Langs de bubbelweg

Met onze bubbel van twee proberen we een tweede keer in tijden van Covid19 de weg naar Compostela te volgen. Nu met de fiets. Andere ongemakken, maar het vordert nu éénmaal sneller op twee wielen. Zoveel nu ook weer niet, want met een zwaardere trekfiets en meer dan twintig kilo bagage, val je als een baksteen de berg af maar sta je vrijwel stil zo gauw er moet geklommen worden. En dat is nu net wat de Ardennen en de Champagnestreek ons te bieden hebben.

We volgen de wandelroute langs de Via Campaniensis en worden dus regelmatig verplicht de velo omhoog te duwen op te smalle boswegen. Hard labeur is het! No Sweat, No Glory…De schelpjes sturen ons maar laten het ook regelmatig afweten waardoor we enkele keren in de uitgestrekte, donkere bossen hopeloos verloren lopen. Noodgedwongen oriënteren we ons op hoogtelijnen en de stand van de zon. Alle wegen leiden naar Compostela en uiteindelijk bereiken we telkens het vooropgestelde doel. Een kerktoren zie je van ver en staat meestal op een bobbel in het landschap dicht bij God.

Langs de Via Campaniensis…miniatuurstempel

Poging 1 begon in juni. De lockdown was nog volop aan de gang en de grenzen met het buitenland gesloten, dus we vertrokken met stevig schoeisel en lichtbepakt langs de Via Monastica. We zouden wel zien waar het schip strandt. En dat gebeurde ook aan de grens met Frankrijk net voor Givet. Door Corona waren alle gastenverblijven in de abdijen gesloten en ook slapen bij particulieren was uitgesloten omdat deze laatsten meestal tot de risicogroep behoren.

Nu slapen we de eerste nacht in de Abdij van Averbode. Prachtig, sfeervol, gastvrij en de paters zijn blij terug mensen te kunnen ontvangen. Ondanks de beperkingen blijft het een unieke ervaring. Zelfs de vespers op afstand volgen en met verplicht masker blijft een unieke ervaring in een wondermooi kader.

De spiegelvijver voor de hoofdingang van de Abdij van Averbode.

De voorbereiding laat ook nu te wensen over. We vernemen net dat de terugvlucht naar Afrika is afgelast en we dus gedwongen worden de winter in het door Corona besmette België door te brengen. Er zijn ergere problemen op deze aardbol.

In een mum van tijd zoeken we fietsen, pakken ze, nemen de stempelboekjes uit de kast en vertrekken met de Compostela-gidsen die aansluiten op de Via Monastica richting Maas. Dat we zwaarbeladen zijn en ook nog een tent, matrasjes, slaapzakken en een klein kookpitje meesleuren, maakt het geheel net iets avontuurlijker. Het geeft ons ook een alternatief in deze donkere tijden en compenseert de korte voorbereiding. Van de Via Monastica leidt de Via Campaniensis vanaf vestingstadje Rocroi ons verder door de Ardennen de Champagnestreek in. Reims, Troyes,…pareltjes van kathedralen en middeleeuwse stadskernen.

De kathedraal van Troyes in etc middeleeuwse stadscentrum.

Het is droog en warm. De herfst en de winter zijn ver weg! We banen ons een weg over veldwegen, duwen de fietsen omhoog over steile bospaden en lopen hopeloos verloren op nauwelijks of niet bewegwijzerde jachtwegen.

Langs de Via Campaniensis…waar zijn de schelpjes?

Overnachtingsplaatsen zoeken blijft een ingewikkelde bezigheid. Meestal worden we afgewezen, maar de enkele herbergen, gîtes of zelfs particulieren die ons een bed geven voor de nacht, zijn zo gastvrij, warm en blij pelgrims te kunnen ontvangen, dat we algauw benieuwd zijn naar de volgende gastvrouw of-heer. Elk nadeel heb zijn voordeel, zou Cruyff zeggen. Een enkele keer zetten we de tent langs een uitgedroogd ven in Zoutleeuw en langs de Maas op camping Castel Moisan net voor Givet.

Lekker warm rond het vuurtje op de paalkampeerplaats in Zoutleeuw. Links ziet u de wasplaats.

Eens de Ardeense bossen uit, waan je jezelf op de Strade Bianche in Toscane. Witte wegen glooien tussen uitgestrekte, geoogste korenvelden, uitgedroogde maïsstengels en door naar solfer ruikende wijngaarden. Met reuzetractoren worden uien en aardappelen geoogst en in immense containers binnengehaald en gesorteerd. Vrouwenarbeid zo blijkt! Mannen zitten achter het stuur drie meter hoog in hun lawaaierige monsters en maken vooral veel stof!

En toen kwam storm Odette…

Zmrr en hrtn

Het is zeven uur s’morgens als we een wandeling maken door een stukje voor het publiek toegankelijke natuur hier niet te ver vandaan. De grotere stukken bos dichterbij zijn privébezit en die betreden is ten strengste verboden! De vogeltjes zingen ons welkom. Een zeldzame niet geschoten fazant kraait zijn geluk uit en enkele reëen kijken ons nieuwsgierig van ver aan. De zon hangt laag tussen de nog kale bomen. Wat is het vredig.

Bulawayo City Centre op de eerste dag van de lockdown (Byo Changing Skyline)

Een uurtje of wat later pikken we, de zintuigen verzadigd, onze fietsen terug op bij de ingangsweg en worden we door een paar frisse dertigers aangesproken. Ze delen folders uit van Natuurpunt en overtuigen ons om lid te worden van hun organisatie. ‘Let er wel op dat je de volgende keer niet voor negen uur het bos betreedt’, zegt de ene. ‘De reeën hebben drinkplaatsen en worden verstoord door te vroege wandelaars’, voegt de andere er een beetje verveeld aan toe. ‘Let er wel op’, repliceren we vriendelijk, ‘dat in tijden van Corona, handschoenen gedragen worden om foldertjes uit te delen, je afstand houdt tijdens het uitdelen en het dus misschien gewoon niet de moment is om met dat soort dingen bezig te zijn’. Trouwens s’morgens vroeg, dus voor het openingsuur, is de kans groot dat je alleen bent in het bos en dus afstandhouden minder een probleem is. Vanmorgen wordt er overgeschakeld van winter- naar zomeruur. Gingen we dat niet afschaffen?! Acht uur wordt negen uur! Zouden de reeën hiervan op de hoogte zijn gesteld?! Weet de natuur überhaupt wel dat vanaf nu gewoon iedereen het bos een uur vroeger ‘en masse’ komt binnengelopen of -gewandeld? De jongens van Natuurpunt zagen er alleszins fris uit en vol van goeie bedoelingen. Het gesprek-op reglementaire afstand-ging verder van ‘uitbreiding van het gebied’ over ‘de jacht’ naar mogelijke ‘corridors voor wilde dieren’. Interessant en verderdoen zo, zou ik zeggen. Een maskertje en handschoenen als basisuitrusting en het bos is van jullie!

Isolatiekamer

Terug (veilig is iets anders) thuis!

Een bijklussende pastoor brengt ons van Paternoster naar de luchthaven van Kaapstad. Hij wordt per mis betaald en heeft zijn laatste service op zondag gedaan. Dus is hij ’baie’ gelukkig als hij ons naar de airport mag brengen. De Westcoast Highway kronkelt zich door een prachtig duinengebied. Plots zie je de Tafelberg en Lion’s Head aan de rand van Kaapstad in de verte voor je opduiken. De wegen zijn quasi leeg en de luchthaven is dood. SA gaat in lockdown en de laatste toeristen verlaten het land. Een groepje Duitsers en Fransen lopen als kippen zonder kop in paniek naar de incheckbalie. De laatste dagen moeten heel stresserend geweest zijn. Grijsgroen draaien ze rond hun bagage in een lege ruimte. Vrijwel alle vluchten zijn afgelast. Een Lufthansa- vlucht wordt nog bediend. Onze Ethiopian Airlines, gepland voor kwart voor twee, staat verlaat. Belgen spreken ons ongerust aan en informeren hoe het ons de voorbije dagen is vergaan. ‘Goed.’ ‘De sfeer was er wat af. ‘en ‘Er zijn ergere plekken op de wereld om vast te zitten!’, zijn onze standaard antwoorden. Enkelen onder hen zitten al tien dagen in een klein kamertje op hotel, een koppeltje boekt nu al voor de vierde keer (fingers crossed) en een paar vrienden hebben net ticketten last minute voor meer dan het dubbele van de prijs bemachtigd.

I am the passenger, and I ride and I ride…. (Iggy Pop)

Ethiopian Airlines! Is dat niet die maatschappij met een vloot Boeing 737 Max vliegtuigen die aan een mysterieuze vallende ziekte lijden. Het onze is wel degelijk een Boeing 737 ! Ik ga snel op zoek naar MAX op de romp, vind het niet direkt, er staan ook wel wat tankwagens en trappen rond het toestel, en besluit dan toch maar mee met de bende, als ratten in de val, op te stappen. Hoeveel krijg je er in een blik gepropt?! Dit moet de laatste vlucht zijn. Nokvol, proppedevol… alle nationaliteiten, een beetje van overal toegestroomd, worden hier bij mekaar geduwd. Nog geen derde draagt maskers. Een enkeling heeft handschoenen. Afstand houden is onmogelijk. Een koppel kranige tachtigers wandelt traag voorbij en knikt vriendelijk. Vermoedelijk komen ze net uit hun wijnkasteel ergens in Paarl, weg van de wereld, en heeft de ambassade hen met drang aangeraden snel het land te verlaten. Net zoals bij ons gebeurde trouwens. Wat opvalt is dat ze nulkommanul bescherming dragen! Hallucinant tafereel en totaal onverantwoord.

De laatste vlucht!

Vliegen, overstappen in Addis Abeba, vliegen. Na een lange nacht worden we in Zaventem nog een uurtje op het vliegtuig gehouden omdat het medisch team met een andere vlucht bezig is. Die bezigheid, zo ondervinden we later, is het uitdelen van pamfletten met richtlijnen in vier talen.

COVID-19-instructies

Nu start de veertien dagen zelf opgelegde quarantaine. Wat kun je zoal in die zee van tijd ZELF doen, buiten je zelf in de problemen brengen. Gisteren in het paradijselijke Paternoster plukten we nog zelf mosselen, bakten we zelf frietjes, gingen we zelf het strand op, namen we zelf het initiatief om te vertrekken. Dat laatste toch niet helemaal. De Belgische ambassade had er meermaals op aangedrongen de voorbije weken en dreigde met ‘eigen verantwoordelijkheid’ en ‘hier in Afrika wil je niet in een ziekenhuis belanden,… Eerlijk gezegd in Spanje of Italië nu best ook niet. Het Afrika van Europa. Trouwens zestigplussers mogen daar ook ZELF genezen. Ze mogen de intensieve zorgen op hun buik schrijven en zelf toedienen. Da’s pas straf! If it doesn’t kill you, it makes you stronger!

De laatste passagier.

Brood en spelen

Toen we gisteren de dag wegspoelden met een glaasje lichtroze, sprankelende Groote Post Rosé Brut, begonnen we spontaan twee liedjes te zingen in het restaurant aan het strand. De zon staat rood en bol aan de horizon. De ondergang nabij. Rondom ons zitten mensen van verschillend allooi en op respectabele afstand. Blanke ZAfrikanen zijn gedisciplineerd en nog meer als er ongerustheid heerst.

With a little help from my friends!

‘Should I stay or should I go!’ en ‘With a little help from my friends’(Joe Cocker’s versie uiteraard), twee nummers die perfect weergeven wat onze dag gevuld heeft. En de zachte, fruitige rosé brut heeft het juiste gevoel eraan toegevoegd. Beide kunnen of misschien ook niet! Toch is er een keuze en dat maakt beide nummers nog gepaster. De Groote Post kan dit gevoel alleen maar versterken. De reacties uit ons thuisland zijn tof en verschillend. Het officiële nieuws daarentegen is negatief en repressief. Dat mensen in groep worden gemanipuleerd en zoet gehouden, wisten de Romeinen al met hun Brood en Spelen. Net dat schijnen ze weg te pakken in onze westerse manier van de zaken onder controle te houden. Wat overblijft is repressie en een informatieapparaat dat gestuurd wordt om het systeem te laten functioneren. Een beetje paniek zaaien, maar ook niet teveel. Als er chaos dreigt, blijf binnen! Een beetje van dit en een beetje van dat!

Should I stay oer should I go!?

Wat men vergeet is dat mensen verslaafd zijn aan onze moderne vorm van Brood en Spelen. Euro2020, voetbalcompetitie, F1, Giro, Ronde van Vlaanderen,… afgelasten?! Een vergissing van wereldformaat! Gewoon laten doorgaan. Capteren en uitzenden. Geen publiek in de stadions uiteraard. Maar dat is ook niet nodig! 99,9% van de bevolking volgt dit spektakel toch op TV, raakt sowieso niet aan een ticket of kan het niet betalen. Nu zit iedereen thuis, gebrainwashed door steeds weer herhaald en al lang achterhaald nieuws, vanuit het raam te kijken naar lege straten en brengt georkestreerd in koor even de handen op mekaar om de zorgenden een hart onder de riem te steken. Heel tof en het brengt mensen op een andere manier samen en hopelijk duurt dat dan langer dan die enkele weken in quarantaine.

Laat de spelen beginnen! Graag zou ik de mening van Jacques Rogge hierrond horen. Als er één man is die de oude Romeinse gedachte en de geest van De Coubertin verenigde, is hij het wel! ‘Deelnemen is belangrijker dan winnen’ en ‘brood en spelen’ om het plebs zoet te houden.

Psycho in Lùderitz

De oesters en de lobsters hebben zich volledig gegeven en we hebben ze met dank aanvaard, de rekening betaald, niet cash, de handen ontsmet en ons Million Star Hotel opgezocht. Er zijn ergere plekken om vast te zitten en geduldig te wachten op wat komt.

Zwerm of hoe het coronanieuws de pandemie is geworden.

Het boek staat al jaren in de boekenkast. Het valt op met zijn dikke, witte rug. In grote letters is Zwerm gedrukt. Het boek leest van blz 365 naar blz 1. of zoiets. Zover ben ik echter nooit geraakt. Het is onduidelijk wat er zich in het verhaal afspeelt. Virussen hebben de wereld overgenomen en mensen kruipen weg in een surrealistisch leventje.

De meest vermaarde diamantduikers van SA.

De Landcruiser staat geparkeerd achter een sanitaire blok op een camping in het zuiden van Afrika. De exacte lokatie ga ik hier niet verklappen om mogelijke samenscholing van hopeloos verloren lotgevallen te vermijden. Wat er zich voor de toiletten afspeelt weten we niet echt. Bij aankomst, een week geleden, zagen we het strand, de zee, de blauwe lucht. Nu zien we een lichte nevel en een halve maan. De auto zit tot het dak gevuld met WC-papier, muesli, rijst, spaghetti, ….80L drinkbaar water en 240L diesel in de tank. Enkele dagen geleden reden we nog onbezorgd door onbewoonde, onmetelijke landschappen. Geen vuiltje aan de lucht. Gravel and dust! In een niet nader vernoemd stadje zetten we ons op een camping en openen de mails en berichten op onze IPhone en Pad.

zonsONDERGANG

Ik scheur blz 264 en blz 263 uit het boek en steek er het vuur mee aan. Het is hier al vier jaar kurkdroog in Namaqualand en alle organische afval brand alsof het met benzine is overgoten. Het boek heb ik mezelf beloofd uit te lezen. Het stond al zolang tussen al die andere, vaak eveneens ongelezen boeken in de kast. Een gezonde dosis koppigheid en veel vrije tijd leidden ertoe dat ik het toch in de auto stopte net voor het vertrek op onze grote reis. Een ijzige wind en het meegevoerde vocht uit de zee maakt het aangenaam zitten rond een vuurtje. Achter de sanitaire blok is de wind trouwens niet zo sterk.

WC-pot met zicht op de Fish River Canyon.

De berichten overspoelen ons. Het lijkt of een tsunami het strand overspoelt en we met vuilbakken, douchen, toiletten en al worden weggevaagd. Mensen, gezondheid, politiek, economie of is het omgekeerd. Hoe meer paniek, hoe minder economische belangen primeren, zo blijkt. Collateral damage noemen de hollanders de slachtoffers van hun enigszins afwijkende aanpak. Toch blijft het raar dat al die kleine landjes in Europa verschillende op wetenschap gebaseerde opvattingen hebben en ook uitvoeren. België altijd te laat en vol compromissen, Nederlanders recht voor de raap, …. we zien op het einde van de rit wel wie het bij het rechte eind had, voegt een bekende epidemiologe er op het laatste Nieuws aan toe. Tof!

In het boek hebben de virussen de mensen in hun macht. Machteloos stoppen ze zich weg in een wereldje zo klein mogelijk. Met mijn smetvrees is het nochtans leuk rondlopen hier in de winkels en restaurants, die vooralsnog open zijn. Overal staat handzeep, ontsmettingsmiddel,… ik laaf mijn handen in het frisse goedje zoveel en zo vaak ik wil. Geen vuiltje aan de lucht ook al barst mijn huid en kloven de toppen van mijn vingers als nooit tevoren.

Rara

We are stuck in paradise, meld ik mijn vrienden online. Er zijn ergere plekken om dit mee te maken. België bv. waar je sinds vanmorgen niet meer ongewettigd de straat op mag. De publieke ongehoorzaamheid wordt gestraft. Binnenblijven!

Even de hoek om een plasje doen en nog een paar pagina’s uit Zwerm verwerken en dan duiken we ons Million Star Hotel in. Tot…

F the system and croccurries

De ronkende generator van de buren slaat af, een alarm niet veel verder doet de omgekeerde beweging en begint te loeien, de filterpomp van het zwembad begint te slurpen. Ik open één oog en zie de rode schakelaar oplichten. Het is tien uur s’avonds en er is terug stroom. Sinds Nieuwjaar leven we van de ene stroomonderbrekingen naar de andere. Kris begint brood te bakken zoals een echte, oude warme bakker, dus s’nachts. De administratie en online-aktiviteiten hervatten als er electriciteit voorzien wordt. S’morgens om 5 of 6 slaat het systeem gewoon terug af en is de ijskast en diepvriezer net voldoende afgekoeld om de volgende onderbreking te overbruggen. Een leven ziet er anders uit voor en na, tussen en rond de stroomonderbrekingen. Aktiviteiten en de graad ervan veranderen naarmate er energie door dunne koperen draadjes wordt gestuurd. En zelfs die worden geviseerd. Vooral op het platteland worden kabels meegenomen, maar ook in de stad hoor je af en toe van een koperdiefstal.

stoofpotje van koeienmaag.

De prijs van het goud staat dan weer historisch hoog en dat zal de vele gouddelvers een hart onder de riem steken. De zoektocht naar metalen en andere grondstoffen is zo oud als de mensheid. De honger naar lijkt alleen maar groter te worden. De grote naties verdringen zich op de weg naar wat broodnodig is om hun economieën van zuurstof te blijven voorzien. En daar is het nu net dat het schoentje wringt. Zuivere lucht wordt een probleem en ook dat gaan we dan maar importeren. Waar geld is, is voor alles een oplossing. Toch nog eens even de speechen van Greta Thunberg erop nalezen!?

On our way to the airport.

Krokodillen zijn reptielen en heel oud. Een kop met een lange staart of een lange nek. Het is maar van welke kant je ze bekijkt en welk stuk je het meest interesseert. Onze Hollandse krokodillenvleesleverancier net over de grens in Botswana vertelt dat de staart naar kip smaakt en de fillet naar vis. Voor mij is het dier één lange ruggengraat en zie ik niet direkt een overgang. Onbelangrijk eigenlijk want het beest smaakt gewoon naar wat het elke dag te eten krijgt, nl. dode kip. Als smakeloos vlees goed gekruid wordt kan je er alle kanten mee uit. Toch zie ik vooral dode kippen met hun poten aan een touwtje aan de tak van een acacia hangen, als ik weer een stukje tussen mijn tanden steek. Het is een curry van krokodil en Kris zet het pruttelende potje met enige fierheid op Instagram. Croccurry! Zo hoort dat of je het nu liket of niet!

Kakken met smaak vervolgd

De geur van versgezette koffie hangt in de Loftstory. Zoonlief is net terug uit Indonesië en verrast ons met een bakje exotische koffie. Kopi Loewak, zegt hij met enige fierheid, één van de duurste koffies ter wereld. Wilde civetkatten eten de rijpe koffievruchten op, verteren het vruchtvlees en schijten de pitten weer uit. Hoe verzin je het?! De bonen worden gewassen en geroosterd. Toch blijkt er een kwalijk geurtje aan te zitten. Waar er geld, veel geld wordt verdiend aan iets simpel, is de drang groot om de boel te belazeren en zo de produktie op te voeren. Vraag en aanbod. Truffels, kaviaar, ganzenlever,… Wat blijkt is dat de katten gevangen worden, leven op koffievruchten en dus bijna uitsluitend koffiebonen kakken. Niet slecht, misschien zelfs pijnlijk, maar zeker ook niet goed. Dus koffie met meer dan een geurtje aan. Dit brengt ons naadloos bij het favoriete onderwerp: hoe kunnen we culinaire hoogvliegers overhalen om meer aandacht te besteden aan de kwaliteit van de uitwerpselen. Maw hoe slagen we erin om de pot dichter bij de pot te brengen.

Koffieplantage in Angola

Olifanten verteren de naar peperkoek smakende harde vruchten van de Tagua, ook eetbare ivoor genoemd, voor die kunnen kiemen en een nieuwe palmboom worden. Vandaar de zoete geur van olifantenstront. Meer dan honderd jaar oude palmen sieren het huis en de tuin langsheen Heyman Rd.. Het zijn geen olifantenpalmen. Het is ongelooflijk hoe hoog hun ranke stammen in de lucht priemen. Onderaan plantten we eind 2018 koffiestruikjes. Een soort Robusta dat hier in dit droge klimaat en op deze hoogt (1355m) zou moeten kunnen gedijen. De jonge, donkergroene, blinkende blaadjes zijn het bewijs. Als de tijd er is krijgen ze witte bloempjes in trossen en dan vruchten. In de tuin huizen meerkatten tussen de compost en tuinafval en ook bushbabies leven hoog in de acasia’s en gumtrees. Het moet een kleintje zijn om ze zover te krijgen dat ze de Robusta-vruchten beginnen opeten en enkele dagen later uit te schijten in, onder of naast hun slaapplek, verteerd en wel, ontdaan van het vruchtvlees, als kant en klare potentiële variatie op de Kopi Loewak en zo Bulawayo voor eens voor altijd op de wereldkaart te zetten. Byo Kaffe, gemaakt van de lichtgeroosterde en door de bushbaby of meerkat verteerde en uitgekakte koffieboon, als produkt van Bulawayo. Naast de princes van Monaco, Bruce Grobbelaar en vele anderen, zou het de stad, die wachtende is op erkenning als werelderfgoed en dat zeker verdient, een nieuwe glans geven! Iets minder tot de verbeelding sprekend maar eveneens tot de mogelijkheid behoort het trainen van de huiskatten van de buren. Elke avond komen ze de tuin in en jagen ze op de duizenden krekels in het gras. Gedomesticeerde katten gaan het label en misschien zelfs de smaak van deze koffie een iets te bekakt imago geven. Het zou alleszins het wrange geurtje dat aan de productiemethode en het imago van de Kopi Loewak hangt, vermijden. Ook het roosteren en branden met olifantenstront kan een extra dimensie geven aan dit nieuw product.

Nieuw! Wat is nog nieuw, nog niet uitgevonden, ontsproten aan een puur en onbezoedeld brein. Niks! Het Nieuwsblad van april 2012 maakte reeds melding van koffiebonen kakkende Aziatische olifanten! Shit, shit, shit, shit,… Als dat niet kakken met smaak is.

Coffea, de koffieplant, is net als de theeplant een mooi groen struikje. In Angola kwamen we ze voor het eerst tegen op een oude Portugese plantage. Een Angolese minister palmde het domein in als buitenverblijf en zette de productie verder, maar dan op een wel heel laag pitje.

Ondertussen blijven de temperaturen hier makkelijk boven de dertig graden en voelt vooral na de middag de zwoele warmte ongemakkelijk. De lokale boeren kreunen onder de aanhoudende droogte en dreigen hun broodnodige oogst te zien mislukken. Preventief wordt een voedselcampagne georganiseerd om een nakende hongersnood te vermijden.

van Jagter tot wildliefhebber

De laatste herfstbladeren worden fijngehakseld in de tuin. Het is een beetje nat en de zitmaaier slaagt er nog nauwelijks in het plakkende goedje van het gras te schrapen en even verder fijngemalen weer te laten vallen. Het is de ideale compost voor het wintergras. In de verte schiet een voortvluchtige fazant door mijn verhakkelde gezichtsveld. Deze gekweekte boskiekes weten niet waar lopen of schuilen nu even verder het lood met luide knallen wild in het rond wordt geschoten. Het is dan ook het enige ‘wilde’ aan dit barbaarse gebeuren,nl. wild en ongecontroleerd en met veel lawaai in het rond schieten op alles wat beweegt of een gammele poging doet om op te vliegen. Noch lopen, noch vliegen is hen aangeleerd en in een instinctieve poging om de grond te verlaten wordt hen een lading lood of is het plastiek door het lijf gejaagd.. Het is een zielig herfstplaatje.

Rond een fles cava zitten Vaillant en ik te fantaseren over het komende verblijf in Afrika. Ook de jacht komt aan bod en de vraag waarom er nog altijd zijn die het zo belangrijk vinden om een dier te vermoorden en zelfs hun hoofd of hun hele lijf op de kast te hebben staan. Opgezet en vereeuwigd, een dier dat er geen meer is. Ook een herfstplaatje. Een emotionele band kan ik me hier tussen dier en jager niet voorstellen. Nochtans probeert de schrijver van ‘Van Jagter tot Wildliefhebber’ dat beeld te schetsen. Vruchteloos romantisch en kinderlijk. Dat een 15-jarige naar het leger wil om te leren schieten, is nog mogelijk. Een vijftiger?! Problemas con cohones….

Latte from the house

De laatste jaren laten we de eindejaarsfeesten in familieverband passeren. Een glaasje belegen champagne naast het zwembad en een gezellige braai met vrienden voor Oudjaar nemen we met plezier als alternatief. Preventief hebben we dit jaar vóór het vertrek en ook voor de gelegenheid St.Niklaas, Kerstmis, Nieuwjaar en nog een paar verjaardagen gebundeld in één groot feest. De sfeer was tof en tegelijk moeilijk te benoemen. Alleszins voor herhaling vatbaar.

Startmotor doorgebrand

Als we voet aan grond zetten op Nqabuqa Nkomo International Airport in Byo waait een frisse wind ons toe. De skyline met het zicht op de stad in de verte is gewoonweg mooi. Het gras is groen na de eerste zware regens van afgelopen week. Ondertussen, een week verder, slepen we ons van het ene bed naar het andere, proberen we het verloren vocht terug bij te vullen en ziet de dag er vrij ééntonig uit. Vrijdag werd voor het eerst in weken de electriciteitstoevoer onderbroken. Er waren al geruchten over gestolen kabels even verderop in de wijk. Een enkele generator slaat aan en doorbreekt de verlammende hitte. De ijskast zwijgt, de pomp pompt niet. Het www raast met dezelfde hoge snelheid aan ons voorbij en als het s’avonds ook nog eens donker wordt, lijkt de bewoonde wereld plots heel ver weg. Rond 22h stopt het monotone geronk van de generator bij de buren en springt een alarm tot leven. Veel maakt het op dit uur niet meer uit, want we liggen al wijdbeens onder het muskietengaas in bed. Het moet rond de dertig graden Celsius zijn. Tomorrow another day!

Kerst bij 30°C

De vogels wekken ons opgewekt met hun ochtendconcert. Half bewust draai ik mijn hoofd op het kussen en check het rode lampje op de verdeelstekker. No power. Het is zes uur in de ochtend. Ik zet een potje water op het gasfornuis en maak een bakje ontbijtthee. Het wordt, net als gisteren, een warme dag. Gisteren had ik toch nog even om halfelf in een impuls een stukje Nieuws meegepikt. Het is de Warmste Week en Goedele Wachters doet dat goed. Wij voelen mee. Het gaat naar de 35° op de middag en zonder stroom geen leven. Als tegen de achten s’avonds de stekker terug wordt ingestoken, hervat het leven. De ijskast krijgt zijn functie terug. De diepvriezer en inhoud hebben we ondertussen opgegeven. De scampi’s waren net voldoende ontdooid. De rest wordt in de vuilbak gekieperd. We zetten de pomp aan. Het groenige water in het zwembad begon kikkers en insecten te lokken. Oud nieuws komt via het internet binnengestroomd. Welke dag zijn we nu weer?! Vanochtend herhaalt hetzelfde fenomeen zich, maar nu wordt de electriteit om drie uur in de namiddag terug opgezet. Ondanks de verzengende hitte stijgt ook nu de activiteitsmeter: ijskast, wasmachine, waterkoker, mixer, oven, waaiers, pompen, www…. Morgen Maandag.

De olifant en de muis

Kakken met smaak

Gezondheid! Eten en drinken kan een bijna fulltime bezigheid zijn in de periode rond Kerst en Nieuwjaar. Wat de uren of de dag daarop volgt is het resultaat van zoveel suiker en zuur en rottend vlees dat in de pot ontploft en met de hulp van enkele miljoenen grazers en nog meer alleseters een nog groter gat in de ozonlaag dreigt te slaan. Dat ons nageslacht hiervan de gevolgen draagt, is niet te verwonderen en sinds kort dagelijks nieuws. Greta Thunberg doet er goed aan even op verlof te gaan want als ze moet wachten op politici die verkrampt door verkiezingsuitslagen niet meer weten wat wel en niet te zeggen, dan… ja wat dan! Gezond eten dus… ervoor zorgen dat de kwaliteit van je stoelgang zo goed is dat, althans volgens Tish, het goedje aangenaam (pleasant)ruikt. Foodwriters die vooral sterrenrestaurants dienen, doen er goed aan zich eens te laten gaan. Weg van Michelin- en Gault Millau-gidsen moeten ze zich dringend bezinnen over de vooruitgang van de achteruitgang. En niet het omgekeerde telkens weer vergoelijken en ophemelen voor de buitenwereld.

Perineum sunning

Zweet kan gepaard gaan met een geur. En soms is die aangenaam. Of wordt die onbewust geassocieerd met iets wat een leuke herinnering oproept of heeft nagelaten. Okselvijvers, plakkende billen, natte voorhoofden en muffe sokken zijn de uitzonderingen op de regel. Zelfs daarop zijn nog uitzonderingen, maar dan moet de indruk zó uitzonderlijk zijn geweest dat er iets van een Aha!Erlebnis werd aan toegevoegd. Een extatische ervaring bij een unieke combinatie van geur, beeld, smaak,…

Bibendum mascotte (later Michelin Flatulier)

Aarsemen (ademen en aars), een gevolg van gasvorming in de darmen, idealiter te combineren met de nieuwe rage van het anuszonnen, gaat echter veel verder. Een geur ontwikkelt, differentieert zich en kan dan benoemd worden als fruitig, luchtig, herfstig, bossig,… kortom een geurenpalet waar een sommelier een grote kluif zou aan hebben. Loslaten, even laten hangen, chambreren en inhaleren. Een Flatulier, kenner van de flatulatie, zou een extra dimensie geven aan de reeds rijke wereld van het culinaire ervaren.

Adem, idem dito! Al pratend deel je met je partner niet alleen enkele miljoenen bacteriën, wat speeksel en een kleine dosis CO2, maar ook de geur van tanden, tandvlees, slijmen, maagzuren,… en toch kan ook dat ‘pleasant’ ruiken. Vaak ruik je helemaal niets of hooguit een pepermuntje, wat sowieso verdacht maakt. Een doorrookte adem of de geur van alcohol-van-gisteren zijn wel de ergste.

Monk!

Terug naar de achteruitgang. Want daar ligt uiteraard de sleutel tot de vooruitgang. Of is het omgekeerd. Wat binnenkomt moet er ooit terug uit. Adem, zweet, urine en faeces zijn de restproducten. Zij geven aan wat de kwaliteit is van wat erin gaat, hoe het verteert en absorbeert. Uiteraard is dit wat simplistisch en zijn we geen Kakmachine. Maar toch!

Dieren zijn er minder mee bezig en denken er al zeker niet over na. Een nijlpaard en een varken doen het allebei en toch zo verschillend, dat je jezelf afvraagt wat de reden hiervoor kan zijn. Is Darwin in Afrika geweest? Heeft hij ook dit fenomeen geobserveerd en een evolutie toebedeeld. Een varken (en een koe )schijt en ligt zich er even later in rond te wentelen alsof er niets zaliger is. Een nijlpaard daarentegen gebruikt zijn staart als een propeller om de drek in het rond te slingeren. Waarom? Een levende beerkar? Ze zien er zo wel uit, maar dan properder. De mens is het enige dier dat zoveel schaamte heeft over de productie van zijn vertering dat het restant nog enkel heimelijk in een toiletpot wordt gedumpt om het dan heel snel door te spoelen en met reukblokjes en geurverwijderaars hopelijk nog sneller onherkenbaar te maken. Lavendel wordt zo onlosmakelijk een WC-geur. Dat is wel evolutionair!

Uiteindelijk is dit gewoon een pleidooi om gezond te gaan eten. Vers, ongespoten, uit de grond en in de zon gerijpt, met liefde bereid. Varieer en vraag aan je vrienden wat ze ervan vinden, van die stoelgang…pleasant toch, Tish?!

Luxe en het probleem

Dagen dwalen we met de Landcruiser door de bush. De opeenvolgende landschappen zijn adembenemend. Het is een verslavende bezigheid geworden. Het favoriete tijdverdrijf in dit deel van de wereld. De vriendelijke passant wijst de weg. Het met op wild jagende, corpulente en zwaarbebaarde Afrikaanse jagers gevulde jeepke kruist je op een nog verder afgelegen uithoek van het land. Alleen stropers en het tot uitsterven gedoemde jagersras maakt deze onherbergzame uithoeken onveilig.

Jagersgebied

We zigzaggen over de grensweg die Zimbabwe van Botswana scheidt. Wild en vooral wilde olifanten migreren met duizenden van het ene land in het andere. Geen grenzen of fencen. Toch houden we ons aan de regels en overnachten aan deze kant. De kant waarvan het laatste IN-stempeltje in de paspoorten prijkt. Tien meter naar rechts en de tent of de auto of wij staan aan de andere kant.

Soms, heel af en toe en dus bijna niet merkbaar of toch verwaarloosbaar, valt in Byo de electriciteit uit. Dit leidt niet tot alarmerende toestanden. New York drie uur in het donker is wereldnieuws. Hier hooguit een fait divers in een lange reeks van ongemakken. Het leidingwater heeft langere onderbrekingen, maar dit heeft met de regens tijdens de zomermaanden te maken. Vorige week stonden we vijf dagen droog. De boorput en pomp vullen de reserves aan. Zonder water staan hier geen fruitbomen en gras. Luxeproblemen lijken het wel. En ongelooflijk hoe vanzelfsprekend de mensen hier met die gebreken omspringen.

Winnaar van de VicFalls Marathon 2019

Na enkele weken verplicht verblijf over de grens-ook een luxeprobleem-rijden we welgemutst en enthousiast terug huiswaarts naar onze thuisstad toe. De elektrische poort blijft gesloten ondanks herhaaldelijk drukken op het afstandsbedienertje. Even later willen we een zalig warme douche en blijft die droog. Geen City Council, zoals het leidingwater genoemd wordt. De borehole heeft electriciteit nodig en kan geen hulp bieden. Dan maar Glampen in ons eigen huis. Kaarsjes, een vuurtje, wat vlees op de braai, een rijzende maan en miljoenen sterren! Voldaan kruipen we in bed en willen we nog vlug het avondnieuws meepakken. De politieke situatie in België en de rest van de wereld is veel boeiender dan de lokale en dus gaan we online om wat nieuws te sprokkelen. WiFi is hier snel en één van de weinige dingen die met de tijd is meegegaan. Snel, betrouwbaar en overal bereikbaar. Behalve nu! Zonder electriciteit, geen internet.

Na 3 dagen backwashen

Voor het eerst wordt onze weerbaarheid echt op de proef gesteld. Geen water, geen electriciteit, geen internet…. apart gewoon luxeproblemen, tesamen toch wel lastig en als het te regelmatig gebeurt, bv. 5 dagen zonder water, tien uur per dag zonder electriciteit, gewoon een nijpend gebrek aan comfort. Maar niettemin luxeproblemen als je het vergelijkt met wat lokalen dagelijks doormaken.

Door de aanhoudende economische crisis en monetaire instabiliteit zoeken mensen de grenzen van het legale op. De zwarte markt floreert en de munt zakt snel in waarde. Een ware goldrush komt op gang en mensen graven overal putten op zoek naar goud. Bier wordt in de lokale winkeltjes betaald met goudkorreltjes. Een immens grote, nieuw aangelegde pecannoten boerderij wordt s’nachts beroofd van de goudhoudende rotsblokken die naast de net uitgegraven putten liggen. Dit deel van het land zit vol goud en alles en iedereen wil ermee aan de slag. Of de putten daarmee terug gevuld geraken is zeer de vraag. Wij denken van niet, maar het geeft hoop en is misschien goed voor de moraal, zeker na een slecht regenseizoen en lamentabele maïsoogst.

Lotgevallen over een reis van Hove naar Bulawayo.

%d bloggers liken dit: