The smile of Africa

Didi brengt ons, met een glimlach van oor tot oor, de zoveelste café crème. Een crème van een gast is hij. We horen en zien net een fragmentje uit een nieuwsprogramma waarin BDW vertelt dat hij vermoeid raakt van al dat gekibbel met de Sossen.   In een ander fragment uit een recente Bond-film staan Javier Bardem en Judy Dench, beiden ernstig gewond, tegen mekaar aangeleund en mompelt Bardem met een ijzige fluisterstem: ‘All that fighting and killing is so tiring!’. Vriendin July vertrouwt ons toe dat Zim (afkorting van Zimbabwe) ‘so tiring’ is.  Sommige mensen worden moe van het weer, lange droogtes, veel nat, wind. Andere vinden de gedachte aan een inspanning, de trap moeten oplopen om iets te halen,.. ondraaglijk vermoeiend. De binnenbaan!

986A666A-8B06-4CF2-AEF9-7546F98E736BA738F46D-8AA1-4222-9EE9-BB5A5A4C4F9C

170984A5-7AFE-4F30-80A6-04BD2530BF53
Uit de krant

Languit lig ik in de zetel en zie het licht van de zon op het herfsttafereel buiten. De kleuren veranderen. De geuren verdwijnen. Het voelt s’ochtens ijzig als ik de fiets opstap om de krant te gaan halen. De Morgen of De Standaard? Op maandag mag het wat meer sport zijn en kies ik voor HLN. Alhoewel! Keignaert heeft zich wat verbrand, wil meer weten  dan de ander, krijgt een stapje voor en doet wel graag iets terug… Vermoeiend moet dat zijn, het leven van een ‘embedded reporter’. Nooit meer vrij, onafhankelijk en objectief! Als dat al bestaat!

Nu Zim en Byo mijn tweede thuisbasis is geworden en niet alles even snel evolueert als verwacht na de machtswissel, gaat de persoonlijke berichtgeving en de perceptie toch altijd wat positiever gekleurd zijn dan de rauwe realiteit ter plaatse is. En zelfs het op vakantie komen naar België en Vlaanderen maakt dat lelijkheid nostalgisch, romantisch en mooi wordt. Niets is wat het is en nog zoveel meer kan het zijn. Kunnen we altijd positief zijn en is negativiteit van het moment.

B7A38239-0BD0-4FB2-A838-07113EB093E4
Halloween

In de onsterfelijkheidsfilosofie leer je denken en dus leven vanuit een gevoel dat je oneindig lang te gaan hebt…tot de dood erop volgt. Je kunt continu gelukkig zijn tot er iets gebeurt dat je ongelukkig maakt, waarna het geluk weer terugkeert. Voor altijd weggaan tot je terugkeert, is onze denkoefening van de laatste jaren. Telkens weer afscheidnemen alsof we mekaar nooit meer gaan zien is zoveel sterker en voller dan de deur gewoon dichtdoen. Daar ben  ik dan weer een krak in!

1AC4A0BE-CC93-4B41-9FD2-D13140B7E10A
Zeg niet zomaar peke tegen soortgelijke wortel (uit de tuin).

Steely Dan vult de ruimte met zeemzoete klanken. De verwarming past zich aan. Winteruur en dalende temperaturen! Niet wij, want Zim lonkt. De jacaranda’s staan in bloei, de geldautomaten zijn leeg, nog steeds… dus weinig nieuws onder de zon.  Vandaar dat Zim vermoeiend is voor lokalen die dag na dag staan aan te schuiven om enkele Bonds cash te krijgen of enkele liters benzine in de tank te pompen. Toch is er telkens weer die lach en de nieuwsgierigheid als we aangesproken worden onderweg. The smile of Africa!

C2835CE2-F6C5-4C23-AA87-FCDC0B06B1F3
Chambre Nr.9 Hotel du Trésor(Marrakech)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s