven en de zalige geur van versgebakken brood komt de kamer in. Lekker wakkerworden…

529CD365-D621-4BFA-AC09-EC9FE36D9830
Zuurdesemroggebrood

 

 

Alarm in Kakbaai.

Een dak van de ene heuvel naar de andere en de baai van Fishhoek is het beste bejaardentehuis ter wereld. Dit zijn voor één keer niet onze woorden, maar die van Joanna. Ze is een gepensioneerde ZAfrikaanse die vanuit Joburg naar de zuidelijkste punt van Afrika is verhuisd om daar eerst haar zieke moeder te verzorgen en dan te ontdekken dat het hier makkelijker en comfortabeler oudworden is dan in het noorden. We komen oorspronkelijk uit Grahamstown, boerengebied en onveilig door het huidige politieke klimaat van ZA, voegt ze er duidelijkheidshalve aan toe.0B8AB9EF-6817-4C91-81C9-0D80464029B8

Vishoek, Fishhook, Fishhoek,…en misschien nog een paar andere plaatsnamen werden voorgesteld bij het ontstaan van deze stad in False Bay, de achterkant van Kaapstad. Een beetje Afrikaans en Engels aan mekaar geplakt en het werd Fishhoek. De treinverbinding van Kaapstad naar Simonstown haven zorgde al snel voor overlast. Vissers maakten van de vele stops gebruik om zich te bezatten en zo vaardigde Fishhoek als enige in de vroege negentiende eeuw al een wet uit die het gebruik en de verkoop van alcohol verbood en dat tot de dag van vandaag nog steeds doet. Groot was onze verbazing toen we hier de eerste de beste supermarkt binnenstapten en geen alcoholafdeling vonden. De manager gaf ons wat historische duiding en voegde eraan toe dat er vanaf maart voor het eerst terug alcohol zou verkocht worden in zijn rekken. De grotendeels oudere bevolking boycot in een laatste stuiptrekking van een verleden dat tot het rijk van de dinosaurussen behoort, sinds kort de supermarkt en om die reden. Fantastisch in tijden van vooruitgang en verandering. We houden het lekker bij het oude vertrouwde. a8f8ee91-3151-47ea-91e0-b95ab96cef36S’morgens opstaan, zwemmen in de zee, een gezellige babbel op de bank uit de wind, de hond uitlaten,…de oude knarren,zo zien ze er ook echt uit, lopen scheef en krom, maar zijn buiten en in beweging. Zon en zuivere lucht teveel hier! Geen gefoefel met papieren om aan de klimaatnormen te voldoen. Een schande is dat! Schauvliege is een marionet van de boeren-, petroleum-, auto-en andere lobbygroepen. Die inkomsten heeft de staat broodnodig om de schulden op de schulden af te lossen en nog wel wat ander fraais. Een sanering daar zou een eerste stap moeten zijn richting een progressief beleid. Of gewoon, zoals hier in Fishhoek, alles bij het oude laten, zorgzaam omspringen met de naaste of de arme naast je. Mooi om zien en ongekend in onze westerse maatschappij. Een beetje narrowminded maar positief zie je de bevolking omgaan met daklozen en armen. Uit schuldbesef of eigenbelang is niet altijd even duidelijk. In de jaren zestig, tijdens het begin van de officiële Apartheid, was het de bedoeling Ka(l)kbay volledig wit te maken. Een klein stukje strand onder en achter een spoorwegbrug aan de vissershaven was enkel voor zwarten bedoeld.

 

 

70a5709d-d702-4670-a1ee-dd9a53775ea205fcbd66-b181-4d3b-9e15-3b9f2583e10e

Een leuk beeld van deze kleurrijke maatschappij boordevol contrasten en ongelijkheden, krijg je in de verloederde treinstellen op de verbinding tussen Kaapstad en Simonstown of in de minibussen langs de weg. Hierop zit het werkvolk dat vanuit de nabijgelegen townships, de Cape Flats, richting toeristische badplaatsen trekt. The Rainbow Nation in al zijn glorie en met de billen bloot!

d26f270b-53af-4ae4-bbdc-53e8327da204
The Haven Nightshelter in Kalkbay

Veel te vroeg komt het kusttreintje kriepend en krakend voorbijgereden en fluit bij aankomst in Fishhoek. Het is zes uur. Met een suffe ochtendkop, de ogen halfdicht en wazig, stappen we de deur uit en het terras op van ons tijdelijk verblijf met zicht op strand, trein en baai.  Het uitzicht is adembenemend. Dat weten we. Plots slaat het alarm aan en het hele huis staat in rep en roer. De buurt wordt wakkergeloeid. Even snel Gareth-the-host whatsappen om te melden dat het vals alarm is en zone 7 een beweging heeft waargenomen. De beweger ben ik ook al is dat op dit uur van de dag nauwelijks waarneembaar, dacht ik.  Maar niet zo voor de bewegingsdetectors die hier zowat overal in en rond het huis zijn geïnstalleerd.

2D9C138A-BBF4-4DB1-9E51-E10B1FFA9009
Pinguïns op Boulders Beach in Simonstown

5B41D56B-CF3E-4CE2-89D7-8F1B7B27419A
Gestrande Zeeolifant in Fishhoek

De ijsberenclub ligt al op dit vroege uur in het ijskoude water tegen de golven te beuken en de ochtend te verwelkomen met een glimlach naar de medemens. Plots gaat een sirene af. Een halve minuut lang loeit de V-bommensirene om iedereen uit het water te jagen want er is een haai gesignaleerd in de baai. Shark alarm! Dit gebeurt wel vaker tijdens de daaropvolgende dagen. De zeeolifant maalt er niet om en geniet van de aandacht van de voorbijgangers op het strand. Hij is hier enkele dagen geleden aangestrand en ligt languit tegen de duin. Af en toe worden de neusgaten gesperd om eens goed te ademen en gaat één oog wijdopen om een voorbijganger die te dicht nadert te monsteren en evt met een beweging van het hoofd of het ganse, logge lijf weg te jagen. Op één van de volgende strandjes zitten, staan, liggen en broeden de pinguïns. Monogaam als ze zijn, liggen ze in paartjes tussen, op en tegen de boulders van het gelijknamige strand.BB522193-3908-43D5-95C5-0ECBC69C7EAB

Alarm! Alarm!

 

Dis nie oraait nie!

Het is zalig vertoeven in Kaapstad. En dat ZAfrikaans is een ongelooflijk interessant en grappig taaltje. Perfect verstaanbaar ook. Met een zicht-uit-een-boekje op de Tafelberg liggen we languit in één van de vele guesthouses langs Longstreet in het hart van de stad. Sommige straatnamen zijn in het Engels geschreven, anderen in het Afrikaans en nog weer andere in beide talen. Oude en nieuwe straatnaambordjes: Greenmarket Square staat er op een recent plakkaatje en enkele meters verder lezen we Groentemarktplein.
Mogelijk een beetje fout vertaald of gewoon verbasterd naar het engels. Oraait!, zeggen ze hier dan.

0379cc9d-92c8-42e0-ba85-45d7aaa05264
‘Dis oraait!’ uit: ‘N brak kak in Waterkloof’ van Zebulon Dread.

Het is helemaal niet zo oraait! Kaapstad kent vier seizoenen op een dag en maatschappelijk is het al even wisselvallig. Baie arm en baie rijk loopt hier naast mekaar langs de Langestraat. De ene verdient zijn brood door ervoor te bedelen. De andere verteert het door rond te rijden in een dure Porsche of een perfecte Latte te consommeren gezet door één van de vele barista’s.

303d82ee-365e-4e29-9e1f-5948b48a0b08
Wie staat ons hier door het raam te begluren!

Bij het binnenrijden van de stad vanuit de luchthaven passeer je de eerste krottenwijken. Snel tegen mekaar geplaatste golfplaten fungeren als huis. Een Township of High Density Suburb heeft meestal nog een structuur, water-en elektriciteitsvoorziening. Het Caracas van ZAfrika is een smeltkroes van culturen. Erg boeiend voor de nietsvermoedende toerist die hier komt overwinteren. Vluchtelingen uit Congo, Zimbabwe en Mozambiek zijn de goedkope werkkrachten.

d9465e63-ee07-4050-8e2d-078ba95b9889
Greenmarket Square en barmeisjes uit Kinshasa.

Clochards en straatkinderen vergezellen je tijdens de wandelingen doorheen de stad. Ze spreken Afrikaans en klinken dichterbij dan je vermoed als ze om een stukje brood of een centje vragen. Wat taal vermag! Het voelt ongemakkelijk, zelfs als je zoals wij uit Zimbabwe komt ingevlogen.77ac7387-e539-4839-b881-6596fe6961c8

Het laatste bezoek dateert van 1987. ZAfrika kreunde onder een systeem waarvan wij dachten dat het niet meer bestond op deze wereld. De Apartheid voelde als een criminele, onwerkelijk vreemde manier van omgaan met andere mensen. Bij aankomst op het strand/camping in Mosselbaai stond een groot bord met als opschrift: Slegs vir blanke. Swartes en honde nie toegelaat nie! De zon ging net onder en die nacht voelde nog donkerder en killer dan het al was. De volgende dag hebben we snel onze spullen ingepakt en zijn we verder gereden richting Kaapstad. We hadden gehoord dat het daar wel redelijk was, met die Apartheid. Zimbabwe was toen het Walhalla van Afrika en het voorbeeld van hoe het wel moest. Ondertussen is het allang wakkergeschud en in een niet te stoppen nachtmerrie beland. Ook in de Rainbow Nation gaat het sneller dan verwacht dezelfde richting uit.

ce883efb-18c7-4b01-8e02-a272361d3cb3
Kunstwerk van Reuterswärd in Waterfront als symbool tegen geweld na de moord op John Lennon.

Een Zimbabweaanse taximan rijdt ons door de stad. De liefde voor zijn land is groot. Vrouw en kinderen wonen in Harare. Wekelijks stuurt hij geld via Mukuru naar huis. Voor de taxi betaalt hij R350 en al de rest is netto inkomen. Onder de R4000 hoef je geen belastingen te betalen. June, een 70j jonge ZAfrikaanse, krijgt een pensioen van R2400 per maand en rijdt daarom nog dagelijks met plezier en om den brode toeristen rond door de stad. Ze vertelt ons dat de gemiddelde wedde omgerekend rond de €250 ligt. Dis nie oraait nie?!

355ed50e-b5d7-4719-b9aa-bb421949a94b
Searching for Sugarman